ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΝΙΚΟΛΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ  

Η Δυναστεία των Αργεαδών – Μακεδονία

Προϊστορικός λαός της Δ. Θράκης στην περιοχή του Βερμίου, κοντά στους Βρίγες, τους Πίερες και τους Παίονες. Επώνυμος ήρωας των Μακεδόνων ήταν ο Μακεδών (ή Μάκεδνος), υιός του Λυκάονος και πατέρας του Πίνδου ή υιός του Διός και της Θυΐας, κόρης του Δευκαλίωνος και αδελφός του Μάγνητος. Ο Μακεδών νυμφεύθηκε την κόρη του Ερεχθέως Ωρείθυια (την οποία, κατά τον μύθο, άρπαξε ο Βορέας από τον Ιλισό ποταμό της Αθήνας) και από αυτήν απέκτησε τον Ευρωπόν. Κατ' άλλην παράδοση, ο Μακεδών ήταν υιός του Αιόλου (δηλ. απόγονος του Δευκαλίωνος) ή γηγενής ήρωας. (Απολλ. Γ' 97 - Αιλ. περ. Ζω. Ι' 48 - Στεφ. Βυζ. - Ησίοδ. απ. 2 (5) - Ευστ. εις Διον. Περ. 427 - Ψευδο-Σκύμν. 620).

Κατά τον Ησίοδο, ο Μάγνης και ο Μακεδών κατοίκησαν στην 
περιοχή της Πιερίας και του Ολύμπου. Ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος, βασιλεύς του Βυζαντίου (950 μ.Χ.), αναφέρει ότι "Μακεδονία η χώρα από Μακεδόνος του Διός και Θυΐας του Δευκαλίωνος, ως φησίν Ησίοδος ο ποιητής" (περί θέμ. 2). Αργότερα, μετά τα Τρωϊκά, κάποιοι απόγονοι του Τημένου (Ηρακλείδη) από το Άργος, ο Γαυάνης, ο Αέροπος και ο Περδίκκας, κατέφυγαν στην Ιλλυρία και από εκεί στην Άνω Μακεδονία για να έλθουν τελικά στους Μακεδόνες του Βερμίου, όπου ήσαν και οι κήποι της Μίδα. Από εκεί ορμώμενοι, όταν έλαβαν την εξουσία, κατέκτησαν και την υπόλοιπη χώρα. Ο Γαυάνης έγινε άρχοντας της Ελίμειας, ο Αέροπος έγινε ο πρώτος βασιλεύς των Λυγκιστών και ο Περδίκκας έγινε ο πρώτος βασιλεύς των Μακεδόνων (αρχές ζ' αί π.Χ.).
Από τον Περδίκκα γεννήθηκε ο Αργαίος, πατέρας του Φιλίππου Α', πατέρας του Αέροπου, πατέρας του Αλκέτα, πατέρας του Αμύντα Α' (περ. 540-498 π.Χ.), πατέρας του Αλεξάνδρου Α' του Φιλέλληνος (περ. 498-454 π.Χ. - εποχή των περσικών πολέμων) (Ηροδ. Η' 137-139 - Θουκ. Β' 99), πατέρας του Αμύντα Γ' (393/2-369/8 π.Χ.), πατέρας του Φιλίππου Β' (359-336 π.Χ.), πατέρας του Αλεξάνδρου Γ' του Μεγίστου των Ελλήνων (336-323 π.Χ.).
Οι Αργεάδες βασιλείς, δηλαδή, ανήγαν την καταγωγή τους στους Τημενίδες βασιλείς του Άργους και, μέσω αυτών των μυθικών προγόνων τους, στον Ηρακλή.

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ

Ο παρών κατάλογος περιέχει τους ιστορικούς βασιλείς και τους μυθικούς προγόνους της Δυναστείας και καταρτίσθηκε με βάση τα στοιχεία που δίνει ο Διόδωρος (Ζ’ 15 - 17), ο οποίος συνδυάζει πληροφορίες από διάφορους συγγραφείς του Δ’ αι. π.Χ. ΠΗΓΗ κειμένων και πίνακος :«ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ» της ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ – Αθήνα 1980,
«ΑΡΧΑΙΟΙ ΛΑΟΙ : ΑΡΧΑΙΑ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ - ΛΕΞΙΚΟΝ» εκδ. ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ - Αθήναι Ιανουάριος 2002 και«ΛΕΞΙΚΟ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ : ΕΛΛΑΔΑ – ΡΩΜΗ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΗ – ΑΘΗΝΑ 2006 – τόμος Α’ σελ. 116 & 657, τόμος Δ’ σελ. 233.

