Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Πτώχευση - χρεοκοπία κράτους: Τι σημαίνει, ποιες οι αιτίες & ποιες οι συνέπειες





Από τη Wikipedia, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
χρεοκοπία, ή αλλιώς πτώχευση, ενός κράτους είναι ουσιαστικά η επίσημη εξαγγελία της κυβέρνησης του, με την οποία καθιστά διεθνώς γνωστή την αδυναμία της να πληρώσει τα ληξιπρόθεσμα χρέη της χώρας της (εξ ολοκλήρου, ενός μέρους ή των τόκων τους). Επίσης η «στάση πληρωμών», στην οποία εκ των πραγμάτων υποχρεώνεται (άδεια ταμεία, αδυναμία πρόσθετου δανεισμού), ανεξάρτητα από το εάν έχει προηγηθεί ή όχι κάποια επίσημη ανακοίνωση. Σε περίπτωση που οι πιθανοί δανειστές ή αγοραστές ομολόγων αρχίζουν να υποψιάζονται ότι μια κυβέρνηση μπορεί να αποτύχει να εξοφλήσει το χρέος της, μπορεί να απαιτήσουν ένα υψηλότερο επιτόκιο ως αποζημίωση για τον κίνδυνο αθέτησης των υποχρεώσεων της. Μια μεγάλη αύξηση του επιτοκίου που αντιμετωπίζει μια κυβέρνηση λόγω του φόβου ότι θα αποτύχει να εξοφλήσει το χρέος της, καλείται κρίση κρατικού χρέους. Οι κυβερνήσεις μπορεί να είναι ιδιαίτερα ευάλωτες σε μια κρίση κρατικού χρέους, όταν βασίζονται σε χρηματοδότηση μέσω βραχυπρόθεσμων ομολόγων, δεδομένου ότι αυτό δημιουργεί μια κατάσταση αναντιστοιχίας ληκτότητας μεταξύ της χρηματοδότησης βραχυπρόθεσμων ομολόγων και της μακροπρόθεσμης αξίας του ενεργητικού της φορολογικής τους βάσης. Οι κυβερνήσεις μπορεί, επίσης, να είναι ευάλωτες σε μια κρίση κρατικού χρέους που οφείλεται σε αναντιστοιχία νομισμάτων, εάν δεν είναι σε θέση να εκδώσουν ομόλογα στο νόμισμά τους, αφού, σε αντίθετη περίπτωση, μία μείωση της αξίας του δικού τους νομίσματος μπορεί να το κάνει απαγορευτικά ακριβό για την αποπληρωμή ξένων ομολόγων τους.
Δεδομένου ότι μια κρατική κυβέρνηση, εξ ορισμού, ελέγχει τις υποθέσεις της, δεν μπορεί να υποχρεωθεί να εξοφλήσει το χρέος της. Παρ 'όλα αυτά, μια κυβέρνηση η οποία αρνείται να πληρώσει τις υποχρεώσεις της μπορεί να εξαιρεθεί από περαιτέρω πίστωση, μερικά από στοιχεία του ενεργητικού της στο εξωτερικό μπορεί να κατασχεθούν και ενδέχεται να αντιμετωπίσει πολιτική πίεση από τους εγχώριους κατόχους ομολόγων της για να ξεπληρώσει το χρέος της. Για αυτό το λόγο, οι κυβερνήσεις σπανίως επιλέγουν να μην πληρώσουν τη συνολική αξία του χρέους τους. Αντιθέτως, συχνά αρχίζουν διαπραγματεύσεις με τους κατόχους ομολόγων για να συμφωνήσουν για κάποια καθυστέρηση ή μερική μείωση των πληρωμών του χρέους τους, η οποία συχνά αποκαλείται την αναδιάρθρωση του χρέους. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συχνά βοηθά στις περιπτώσεις αναδιάρθρωσης κρατικού χρέους.

Ιστορικά στοιχεία χρεοκοπιών

Η οικονομική ιστορία είναι γεμάτη από περιπτώσεις κρατικών χρεοκοπιών. Από το 1824 έως το 2009 είχαμε τουλάχιστον 286 επίσημες χρεοκοπίες από 110 κράτη. Δηλαδή κατά μέσο όρο κάθε κράτος έχει χρεοκοπήσει επίσημα αυτή την περίοδο τουλάχιστον κατά δυο φορές. Η δεκαετία με τις περισσότερες κρατικές χρεοκοπίες ήταν η δεκαετία του ’80, με πάνω από 70 επίσημες πτωχεύσεις, εκ των οποίων 34 έγιναν στην Αφρική, 29 στη Λατινική Αμερική και οι υπόλοιπες στην Ασία. Ο μύθος ότι τα κράτη δεν χρεοκοπούν συνδέεται με ένα διαδεδομένο τραπεζικό δόγμα που πήρε διαστάσεις τη δεκαετία του ’70 και κατόπιν. Η λογική του ήταν απλή. Αν ένα κράτος δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη του, δεν χάθηκε ο κόσμος. Κι αυτό γιατί η περιουσία του ίδιου του κράτους, οι πηγές εσόδων του, αλλά και ο πλούτος της χώρας είναι πάντα πολύ μεγαλύτερος από το μεγαλύτερο χρέος. Επομένως το θέμα είναι να αποτραπεί να χρεοκοπήσει ένα κράτος για να μπορέσουν οι δανειστές να επωφεληθούν από τον δημόσιο πλούτο και περιουσία της χώρας. Φυσικά, για να γίνει κάτι τέτοιο, απαιτούνται δυο εργαλεία στα χέρια των δανειστών: αφενός ένα φιλικά προσκείμενο πολιτικό κατεστημένο στο εσωτερικό και, αφετέρου, ένας διεθνής παρεμβατικός οργανισμός που θα αναλάβει τη δήμευση της χώρας. Από την εποχή που το ΔΝΤ ανέλαβε αυτόν τον ρόλο, οι διεθνείς τραπεζικοί κύκλοι αισθάνθηκαν σίγουροι ότι ξεμπέρδεψαν μια και καλή με τις κρατικές χρεοκοπίες. Όμως έπεσαν έξω.
  • Το 1998 η Ρωσία δηλώνει αδυναμία πληρωμής του εξωτερικού χρέους της και αρνείται να πληρώσει τα χρεολύσια των δανείων της.
  • Μετά την κίνηση αυτή της Ρωσίας, οι κυβερνήσεις της Ουκρανίας, του Πακιστάν, του Εκουαδόρ, της Ουρουγουάης, όπως επίσης και της Αργεντινής, αποφάσισαν να σταματήσουν την εξυπηρέτηση του χρέους τους. Όλες αυτές οι χώρες είχαν υποστεί την προηγούμενη δεκαετία την χημειοθεραπεία του ΔΝΤ και είχαν οδηγηθεί στην απόγνωση, την καταστροφή και την εξαθλίωση.

 δημόσιο χρέος ώς ποσοστό του ΑΕΠ
Δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ(2009/2010). Για να δείτε τον διαδραστικό χάρτη παρουσίασης του Δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ ανά χώρα, πατήστε εδώ.

Αιτίες χρεοκοπιών

Η κυριότερη αιτία της χρεοκοπίας ενός κράτους (όπως και μίας επιχείρησης) είναι αναμφίβολα η υπερχρέωσή του (οι πολεμικές συρράξεις και οι επαναστατικές αλλαγές πολιτεύματος – για παράδειγμα, η μη πληρωμή των χρεών της Γαλλίας των Βουρβόνων από τη γαλλική επανάσταση - είναι άλλοι λόγοι), η οποία μπορεί να προέλθει:
(α) από την κερδοσκοπική επίθεση εναντίον του εθνικού νομίσματος (κίνδυνος που σε μία χώρα της Ευρωζώνης δεν υφίσταται, λόγω του κοινού νομίσματος),
(β) από την αρνητική οικονομική συγκυρία στις χρηματαγορές, η οποία μπορεί να καταστήσει αδύνατο ακόμη και τον «υγιή», τον εγγυημένο δηλαδή δανεισμό της (ένας κίνδυνος υπαρκτός σήμερα – παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση εν εξελίξει - ακόμη και για μία χώρα της Ευρωζώνης αφού, σύμφωνα με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απαγορεύεται να αγοράζει ομόλογα των κρατών-μελών της Ευρωζώνης),
(γ) σαν αποτέλεσμα μίας «σειράς ετών» ελλειμματικών προϋπολογισμών, κατά τη διάρκεια των οποίων το κράτος δαπανούσε περισσότερα από όσα εισέπραττε, ενώ χρηματοδοτούσε τα ελλείμματα του με συνεχώς αυξανόμενα δάνεια (ομόλογα) από τους πολίτες, από τις τράπεζες, από επενδυτές και από άλλα κράτη,
(δ) από το συνδυασμό, από την χρονική «συνύπαρξη» δηλαδή των παραπάνω διαφορετικών αιτιών (από την ταυτόχρονη εμφάνιση της δεύτερης και της τρίτης αιτίας, όσον αφορά μία χώρα της Ευρωζώνης).

Αποτελέσματα χρεοκοπίας

Η πτώχευση ενός κράτους επιβαρύνει τους πάσης φύσεως πιστωτές του, το ίδιο το κράτος, την Οικονομία του και τους Πολίτες του. Αναλυτικότερα, διακρίνουμε τα εξής:
(α) Όπως είναι φυσικό, οι πιστωτές ενός κράτους χάνουν εξ’ ολοκλήρου ή ένα μέρος αυτών που του έχουν δανείσει, καθώς επίσης τους τόκους των χρημάτων τους. Συχνά βέβαια, στα πλαίσια διεθνών διαπραγματεύσεων, συμφωνείται η πληρωμή ενός ποσοστού των χρεών (για παράδειγμα, στη γνωστή κρίση της Αργεντινής οι πιστωτές έχασαν μέχρι και το 75% των απαιτήσεων τους), η αποπληρωμή των οποίων «ρυθμίζεται» διαφορετικά, συνήθως ανάλογα με το «είδος» των πιστωτών (εσωτερικού, εξωτερικού, ιδιώτες, κράτη κλπ).
(β) Όταν πτωχεύσει ένα κράτος, μηδενίζει (περιορίζει σημαντικά) τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πιστωτές του - γεγονός που «ελαφρύνει» τον προϋπολογισμό του, τόσο κατά το ποσόν των τόκων, όσο και των δόσεων επιστροφής των δανείων (χρεολυσίων). Το ίδιο το κράτος «επιβαρύνεται» κυρίως λόγω της απώλειας της εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας του, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα τον πιστοληπτικό του «θάνατο». Δηλαδή, το κράτος δεν είναι πλέον σε θέση να δανείζεται από τις χρηματαγορές, πόσο μάλλον με λογικά επιτόκια.
(γ) Τα αποτελέσματα της χρεοκοπίας ενός κράτους στην Οικονομία του είναι καταστροφικά. Αμέσως μετά ακολουθεί
  • μία πολύ μεγάλη τραπεζική κρίση (οι τράπεζες είναι συνήθως αυτές που κατέχουν σημαντικό μέρος των ομολόγων δημοσίου, τα οποία υποχρεούνται να «αποσβέσουν»),
  • μία εκτεταμένη οικονομική κρίση (η εσωτερική ζήτηση μειώνεται, οι επενδυτές αποσύρουν μαζικά το σύνολο των χρημάτων τους, η παραγωγή συρρικνώνεται, ο πληθωρισμός «καλπάζει», το χρηματιστήριο καταρρέει, η αγορά των ακινήτων επίσης, λόγω απουσίας αγοραστών κλπ) και
  • μία νομισματική κρίση (οι ξένοι επενδυτές «αποφεύγουν» για μεγάλο χρονικό διάστημα τη «χρεοκοπημένη» Οικονομία).
(δ) Ή χρεοκοπία ενός κράτους σημαίνει πρακτικά για τους Πολίτες του τη μείωση των αποταμιεύσεων τους, είτε επειδή είναι πιστωτές του κράτους τους, είτε επειδή το νόμισμα υποτιμάται ραγδαία (δεν ισχύει για τις χώρες του Ευρώ), ενώ δεν προλαβαίνουν να κάνουν αναλήψεις από τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους. Η έμμεση επιβάρυνση τους όμως από τα καταστροφικά αποτελέσματα στην Οικονομία του κράτους (τράπεζες, επιχειρήσεις κλπ) είναι πολύ πιο επώδυνη, κυρίως λόγω της υψηλής ανεργίας που ακολουθεί, καθώς επίσης της απώλειας όλων σχεδόν των κοινωνικών παροχών (παιδεία, υγεία κλπ) που απολάμβαναν.