Οι Αργεάδες βασιλείς και οι μυθικοί τους πρόγονοι

Οι φοβερές συγκρούσεις στις οποίες ενεπλάκησαν οι ελληνικές τριήρεις με τον λαμπρό στόλο των Τυριαίων, λίγο έλειψε να ματαιώσουν τα σχέδια του Αλεξάνδρου Γ’. Την κατάληψη της πόλεως ακολούθησε σταύρωσις 2.000 επιζώντων αρρένων ως υπενθύμιση της ματαιότητος της αντίστασης στον στρατό του Αλεξάνδρου και στην επιθυμία του για αδελφοποίηση των λαών. Περίπου 20.000 με 30.000 γυναικόπαιδα έγιναν δούλοι. Η Τύρος, όπως προηγουμένως η Θήβα, έπαψε να υπάρχει ως πόλη...

Ερείπια στο αρχαίο λιμάνι της Τύρου

Αλεξάνδρειες του ελληνικού κόσμου

Μερικές από τις γνωστές πόλεις που ίδρυσε ο Αλέξανδρος, ο Μέγιστος των Ελλήνων, στο απέραντο Κράτος του, φέρουν το όνομά του :

Αλεξάνδρειες του ελληνικού κόσμου ΠΗΓΗ πίνακος : Άρθρο του Αριστείδη Κεσόπουλου (Γυμνασιάρχη – Συγγραφέα) στο περιοδικό «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ» τ. 25 (Ιαν. - Φεβρ. 2002) σελ. 20,

Αφγανιστάν

Στην Καμπούλ, οι παραδοσιακοί γιατροί οι οποίοι ισχυρίζονται ότι κατάγονται από τους γιατρούς του Αλεξάνδρου, ονομάζονται “χακίμ”. Στην Πεσαβάρ, μιλούν για την ιατρική “γιουνάνι”, η οποία στηρίζεται σε βότανα που υπάρχουν στο βόρειο Πακιστάν, στο Καφιριστάν, την “Χώρα των απίστων”, όπως ονομάζεται η περιοχή των Καλάς. Δυσπρόσιτες κορυφογραμμές κοντά στην Καμπούλ. Τα παγωμένα και αιχμηρά βουνά δυσκόλεψαν τον στρατό των Μακεδόνων στην πορεία του προς τα ανατολικά. Η μαύρη αγορά των περιοχών αυτών είναι γεμάτη από αρχαία ελληνικά νομίσματα της εποχής του Αλεξάνδρου, των Διαδόχων και των Επιγόνων…

Τάξιλα

Ιστορικό σταυροδρόμι μεταξύ Κίνας, Ινδίας, Ασίας και Ευρώπης, τα Τάξιλα βρίσκονται 35 μόλις χιλιόμετρα από το Ισλαμαμπάντ. Πρόκειται για την σημαντικότερη πόλη της περιοχής της Γκαντάρα, όπου άνθισε η λεγόμενη “ελληνοβουδιστική τέχνη”, από τον 3ο αι. π.Χ. μέχρι τον 3ο αι. μ.Χ. Ο Αλέξανδρος Γ’ έφθασε στην περιοχή το 326 π.Χ., αφού διέσχισε τον Ινδό ποταμό. Ο βασιλιάς Ταξίλης του επεφύλαξε λαμπρή υποδοχή και «παρέδωκεν ἑαυτόν τε καὶ τὴν δύναμιν τῷ βασιλεῖ» μαζί με 25 πολεμικούς ελέφαντες και, αργότερα, 50.000 άνδρες για τις μάχες εναντίον του Πώρου (Διοδώρου Σικελιώτη : «ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ» 17.86.6.5 και Αρριανού Φλαβίου Ξενοφώντος : «Αλεξάνδρου Ανάβασις» Βιβλίον Δ’ Κεφ. XXII παρ. 6 σ. 9 & Βιβλίον Ε’ Κεφ. VIII παρ. 5 σ. 9).