Εναλλακτικές δυνατότητες-Μέθοδοι αποφυγής

Υπάρχουν αρκετές δυνατότητες για να αποφύγει ένα κράτος την οριστική του χρεοκοπία. Εάν όμως δεν υπάρξει, από αρκετό χρονικό διάστημα πριν το «μοιραίο», η ανάλογη σοβαρότητα, καθώς επίσης η απόλυτη «συναίνεση» των εργαζομένων, των συνδικάτων, των επιχειρήσεων και των πολιτικών κομμάτων του, είναι εξαιρετικά δύσκολο να έχουν θετικό αποτέλεσμα. Σε γενικές γραμμές είναι οι εξής:
(α) Η δραστική μείωση των δημοσίων δαπανών, όπου «ύστατος» στόχος τους είναι ο περιορισμός των κοινωνικών παροχών, ενώ προέχει η ελαχιστοποίηση των διαφόρων ενισχύσεων-επιδοτήσεων (μέτρα στήριξης, φοροελαφρύνσεις κλπ), καθώς επίσης των μισθών και άλλων εξόδων που συνιστούν μεγάλο μέρος της επιβάρυνσης του ετήσιου προϋπολογισμού (οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων θεωρούνται ανελαστικοί - δεν μπορούν να μειωθούν δηλαδή, επειδή προστατεύονται από συλλογικές συμβάσεις, αλλά ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων μπορεί να περιορισθεί σημαντικά).
(β) Η αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, καθώς επίσης η επιβολή νέων φόρων σε όλους ανεξαιρέτως τους Πολίτες (επιχειρήσεις) της χώρας (η αυθαίρετη επιλογή κάποιων «πλουσίων» φορολογουμένων και η εσφαλμένη, η «απατηλή» δηλαδή παρουσίαση της έκτακτης φορολόγησης τους σαν «αναδιανεμητικό μέτρο», οδηγεί συνήθως σε αντίθετα αποτελέσματα).
(γ) Ο «τεχνητός» πληθωρισμός, μέσω των χαμηλών επιτοκίων (όπως στις Η.Π.Α. σήμερα και όχι μόνο) και η αύξηση της ποσότητας των χρημάτων στην αγορά, χωρίς αντίστοιχη αύξηση του ΑΕΠ, καθώς επίσης η υποτίμηση (διολίσθηση) του νομίσματος (οι «λύσεις» αυτές δεν μπορούν να εφαρμοσθούν στις χώρες της Ευρωζώνης).
(δ) Η δυσμενέστερη όλων ίσως είναι η επιβολή «καταναγκαστικών μέτρων» εκ μέρους της κυβέρνησης, επί πλέον των συνήθων φορολογικών. Δηλαδή, οι ειδικοί φόροι εις βάρος της ατομικής περιουσίας των Πολιτών, καθώς επίσης των επιχειρήσεων (εδώ αιτιολογούνται οι «απαιτήσεις» των κυβερνήσεων για πλήρη καταγραφή, στις φορολογικές δηλώσεις, όλων των περιουσιακών στοιχείων των φορολογουμένων), οι οποίοι επιβάλλονται «καταναγκαστικά» από το κράτος, χωρίς τη συμφωνία τους και χωρίς να έχουν «προ-αναγγελθεί» στον ετήσιο προϋπολογισμό.
(ε) Η χειρότερη μέθοδος όλων, ο πλέον λανθασμένος κυβερνητικός χειρισμός δηλαδή, είναι η «φυγή προς τα εμπρός» (front running), με την οποία ουσιαστικά επιδιώκεται η μείωση των δημοσίων χρεών ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (όχι σαν απολύτου μεγέθους και ανεξαρτήτως του ύψους των δαπανών), μέσω της αύξησης του ίδιου του ΑΕΠ. Ο κίνδυνος αυτός είναι κατά πολύ πιο αυξημένος, όταν η «δομή» μίας χώρας (διαρθρωτικά προβλήματα, ανελαστικά μεγέθη, διεθνής ανταγωνισμός, μικρές εξαγωγές, μειωμένη παραγωγικότητα, χαμηλή ανταγωνιστικότητα κλπ), υποδηλώνει την αντικειμενική αδυναμία της να αυξήσει ορθολογικά το παραγόμενο ετήσιο προϊόν της.

Δείκτες μέτρησης του κίνδυνου χρεοκοπίας

Υπάρχουν αρκετοί, διαφορετικοί δείκτες μέτρησης του κινδύνου της χρεοκοπίας μίας χώρας, οι οποίοι «χρησιμοποιούνται» τόσο από την ίδια «προληπτικά», όσο και από τις διεθνείς εταιρείες αξιολόγησης (για τον καθορισμό της πιστοληπτικής ικανότητας της, με βάση την οποία υπολογίζονται, μεταξύ άλλων, τα επιτόκια των ομολόγων του δημοσίου).
(α) Ένας σημαντικός δείκτης του κινδύνου χρεοκοπίας μιας χώρας, είναι η καθαρή θέση της – η αξία δηλαδή των περιουσιακών στοιχείων της που απομένει, εάν αφαιρέσουμε τις υποχρεώσεις της (η «μέτρηση» της καθαρής θέσης στη Γερμανία είναι υποχρεωτική από το Σύνταγμα της – στην Αυστρία μετρείται τακτικά, ενώ μόνο στην Ελβετία υπάρχει ένα ειδικό «φρένο δανεισμού», το οποίο εμποδίζει την υπερχρέωση της χώρας).
(β) Ένας δεύτερος δείκτης είναι η πορεία (διαχρονικά) και το ύψος των επιτοκίων που πληρώνει μία χώρα για τα δάνεια που λαμβάνει. Όταν δεν ξεπερνούν πολύ το επιτόκιο μίας ισχυρής Οικονομίας (στην Ε.Ε. η Γερμανία με 3%), θεωρείται ότι δεν «υποδηλώνουν» κίνδυνο χρεοκοπίας (η Αργεντινή πλήρωνε, λίγο πριν πτωχεύσει, 40 ποσοστιαίες «μονάδες βάσης» – δηλαδή πάνω από 40% ).
(γ) Επόμενος βασικός δείκτης είναι το ποσοστό των δημοσίων χρεών μίας χώρας, σε σχέση με το ΑΕΠ της αφού, όσο μεγαλύτερο εμφανίζεται, τόσο πιο πιθανή είναι η χρεοκοπία της (το 125% που υπολογίζεται για τη χώρα μας το 2010, είναι πολύ πάνω από το όριο ασφαλείας – 60%). Επίσης, το ποσοστό του εξωτερικού χρέους της σε σχέση με το ΑΕΠ (στη Μ. Βρετανία υπερβαίνει το 400%!).
(δ) Άλλοι δείκτες είναι η ρευστότητα, το ισοζύγιο πληρωμών, η ευκολία διάθεσης των δημοσίων ομολόγων, το έλλειμμα του προϋπολογισμού σε σχέση με το ΑΕΠ (η Ε.Ε. επιβάλλει το «σεβασμό» ενός ανώτατου ορίου 3%), οι εξαγωγές σε σχέση με το ΑΕΠ (υποδηλώνουν την ανταγωνιστικότητα μίας Οικονομίας), το ποσοστό των καταναλωτικών δαπανών που συμβάλλουν στο ΑΕΠ (στις Η.Π.Α. υπερβαίνει τα 75%, ενώ στη Γερμανία είναι αρκετά χαμηλότερο από το 50%), οι συνολικές αποταμιεύσεις των Πολιτών, τα χρέη των ιδιωτών, καθώς επίσης τα διαρθρωτικά και λοιπά προβλήματα της Οικονομίας (διαφθορά, γραφειοκρατία, απαρχαιωμένες δομές, μη ευέλικτη αγορά εργασίας κ.α.).
(ε) Επί πλέον σημαντικοί δείκτες είναι ο δανεισμός των επιχειρήσεων (εξαιρετικά επικίνδυνος στην Ελλάδα, όπου οι μεταχρονολογημένες επιταγές πλησιάζουν το 150% του ΑΕΠ, όταν σε άλλες χώρες δεν υφίσταται καν αυτός ο όρος), η χρηματιστηριακή αξία (κεφαλαιοποίηση) όλων των εισηγμένων επιχειρήσεων της χώρας (είναι θετικό να ξεπερνούν το δημόσιο χρέος της – στην Ελλάδα υπολογίζεται σήμερα γύρω στα 92,5 δις €, έναντι δημοσίου χρέους 300 δις €) και η έκθεση των εγχώριων τραπεζών σε πιστωτικούς κινδύνους – η Αυστρία θεωρείται «ύποπτη» χρεοκοπίας, επειδή οι τράπεζες της έχουν δανείσει στα κράτη της Α. Ευρώπης ποσό που υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ της χώρας (άλλες «ύποπτες» χώρες, εκτός της Ανατολικής Ευρώπης και εκτός αυτών που έχουμε ήδη αναφέρει – Ιταλία, Μ. Βρετανία – είναι η Ιρλανδία και η Ισπανία).

Συνέπειες

Σε περίπτωση μιας πτώχευσης το κράτος δεν βρίσκει δανειοδότες και είναι σε μια μεγαλύτερη εξάρτηση από εισοδήματα. Η έλλειψη εμπιστοσύνης έχει ως συνέπεια μια φυγή του κεφαλαίου από την χώρα.
Πηγή: Wikipedia, η ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
  • Δημοσίευση: Αργύριος Μαρινάκης Έλλην Πολίτης
    Σάς άρεσε;
    Γίνετε αναγνώστες τής Ιστοσελίδος μας μέ ένα κλίκ, επάνω δεξιά στήν αρχή τής σελίδος
    Σχολιάστε!!!
    Διαδώστε!!!!
    29/3/2018 - 34524 - 4433
    Σκέψου...δεν είναι παράνομο ακόμη

«Συμπαιγνία, σε κακοστημένη παράσταση το σκηνικό των Μνημονίων»



 Ομάδα Κοινωνικής Εγρήγορσης: «Συμπαιγνία, σε κακοστημένη παράσταση το σκηνικό των Μνημονίων»


Ομάδα Κοινωνικής Εγρήγορσης: «Συμπαιγνία, σε κακοστημένη παράσταση το σκηνικό των Μνημονίων»