Τάξιλα

Οι Έλληνες της Βακτριανής έκτισαν το 185 π.Χ. την πόλη Σιρκάπ (βλ. φωτογραφία), την οποία περιέβαλαν με ισχυρά τείχη ύψους 30 μ. Στα καλοδιατηρημένα ερείπια της πόλης διακρίνεται και σήμερα το ελληνιστικό σύστημα ύδρευσης, και η ιπποδάμεια αρχιτεκτονική της. Πρόκειται για μία από τις πιο απομακρυσμένες πολιτείες του ελληνισμού

Χρονολόγιον Ελληνιστικής Περιόδου – Διάδοχοι και Επίγονοι του Μ. Αλεξάνδρου

Για την περίοδο των Διαδόχων, τουλάχιστον μέχρι την μάχη στην Ιψό της Φρυγίας (301 π.Χ.), πολλές είναι οι ιστορικές πηγές, με κυριότερες τα ιστορικά ή βιογραφικά έργα του Αρριανού, του Διοδώρου, του Ιουστίνου, του Κούρτιου Ρούφου, του Κορνηλίου Νέπωτος, του Επιτομέα του Τρώγου, καθώς και κάποιες πληροφορίες που μας δίνουν οι «Βίοι» του Πλουτάρχου.
Σύμφωνα, όμως, με την νεώτερη ιστοριογραφική έρευνα, οι περισσότερες από αυτές τις πηγές, τουλάχιστον ως το 301 π.Χ., αντλούν από το έργο του Ιερωνύμου του Καρδιανού «Ιστορίαι των Διαδόχων», με δεύτερο τίτλο «Τα επί Αλεξάνδρω πραχθέντα», του οποίου μόνον λιγοστά αποσπάσματα σώζονται σήμερα και εμπεριέχονται στα Fragmenta Graecorum Historicorum (FGrH).
Ο Ιερώνυμος, ο οποίος πιθανολογείται ότι έζησε από το 364 ως το 260 π.Χ., υπήρξε υψηλόβαθμος αξιωματούχος πολλών από τους Διαδόχους, όπως του Αντιγόνου και του Ευμένους, και φαίνεται ότι διέθετε πολύ καλή γνώση της ιστορίας της Μακεδονίας.

Διάδοχοι του Αλεξάνδρου Γ’ του Μέγα

Αλέξανδρος Δ’

Υιός του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της Ρωξάνης, κόρης του Οξυάρτου της Βακτριανής. Γεννήθηκε το 323 π.Χ., δύο μήνες μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, και αναγορεύθηκε βασιλεύς από τον στρατό που του έδωσε και το όνομα Αλέξανδρος. Συγχρόνως αναγορεύθηκε βασιλεύς και ο Αρριδαίος.
Αρχικά κηδεμόνας του μικρού Αλεξάνδρου ορίστηκε ο Περδίκκας. Μετά την δολοφονία του Περδίκκα από τον Σέλευκο (321 π.Χ.), η κηδεμονία του ανατέθηκε στον Αντίπατρο. Όταν ο Αντίπατρος πέθανε το 319 π.Χ., η Ρωξάνη με τον γιο της κατέφυγαν στην Ήπειρο. Όταν η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου Ολυμπιάς επικράτησε στην Μακεδονία, εκδικήθηκε όλους τους εχθρούς της, συνέλαβε και θανάτωσε τον Αρριδαίο και την σύζυγό του Ευρυδίκη και αποκατέστησε στον θρόνο τον εγγονό της Αλέξανδρο Δ' (317 π.Χ.). Μετά την ανταρσία του στρατού από τον Κάσσανδρο το φθινόπωρο του 317 π.Χ., η Ολυμπιάς, η Ρωξάνη, ο Αλέξανδρος Δ’ και η κόρη του Φιλίππου και αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου Θεσσαλονίκη αποκλείστηκαν στην Πύδνα.
Ο Κάσσανδρος κατόρθωσε τελικά να συλλάβει τους αποκλεισμένους, θανάτωσε την Ολυμπιάδα και περιόρισε τον εξαετή Αλέξανδρο και την μητέρα του στην Αμφίπολη. Το 311 π.Χ. ο δωδεκαετής Αλέξανδρος ανακηρύχθηκε βασιλεύς, με τον Κάσσανδρο στρατηγό της Ευρώπης μέχρι την ενηλικίωση του Αλεξάνδρου.
Το 310/309 π.Χ. ο Αλέξανδρος και η μητέρα του, με απόφαση του Κασσάνδρου, θανατώθηκαν από τον διοικητή της Αμφίπολης Γλαυκία.