Συμπαιγνία, που παραπέμπει σε κακοστημένη παράσταση, αποτελεί το σκηνικό που διαμορφώθηκε σε βάρος της χώρας και των πολιτών της
ώστε να οδηγηθούμε στα μνημόνια, στην οικονομική μας ομηρία και στην υποθήκευση συλλήβδην της περιουσίας των Ελλήνων.
Από την πλευρά της η Ομάδα Κοινωνικής Εγρήγορσης (ΟΚΕ) έχει υποβάλει, από 17-10-2016 στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου λεπτομερή αναφορά, η οποία στη συνέχεια διαβιβάστηκε στην Εισαγγελία Διαφθοράς, όπου για πρώτη φορά αναδεικνύει το ρόλο της Γερμανικής ημικρατικής Τράπεζας KfW, στην οποία έχει ενεχυριαστεί παρανόμως η Δημόσια περιουσία.
Ως απόρροια αυτής της δόλιας ενέργειας βιώνουμε, από 8-5-2010, συνθήκες άκρας πενίας, κατά παράβαση της Συνθήκης του Σέγκεν και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και κατά κατάφωρη παραβίαση του Ευρωπαϊκού Συντάγματος του Μάαστριχτ, κατόπιν των έντονων πιέσεων της Κυβέρνησης Μέρκελ – Σόιμπλε. Στην περίπτωση που εφαρμοζόταν το Κοινοτικό Δίκαιο, θα έπρεπε η κρατική περιουσία να έχει ενεχειριαστεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και όχι στην ελεγχόμενη από την Κυβέρνηση του Βερολίνου KfW.
Επίσης η ΟΚΕ με έγγραφό της, από 9-1-2017, προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή, είχε ζητήσει να ισχύσουν οι διαδικασίες, που εφαρμόζονται στα άλλα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με τις οποίες πριν από κάθε κίνηση παραχώρησης κρατικής περιουσίας, θα έπρεπε να έχει προηγηθεί αποτίμησή της, αναλυτικά και για λόγους διαφάνειας, με βάση την αντικειμενική της αξία.
Μέχρι στιγμής όμως δεν έχει γίνει τίποτα προς αυτή την κατεύθυνση, κάτι που σημαίνει ότι εκποιούνται τώρα ακίνητα του Δημοσίου, χωρίς κανείς να γνωρίζει ούτε ποια κτήρια ή εκτάσεις παραχωρούνται ούτε την αντικειμενική τους και κατά προέκταση την πραγματική τους αξία. Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι να αποστερούνται τα Δημόσια Ταμεία μας, έσοδα αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ και η Κυβέρνηση να καταφεύγει σε επιβολή νέων φόρων, περαιτέρω περικοπών συντάξεων, κοινωνικών επιδομάτων και λοιπών κοινωνικών παροχών, που θα αποτρέπονταν αν τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις ήσαν σύμφωνα με την πραγματική αξία των παραχωρούμενων ακινήτων. Αυτό βέβαια προϋπέθετε την προσαρμογή της Ελλάδας στα Διεθνή Λογιστικά Χρηματοοικονομικά Πρότυπα και στις Οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως έχουμε ζητήσει από 21-6-2016 και από τον Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, αφού προηγουμένως είχαμε ενημερώσει όλη την Δικαστική Ιεραρχία, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει γνωστοποιηθεί κάποια σχετική απόφαση.
Η Ομάδα μας σε όλα αυτά τα σχετικά έγγραφα επαναλαμβάνει στερεότυπα την ευνόητη τοποθέτησή της, ότι η μακρόχρονη ενασχόλησή της, με αυτού του είδους τα ζητήματα, τής έχει προσφέρει μια σημαντικότατη «διδαχή», όσον αφορά τη συνεχή προσπάθεια, την οποία καταβάλουν τα κυκλώματα αθέμιτου πλουτισμού, ώστε να κατεβάζουν την τιμή των προς εκπλειστηρίαση αντικειμένων και κατά συνέπεια, να μένουν στα χέρια των ενδιαφερομένων, υψηλά χρηματικά ποσά, προς διανομή σε τρίτους.
Παράλληλα έχει επισημάνει ότι δεν εξετάστηκαν, καθόλου, προσφορές, όπως της εταιρείας των Ευάγγελου και Δημητρίου Γούτου, που είχε υποβάλει, από 26-2-2014, δημόσια πρόταση, για το πρώην αεροδρομίου του “Ελληνικού”, με ελάχιστο τίμημα 21,8 δις ευρώ, υπολογίζοντας, μάλιστα, την αντικειμενική αξία του «Ελληνικού», στα 11,8 δις ευρώ και η προσφορά τους απερρίφθη, δίχως καμιά αιτιολογία, για να παραχωρηθεί τελικά η έκταση στα 915.000.000 € (!), χωρίς να έχει προηγηθεί ανοιχτή διεθνής διαγωνιστική διαδικασία.
Για το θέμα αυτό, ο Επικεφαλής της ΟΚΕ Βασίλης Αναστασόπουλος κατέθεσε, από τις 3-2-2017, υπόμνημα προς την Εισαγγελέα Διαφθοράς, κατόπιν υπόδειξης του Εποπτεύοντα την Αρχή Αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημήτρη Παπαγεωργίου το οποίο συνοδευόταν με σχετικά έγγραφα, που πιστοποιούσαν ότι το συνολικό ύψος της επένδυσης, των συγκεκριμένων επιχειρηματιών, άγγιζε το ιλιγγιώδες ποσό, των 82,6 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Επίσης, σύμφωνα με αυτά, ότι η επένδυση των 82,6 δις είχε ασφαλιστεί από την Κυβέρνηση των ΗΠΑ, γεγονός, το οποίο έχει περιέλθει εις γνώσιν της Ελληνικής Κυβέρνησης, από 1-6-2016 και αποτελεί, απ’ όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, ενεργητικό του Ελληνικού προϋπολογισμού, δηλαδή, είναι περιουσία του Ελληνικού κράτους. Όπως γίνεται αντιληπτό, το συγκεκριμένο ποσό και μόνο, θα μπορούσε να έχει υπερκαλύψει το σύνολο των απαιτήσεων των δανειστών μας και να έχει γίνει, έτσι, ένα σημαντικό βήμα, για την έξοδό μας από τα μνημόνια.
Όλα αυτά ενισχύουν την άποψη, ότι την ώρα που θα έπρεπε να γίνονται κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση που θα έβγαζαν την Ελλάδα από τη σημερινή οικονομική στενωπό, στην οποία έχει εγκλωβιστεί, ακολουθούνται πολιτικές, που επιβραβεύουν την διαφθορά και τις μεθόδους καταλήστευσης του Δημοσίου χρήματος, τις οποίες μπορούν να ανατρέψουν μόνο αλλαγές στον πολιτικό χάρτη της χώρας, πράγμα που αποτελεί και το διαχρονικό “στοίχημα” της ΟΚΕ.
Για πληροφορίες: Email: ixnilatis100@gmail.com
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
  • Δημοσίευση: Αργύριος Μαρινάκης Έλλην Πολίτης
    Σάς άρεσε;
    Γίνετε αναγνώστες τής Ιστοσελίδος μας μέ ένα κλίκ, επάνω δεξιά στήν αρχή τής σελίδος
    Σχολιάστε!!!
    Διαδώστε!!!!
    29/3/2018 - 34523 - 4432
    Σκέψου...δεν είναι παράνομο ακόμη

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

Παράνομες οι «καρτέλες» της ΑΤΕ Κρίθηκαν με Απόφαση σταθμό, του Εφετείου Λάρισας, που δικαιώνει αγρότες