Αντίγονος Α’

Ο επιλεγόμενος Μονόφθαλμος ή Κύκλωψ (382-301 π.Χ.)
Μακεδών στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου και από τους σημαντικότερους διαδόχους του. Εξουσίαζε μεγάλο μέρος των ασιατικών εδαφών της αυτοκρατορίας.
Εναντίον του συνασπίστηκαν όλοι σχεδόν οι άλλοι διάδοχοι.
Στην μάχη της Ιψού (301 π.Χ.) οι δυνάμεις του Λυσιμάχου και του Αντιόχου νίκησαν τις δυνάμεις του Αντιγόνου και του γιου του Δημητρίου του Πολιορκητού. Εκεί ο Αντίγονος έχασε και την ζωή του.
Ο γιος του, πάντως, Δημήτριος, ίδρυσε στην Μακεδονία την Δυναστεία των Αντιγονιδών, η οποία συνεχίστηκε μέχρι τον τελευταίο βασιλέα της Μακεδονίας, τον Περσέα, και την ήττα του στην Πύδνα το 168 π.Χ. από τον Αιμίλιο Παύλο (μεταξύ Λεύκου και Αίσωνος).

Αντίπατρος

Επιφανής Μακεδών στρατηγός, γόνος μιας από τις αριστοκρατικότερες οικογένειες της Πέλλας, γνωστός για την σύνεση αλλά και την αποφασιστικότητά του. Προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες τόσο στον Φίλιππο Β' όσο και στον Αλέξανδρο τον Μέγα. Κατά την εκστρατεία στην Ασία ανέλαβε καθήκοντα επιμελητή του κράτους (397 - 319 π.Χ.) και διατήρησε τόσο την ακεραιότητα της Μακεδονίας όσο και την ηγεμονία της στην Ελλάδα.

Αριαράθης Α'

Ηγεμόνας της Καππαδοκίας κατά την εποχή του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η οποία είχε παραχωρηθεί στον Ευμένη τον Καρδιανό.
Νικήθηκε σε δύο μάχες από τον Περδίκκα, συνελήφθη και, ως επαναστάτης, απαγχονίστηκε σε ηλικία 82 ετών, μαζί με τους συγγενείς του.

Στο Παναρκαδικό Αρχαιολογικό Μουσείο, φιλοξενείται χάλκινο κράνος των πρώιμων ελληνιστικών χρόνων (τέλος 4ου αι. π.Χ.) από την Μεγαλόπολη Τριπόλεως. Πρόκειται για κράνος βοιωτικού τύπου, το είδος που συνίστατο από τον Ξενοφώντα για χρήση προς τους ιππείς, καθώς παρείχε την λιγότερο εμποδιζόμενη ορατότητα και ακοή στον φέροντα. Ο συγκεκριμένος τύπος υπέστη ορισμένες παράξενες τροποποιήσεις κατά τους ελληνιστικούς χρόνους (πλάγια αριστερή όψις)

Το μόνο παράλληλό του υπάρχει στο Μουσείο Ashmolean της Οξφόρδης, βρέθηκε στον ποταμό Τίγρη και συνδέεται με τις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η Μακεδονία ήταν παραδοσιακά ιππική χώρα• ο Αλέξανδρος έδωσε μεγάλο βάρος στην προσεκτική μελέτη των αναγκών που δημιουργούσαν οι νέες συνθήκες πολέμου... Από τα γνωστά ελληνικά εδάφη στις άγνωστες και αχανές εκτάσεις της Ασίας, ο ιππέας έπρεπε να μπορεί να αποδίδει τα μέγιστα κατά την διάρκεια της μάχης. Η εύρεση αυτού του τύπου τόσο μακρυά από τα πάτρια εδάφη, δηλώνει την διαδεδομένη χρήση αλλά και τον σημαντικό ρόλο που είχαν ακόμη τα καθαρά ελληνικά όπλα, σε μια περίοδο μεταρρυθμίσεων τόσο στον κατασκευαστικό τομέα, όσο και στον τομέα σχεδίασης και προετοιμασίας εκστρατευτικών αποστολών, αφού κάθε σφάλμα θα μπορούσε να αποδειχθεί ολέθριο (πλάγια δεξιά και εμπρόσθια όψις)


Αρριδαίος

Όνομα με το οποίο είναι γνωστός ο Φίλιππος Γ ετεροθαλής αδελφός του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γιος του Φιλίππου Β' και της Λαρισαίας Φιλίννης.
Αν και διανοητικά ανάπηρος, ανακηρύχθηκε βασιλεύς μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον μακεδονικό στρατό, υπό τον όρο να συμβασιλεύσει με το παιδί του Μεγάλου Αλεξάνδρου που θα γεννούσε η Ρωξάνη.
Η συμβασιλεία κράτησε ως το 317 π.Χ., οπότε ο Αρριδαίος συνελήφθη και εκτελέστηκε με φρικτά βασανιστήρια κατά διαταγή της Ολυμπιάδος, με την οποία η φιλόδοξη σύζυγός του Ευρυδίκη τον είχε εμπλέξει σε διαμάχη.


Ευμένης

Ο επιλεγόμενος Καρδιανός, από την Καρδία της Θρακικής Χερσονήσου, 362/361 - 316 π.Χ.
Διετέλεσε γραμματεύς του Φιλίππου Β και ως αρχιγραμματεύς διηύθυνε την υπηρεσία που εξέδιδε τις «βασιλείας εφημερίδας» επί Μεγάλου Αλεξάνδρου. Για κάποιο διάστημα διετέλεσε στρατηγός και τριήραρχος.
Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου υποστήριξε τα δικαιώματα του βασιλικού οίκου της Μακεδονίας, βοήθησε τον Περδίκκα κατά των Αντιγόνου του Μονόφθαλμου, Κρατέρου και Πτολεμαίου, οι οποίοι, μετά την δολοφονία του Περδίκκα, καταδίκασαν τον Ευμένη σε θάνατο.
Ο Ευμένης διέφυγε για κάποιο χρόνο, αλλά τελικά, ύστερα από προδοσία, παραδόθηκε στον Αντίγονο, ο οποίος και τον θανάτωσε.


Κάσσανδρος

Μεγαλύτερος γιος του Μακεδόνος στρατηγού Αντιπάτρου, ένας από τους Διαδόχους (350 - 298 π.Χ.). Κατά την διάρκεια της εκστρατείας στην Ασία παρέμεινε μαζί με τον πατέρα του στην Μακεδονία. Το 324 π.Χ. πήγε στην Βαβυλώνα για να συναντήσει τον Αλέξανδρο και να υπερασπιστεί τον πατέρα του από κατηγορίες Θρακών, Ιλλυριών και άλλων λαών υποταγμένων στον Μακεδόνα στρατηλάτη.
Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο Κάσσανδρος έγινε κυρίαρχος της Βοιωτίας. Το 319 π.Χ. ο Αντίπατρος πέθανε έχοντας λίγο πριν διορίσει ως στρατηγό αυτοκράτορα και επιμελητή των βασιλέων τον γέροντα Πολυπέρχοντα, με τον οποίο ο φιλόδοξος Κάσσανδρος ήλθε σε ρήξη επιδιώκοντας την γενική επιμέλεια του βασιλείου. Ο Πολυπέρχων προσπάθησε να προσεταιριστεί τις ελληνικές πόλεις διακηρύσσοντας την ελευθερία τους. Ο Κάσσανδρος, αντιδρώντας, έγινε κύριος της Αθήνας (317 π.Χ.), όπου εγκατέστησε ως ανώτατο άρχοντα της πόλης τον Δημήτριο τον Φαληρέα. Ο Πολυπέρχων κάλεσε από την Ήπειρο την Ολυμπιάδα. ο Αρριδαίος τότε, φοβούμενος την μητέρα του Αλεξάνδρου, αναγνώρισε τον Κάσσανδρο ως επιμελητή της βασιλείας.

Τελικώς, η Ολυμπιάς διέταξε να δολοφονηθούν ο Αρριδαίος, η σύζυγός του Ευρυδίκη και πολλοί συγγενείς του Κασσάνδρου. Ο τελευταίος βάδισε κατά της Ολυμπιάδος, η οποία οχυρώθηκε στην Πύδνα μαζί με την Ρωξάνη, τον μικρό Αλέξανδρο Δ’ και την αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου Θεσσαλονίκη.