Παράνομες οι «καρτέλες» της ΑΤΕ

  • PDF
Κρίθηκαν με απόφαση σταθμό, του εφετείου Λάρισας, που δικαιώνει αγρότες
* Ενώ και οι βεβαιώσεις της εφορίας χαρακτηρίζονται αόριστες και παράνομες
* Πως μπορούν να ωφεληθούν όσοι σύναψαν δάνεια από το 1980 μέχρι και το 2000
Απόφαση σταθμός, που αφορά κυρίως τους αγρότες αλλά και όσους έχουν συνάψει σύμβαση αλληλόχρεου λογαριασμού με την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος, εκδόθηκε και δικαιώνει τους δανειολήπτες αγρότες.
Συγκεκριμένα, με την υπ` αριθμ. 236/2013 του Εφετείου Λάρισας ακυρώθηκε – εξαφανίσθηκε στο σύνολο της Διαταγή πληρωμής της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος καθώς για την έκδοση και απόδειξη της οφειλής χρησιμοποιηθήκαν αποδεικτικά μέσα τα οποία δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις των άρθρων 444παρ. 1 και 448 παρ.1 του Κ.Πολ.Δ .
Ειδικότερα τα αποσπάσματα των εμπορικών βιβλίων της Τράπεζας, αν και δεν περιλαμβάνονται στα αποδεικτικά μέσα του Κ.Πολ.Δ. μπορούν κατ` εξαίρεση να χρησιμεύσουν ως απόδειξη της απαίτησης της Τράπεζας μόνο όταν υπάρχει στη σχετική σύμβαση ειδική ρήτρα-δικονομική σύμβαση με την οποία καθορίζονται αυτά ως αποδεικτικά μέσα. Το εφετείο όμως έκρινε πως υπ` αριθμ. 17 όρος που εμπεριέχεται σε πληθώρα συμβάσεων της Αγροτικής Τράπεζας ουδόλως εμπεριέχει την προαναφερόμενη ειδική δικονομική συμφωνία και έτσι η Τράπεζα δεν μπορεί να αποδείξει την απαίτηση της με τα αποσπάσματα των εμπορικών της βιβλίων.
Τα παραπάνω υποστήριξε την Τρίτη 3-6-2014, κατά τη διάρκεια της εκπομπής «ΘΕΣΣΑΛΙΚΗ ΓΗ» του «Αstra tv» και στον δημοσιογράφο Χρήστο Αθανασιάδη, ο πρόεδρος του ΙΝΚΑ Θεσσαλίας, δικηγόρος κ. Βασίλης Κόκκαλης.
Σύμφωνα με τον κ. Κόκκαλη, και για να γίνει πιο κατανοητό, υπάρχουν πλέον δικαστικές αποφάσεις, με τις οποίες αποφαίνεται ότι ο τρόπος που κρατούσε τους λογαριασμούς των δανείων η ΑΤΕ, δηλαδή με τις λεγόμενες «καρτέλες», ήταν παράνομος και αφορούν κυρίως αυτούς που πήραν δάνεια τις 10ετίες του 1980, το 1990, μέχρι και το 2000.
Δηλαδή, έπρεπε κανονικά να συμφωνήσει ο δανειολήπτης με την τράπεζα και αυτό να αναγράφεται ρητά στη σύμβαση του δανείου, ότι αυτές οι καρτέλες παράγουν αποδεικτική δύναμη υπέρ της τράπεζας και κατά του δανειολήπτη.
Δηλαδή θα έπρεπε η ΑΤΕ να συμφωνήσει με τον κάθε δανειολήπτη, ότι σε περίπτωση διαφωνίας για το δάνειο, οι λεγόμενες καρτέλες θα αποτελούν νόμιμο αποδεικτικό μέσο. Τέτοια συμφωνία, που να αναγράφεται στις συμβάσεις των δανείων των αγροτών, δεν υπάρχει, τουλάχιστον όσες είδα εγώ, ανέφερε ο κ. Κόκκαλής, λέγοντας ότι είναι μια πρωτοποριακή απόφαση.
Πέραν αυτής της λυτρωτικής απόφασης, σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΙΝΚΑ Θεσσαλίας, υπάρχει θετική εξέλιξη και για τους κτηνοτρόφους που είχαν δάνεια με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου.
Πιο αναλυτικά, όπως υποστήριξε ο κ. Κόκκαλης, η βεβαίωση της εφορίας, με την οποία βεβαιώνονται τα ποσά των δανειοληπτών, με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, και πηγαίνει τους κτηνοτρόφους στα δικαστήρια, είναι αόριστη και παράνομη και υπάρχουν τέτοιες θετικές αποφάσεις δικαστηρίων.
Είναι αόριστη και παράνομη η βεβαίωση της εφορίας διότι, όπως αναφέρεται και στην απόφαση 145/2014 του μονομελούς πρωτοδικείου Λάρισας, πρέπει να αναφέρεται η ακριβής αιτία της οφειλής, ώστε σε περίπτωση αμφισβήτησης να είναι δυνατός ο δικαστικός έλεγχος…, ενώ στη βεβαίωση οφειλής της εφορίας, υπάρχει μόνο η φράση «ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΧΚΕΕ, χωρίς περαιτέρω προσδιορισμό της οφειλής σε κεφάλαιο, τόκους (υπερημερίας ή συμβατικούς) ή τυχόν άλλα έξοδα.
Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε πως η εφορία για να διεκδικήσει τα εγγυημένα δάνεια από τους κτηνοτρόφους, πρέπει να μπορέσει να αποδείξει ότι έχουν πληρωθεί από το ελληνικό δημόσιο, που ήταν εγγυητής, και μετά να τα διεκδικήσει.
Τις περισσότερες φορές, το ελληνικό δημόσιο, δεν έχει πληρώσει τα εγγυημένα αυτά δάνεια και γι’ αυτό ακυρώνονται σε πολλά δικαστήρια αυτές οι βεβαιώσεις.
Πολλές φορές οι δικαστές, εσφαλμένα, αναγνωρίζουν αυτόματα, τη σχετική βεβαίωση της εφορίας, ως βεβαιωμένη οφειλή των δανειοληπτών (με εγγύηση του ελ. Δημοσίου), χωρίς να μπαίνουν στη διαδικασία προσκόμισης αποδεικτικών παραστατικών, εξόφλησης αυτών των δανείων.
Γι’ αυτό, σύμφωνα με τον κ. Κόκκαλη, οι κτηνοτρόφοι θα πρέπει να καταθέσουν αίτηση στο υπ. Οικονομικών και να απευθύνουν το ερώτημα: εάν γι’ αυτούς έχει καταβάλλει το ελληνικό δημόσιο τα χρήματα του δανείου στο οποίο ήταν εγγυητής το δημόσιο. Δηλαδή, για λογαριασμό του αγρότη-κτηνοτρόφου, αν το δημόσιο έχει πληρώσει το εγγυημένο δάνειο και αν το έχει πληρώσει, τότε και μόνο τότε νομιμοποιείται το ελληνικό δημόσιο ή εφορία να διεκδικήσει από τον πρώτοφειλέτη τα χρήματα που κατεβλήθησαν.
Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να καλείτε το ΙΝΚΑ Θεσσαλίας στο τηλέφωνο: 2410 538080Φαξ: 2410 251626email:info@inkathessalias.gr

  • ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

    Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
    • Δημοσίευση: Αργύριος Μαρινάκης Έλλην Πολίτης
      Σάς άρεσε;
      Γίνετε αναγνώστες τής Ιστοσελίδος μας μέ ένα κλίκ, επάνω δεξιά στήν αρχή τής σελίδος
      Σχολιάστε!!!
      Διαδώστε!!!!
      28/3/2018 - 34522 - 4431
      Σκέψου...δεν είναι παράνομο ακόμη
  • Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

    ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ προς τον Κύριο ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ Της ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017







    Επιπρόσθετα θα πρότεινα την νομική διατύπωση του γεγονότος ότι η εκχώρηση κρατικής κυριαρχίας συνεπάγεται και το τέλος της εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος. 
    Αυτό θα συνεπάγετο και δυνατό νομικό επιχείρημα σε διεθνή δικαστήρια για την νομική ακύρωση των φοροεπιδρομών κατά των Ελλήνων πολιτών.
    Δηλαδή ότι μετά την εκχώρηση της κρατικής κυριαρχίας η επίκληση του δημοσίου συμφέροντος από δικαστές που τείνουν να δικαιολογήσουν έτσι τα μνημονιακά μέτρα είναι άκυρη. 
    Λογικό, αλλά με βάση ποιο νόμο και ποια η αντίστοιχη νομολογία.
    Αυτό ζητάω. Ζητάω δύσκολα ;
    Ίσως θέμα διδακτορικού;












    ΦΩΤΟ: Αργύριος Μαρινάκης Έλλην Πολίτης
    4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
    Του Αντώνη Παπαντωνίου
    Με αφορμή τις πρόσφατες Δηλώσεις σας για τις σχέσεις της Δικαιοσύνης με την Νομοθετική και Εκτελεστική Εξουσία με στόχο , όπως δηλώσατε την εύρυθμη λειτουργία του Δημοκρατικού Πολιτεύματος επιτρέψτε μου να σας απευθύνω κάποια ερωτήματα και θα ήμουν ευτυχής εάν γινόμουν αποδέκτης των απαντήσεών σας.
    Πιστεύετε λοιπόν σοβαρά Κύριε Πρόεδρε ότι λειτουργεί στην Ελλάδα το Δημοκρατικό Πολίτευμα το οποίο κινδυνεύει και καλείτε σε προστασία του;;;
    Γιατί πιστεύω ότι δεν υπερβάλλω καθόλου να ισχυρίζομαι ότι η Δημοκρατία, αυτή έστω που υπήρχε, καταλύθηκε με την Υπογραφή, της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης, όπως υπεγράφη και που ποτέ δεν πέρασε έστω και από αυτό το υποτιθέμενο Κοινοβούλιο, με το Άρθρο 14παρ.5 σύμφωνα με το οποίο «παραιτείται άνευ όρων και αμετάκλητα από κάθε ασυλία λόγω άσκησης Εθνικής Κυριαρχίας», με ευθεία παραβίαση του Άρθρου 28 του Συντάγματος, με αποτέλεσμα από την στιγμή εκείνη το Πολίτευμά μας να είναι Κοινοβουλευτική Δικτατορία.