Ο Κάσσανδρος, όταν αιχμαλώτισε τους αποκλεισμένους, διέταξε τον φόνο της Ολυμπιάδος, κράτησε αιχμάλωτους στην Αμφίπολη την Ρωξάνη και τον γιο της, ενώ για να αποτρέψει αρνητικές εξελίξεις νυμφεύθηκε το 316 π.Χ. την Θεσσαλονίκη, προς τιμήν της οποίας ίδρυσε την ομώνυμη πόλη, παράλληλα προς την Κασσάνδρεια.
Διέταξε επίσης, για να ικανοποιήσει τους Έλληνες του Νότου, την ανοικοδόμηση των Θηβών, που είχαν καταστραφεί το 335 π.Χ. από τον Αλέξανδρο.

Ακολούθησαν εχθροπραξίες μεταξύ των Διαδόχων που τερματίστηκαν το 311 π.Χ. με την συμφωνία να είναι :

• ο Αντίγονος ηγεμόνας της Ασίας,
• ο Σέλευκος της Βαβυλώνος,
• ο Πτολεμαίος της Αιγύπτου και
• ο Κάσσανδρος της Ευρώπης, μέχρι την ενηλικίωση του δωδεκαετούς Αλεξάνδρου.

Ο τελευταίος αυτός όρος οδήγησε τον Κάσσανδρο στην θανάτωση της Ρωξάνης και του Αλεξάνδρου Δ' το 318/309 π.Χ. Λίγο αργότερα έσφαξε και τον Ηρακλέα, θεωρούμενο ως νόθο γιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η συμμαχία του με τον Πτολεμαίο προκάλεσε την αντίδραση του Αντιγόνου, του οποίου ο γιος, Δημήτριος ο Πολιορκητής, το 307 π.Χ. κυρίευσε τον Πειραιά, έδιωξε τον Δημήτριο τον Φαληρέα και αποκατέστησε την δημοκρατία.

Νέα συμμαχία των Κασσάνδρου, Πτολεμαίου, Λυσιμάχου και Σελεύκου εναντίον του Αντιγόνου και του Δημητρίου οδήγησε στην μάχη της Ιψού στην Φρυγία (301 π.Χ.), όπου οι τελευταίοι ηττήθηκαν και ο Αντίγονος βρήκε τον θάνατο. Το 299 π.Χ. επήλθε, όμως, συνδιαλλαγή μεταξύ Κασσάνδρου και Δημητρίου, με την μεσολάβηση της συζύγου του τελευταίου και αδελφής του πρώτου Φίλας. Μετά την συνδιαλλαγή αυτή ο Κάσσανδρος αναγνωρίστηκε ως κύριος του βασιλείου της Μακεδονίας και των περιοχών νοτίως του Ολύμπου.

Μακεδόνας πεζέταιρος από τον στρατό του Αλεξάνδρου Γ’. Οι συνεχείς ασκήσεις κατέστησαν την Φάλαγγα των Πεζέταιρων τρομερή πολεμική μηχανή, ικανή να παίρνει διάφορους σχηματισμούς. Μπορούσε να κινηθεί σε πυκνή τάξη, με τους άνδρες σε αποστάσεις 90 εκατοστών του μέτρου. Όταν αμύνονταν, η Φάλαγγα πύκνωνε ακόμα περισσότερο : ο κάθε άνδρας επικάλυπτε τον διπλανό του και ακουμπούσε την ασπίδα του στον βραχίονα του μπροστινού.

Μακεδόνας εταίρος ιππέας από τον στρατό του Αλεξάνδρου Γ’. Αρχικά οι ιππείς ήταν εφοδιασμένοι με λεπτούς θώρακες φτιαγμένους από μεταλλικές πλάκες καλυμμένες με λινάρι, φρυγικά κράνη προαιρετικά κνημίδες και μπότες. Είχαν ίσα ξίφη και το “ξυστόν”, την μακρυά λόγχη του ιππικού, η οποία ήταν μικρότερη από την αντίστοιχη περσική. Η στολή περιλάμβανε πορφυρούς χιτώνες με μανίκια και χρυσοκίτρινους μανδύες με πορφυρό στρίφωμα. Ο Αλέξανδρος Γ’ αντικατέστησε το φρυγικό κράνος με το φαρδύτερο βοιωτικό, το οποίο προστάτευε το πρόσωπο και τους ώμους, ενώ παρείχε μεγαλύτερη περιφερειακή όραση. Οι Εταίροι ήταν γεννημένοι ιππείς και, όπως όλοι οι ιππείς του αρχαίου κόσμου, ίππευαν χωρίς σέλα ή αναβολέα. Κάθε ένας από αυτούς είχε έναν υπηρέτη και βάδιζε πεζή για να ξεκουράζει το άλογό του