    Και είναι βεβαίως γνωστό ότι Δικτατορία δεν έχουμε μόνον με την χρήση Στρατιωτικής βίας αλλά και Κοινοβουλευτικής βίας με την παραβίαση του Συντάγματος (Μεταξάς-Χίτλερ).
    Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού ήταν με πρόφαση το Δημόσιο Χρέος να επιβληθούν από ξένες Δυνάμεις και να εφαρμοστούν, διαχρονικά, από τις Ελληνικές; Κυβερνήσεις σειρά μέτρων που έφεραν την διάλυση της Κοινωνίας και παρέδωσαν συνολικά το Κράτος και τις υποδομές του βορά στις ορέξεις του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού συστήματος, όπως εκφράζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και με αιχμή του δόρατος, την έμπειρη στον τομέα της εξόντωσης Λαών, Γερμανία.
    Μάταια ο Λαός μας, Κύριε Πρόεδρε, έψαχνε να βρει λύση στην καταστροφή που βίωνε όσο και αν διαμαρτυρόταν και το μόνο που εισέπραττε ήταν η βία τόσο η σωματική όσο και η ψυχολογική ενώ όλοι οι Θεσμοί του Κράτους ήταν όχι μόνον απόντες αλλά και απέναντί του!
    Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχτώ ότι δεν εκδόθηκε απ τον Μάη του 2010 μέχρι σήμερα ούτε ένα ένταλμα σύλληψης και δεν καταγγέλθηκε απ τις Εισαγγελικές και Δικαστικές Αρχές το Δικτατορικό Καθεστώς, όταν μάλιστα έχουν καταπατηθεί όλα τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και ό Λαός είναι σε πλήρη εξαθλίωση έχοντας φθάσει πλέον να υφίσταται και Γενοκτονία, όπως αυτή ορίζεται στο Ψήφισμα του Ο.Η.Ε/ Δεκέμβρης 1948 και αποτυπώνεται στον Νόμο του Ελληνικού Κράτους 3091/1954. Το γεγονός αυτό, της καταπάτησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δεν είναι κάποιος υπερβολικός ισχυρισμός και έχει καταγγελθεί και από Διεθνείς Φορείς , όπως την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε (Μάρτιος 2014), Επιτροπή του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου, με την σύμφωνη γνώμη των Γραφείων Συνταγματικών και Οικονομικών Υποθέσεων(Μάρτιος 2014) και της Διεθνούς ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων FIDHE (Νοέμβριος 2014).
    Βεβαίως πιστεύω ότι, τουλάχιστον σε σας είναι γνωστά, και τα Εθνικά Θέματα τα οποία έχουν βρεθεί σε πλήρη απαξίωση με την παραβίαση του Άρθρου 27παρ.2 του Συντάγματος με την μη εφαρμογή του οποίου παραδόθηκε η Κυριαρχία στο Αιγαίο σε Ξένες Δυνάμεις.
    Γενικότερα ο κάθε Πολίτης βιώνει την συστηματική παραβίαση όλων των Δικαιωμάτων του που προέρχονται και προβλέπονται όχι μόνον από το Σύνταγμα αλλά και από το λοιπό ισχύον;; Δίκαιο, όπως οι διατάξεις για την προστασία της Ιδιοκτησίας (Άρθρο 17Σ), της προστασίας της Αξιοπρέπειας(.Αρθρο2παρ.1Σ), προστασίας της Οικογένειας και της Μητρότητας(Άρθρο 21Σ) και πολλών ακόμα που δεν αναφέρω για να μην σας κουράσω, για να αναφέρω και μερικά του Αστικού Κώδικα ( 281, 380,388, 179,180 κ.λ.π.) που αναφέρονται στην «απρόοπτη μεταβολή συνθηκών», «συντρέχον πταίσμα του δανειστή», παραβίαση των αρχών της «καλής πίστης» κ.λ.π. η εφαρμογή των οποίων δεν θα επέτρεπε την λεηλασία της περιουσίας των Πολιτών.
    Αυτά τα ολίγα και πολύ συνοπτικά Κύριε Πρόεδρε από ένα Δικτατορικό Καθεστώς όπως ήταν μέχρι το 2015 όταν με τον Ν.4336/14-8-2015 Φ.Ε.Κ. 94Α με τον οποίο ψηφίστηκε το 3ο Μνημόνιο μεταπέσαμε και DE JURE πλέον σε Καθεστώς ΚΑΤΟΧΗΣ. Και επειδή θέλω πάντα να στοιχειοθετώ αυτό που ισχυρίζομαι παραπέμπω σε έναν κορυφαίο Συνταγματολόγο του περασμένου Αιώνα, και άκρως Συντηρητικό, Τον αείμνηστο Χρήστο ΣΓΟΥΡΙΤΣΑ ο οποίος στο βιβλίο του ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ-ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΝ (Εκδόσεις Ελευθερουδάκη 1925) δίνει τον ορισμό της Πολιτείας (Κράτους) αναφέροντας ότι : Πολιτεία είναι σύνολο Ανθρώπων που κατοικεί σε συγκεκριμμένο τόπο και που συνδέεται οργανικά και ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΑ για την επίτευξη ορισμένου σκοπού. Κύριο λοιπόν χαρακτηριστικό ενός ελεύθερου Κράτους είναι η άσκηση Κυριαρχίας, στην οποία εστιάζουν όλοι οι Έλληνες αλλά και Αλλοδαποί Συνταγματολόγοι.
    Η απουσία λοιπόν του στοιχείου αυτού μας οδηγεί απ ευθείας στην έννοια και κατάσταση Κατοχής την οποία και βιώνουμε και επίσημα πλέον απ το πιο πάνω χρονικό σημείο. Και στο σημείο αυτό πιστεύω ότι πιο αποτελεσματικό θα είναι αντί να επιμείνω περισσότερο σε επιχειρήματα για το θέμα αυτό θα αναφέρω τον «υπουργό» Κουρουμπλή ο οποίος σαν «υπουργός» Εσωτερικών είχε δηλώσει Δημόσια ότι είμαστε υπό Κατοχή, ο «υφυπουργός» Ζουράρις επίσης το ίδιο πολύ πρόσφατα προς τους Δημοσιογράφους στο περιστύλιο της Βουλής και ο Βουλευτής Δημήτρης Καμμένος μέσα στη Βουλή σε αγόρευσή του.
    Πρίν κλείσω την αναφορά στο θέμα αυτό, της παραδοχής της ανομίας, δεν μπορώ να μην αναφερθώ και σε ένα άλλο κορυφαίο θέμα που συνέβη τον Φλεβάρη του 2012, γιατί έχει σχέση με τον «Πρόεδρο της Δημοκρατίας] Προκόπη Παυλόπουλο που ήταν τότε «υπουργός» Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Παπαδήμου και που βεβαίως είχε ήδη ψηφίσει το πρώτο Μνημόνιο.
    Έτσι λοιπόν στην εκπομπή «ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ», του ραδιοφωνικού σταθμού «ΣΚΑΙ 100,3», απαντώντας σε ερώτηση του Δημοσιογράφου Λαβύθη παραδέχθηκε ότι : «Ναι παραβιάσαμε το Σύνταγμα για να το σώσουμε!!!!».

    Για να συνεχίσει αμέσως μετά με μια άλλη παραδοχή λέγοντας : «Η κυβέρνηση αυτή είναι Κυβέρνηση ΕΠΙΒΟΛΗΣ και αν μετά από τρείς μήνες κ.λ.π… !!!»
    Μετά λοιπόν από όλα αυτά που συνέβησαν μέχρι σήμερα και εξακολουθούν να συμβαίνουν σας παρακαλώ Κύριε Πρόεδρε να μου πείτε αν εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι προστατεύετε την Δημοκρατία αποδεχόμενος όλα αυτά με την σιωπή σας ενώ θα έπρεπε να συμπεριφερθείτε όπως ο Πρόεδρος της Ισλανδίας συλλαμβάνοντας όλους τους ενόχους για να δώσουν λόγο για τις αθλιότητες που διέπραξαν και συνεχίζουν να πράττουν κατά του Ελληνικού Λαού και της Ελλάδας συνολικά.
    Νομίζω ότι έστω και τώρα θα πρέπει να θυμηθούμε και να λειτουργήσουμε όπως ο Αναστάσιος Πολυζωίδης και Ο Γεώργιος Τερτσέτης το 1834.
    Ευχαριστώ για την προσοχή σας
    Ο Αντώνης Παπαντωνίου, Ναύαρχος Λ.Σ. (ε.α.) – Νομικός, είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας
    του Ε.ΠΑ.Μ.