Καλλιτεχνική απεικόνισις της διαχρονικής παρουσίας του Έλληνα πολεμιστή, από την Μινωϊκή Εποχή μέχρι τους Ελληνιστικούς Χρόνους

Κλεομένης

Ένας από τους τέσσερεις διοικητές της Αιγύπτου (κατάγονταν από την Ναύκρατιν), μετά την κατάκτησή της από τον Μέγα Αλέξανδρο.
Καταδικάστηκε σε θάνατο από τον Πτολεμαίο, ο οποίος κατάσχεσε και την τεράστια περιουσία του, το 323 π.Χ.

Κράτερος

Ένας από τους σημαντικότερους στρατηγούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου, καταγόταν από την περιοχή της Ορεστίδος. Πήρε μέρος σε όλες τις σημαντικές μάχες στην Ασία (Γρανικού, Ισσού, Γαυγαμήλων). Μετά την δολοφονία του Παρμενίωνος το 330 π.Χ. αναδείχθηκε στον σημαντικότερο ηγέτη του μακεδονικού στρατού. Το 324 π.Χ. στάλθηκε στην Ελλάδα ως διοικητής των ευρωπαϊκών εδαφών της αυτοκρατορίας, σε αντικατάσταση του Αντιπάτρου, που, όπως φαίνεται, είχε προβλήματα με την βασιλομήτορα Ολυμπιάδα.
Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, παρ’ ότι απών από την Βαβυλώνα, θεωρήθηκε ως ένας από τους τρεις σημαντικότερους Διαδόχους (οι άλλοι δύο ήταν ο Αντίπατρος και ο Περδίκκας).
Σκοτώθηκε σε μάχη το 321 π.Χ. που έδωσαν, αυτός και ο Αντίπατρος, εναντίον του Ευμένη στην Μικρά Ασία.

Λεοννάτος

Σωματοφύλακας του Μεγάλου Αλεξάνδρου (γεννήθηκε περί το 356 π.Χ.). Διακρίθηκε ιδιαίτερα κατά την εκστρατεία στην Ινδία. Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, ανέλαβε μαζί με τον Περδίκκα την κηδεμονία του παιδιού που επρόκειτο να γεννήσει η Ρωξάνη, ενώ κατά τον διαχωρισμό των σατραπειών του δόθηκε η διακυβέρνηση της Ελλησποντιακής Φρυγίας.
Σκοτώθηκε κατά τον Λαμιακό Πόλεμο, σε μάχη που έγινε στην Θεσσαλία, από τις δυνάμεις του Αντιφίλου.

Λυσίμαχος

Ένας από τους σωματοφύλακες του Αλεξάνδρου κατά την εκστρατεία στην Ασία. Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου του ανατέθηκε, από τον Αντίπατρο, η διοίκηση της Θράκης. Το 305 π.Χ. αναγορεύθηκε βασιλεύς της Θράκης και το 286 π.Χ., αφού κατόρθωσε να εκτοπίσει τον Πύρρο, και της Μακεδονίας.
Νικήθηκε και σκοτώθηκε σε μάχη με τον Σέλευκο μετά το 283 π.Χ., στην Θέση Κουροπέδιον, βόρεια της Μαγνησίας, κοντά στο όρος Σίπυλον.

Περδίκκας

Ένας από τους Διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γιος του Ορόντη. Πήρε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις κατά την διάρκεια της εκστρατείας στην Ασία, στην αρχή με τον βαθμό του ταξιάρχου. Μετά τον θάνατο του Ηφαιστίωνος το 324 π.Χ. και την αναχώρηση του Κρατέρου για την Ελλάδα, βρέθηκε να είναι ο σημαντικότερος αξιωματούχος του Αλεξάνδρου.
Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, ανέλαβε στην πραγματικότητα (χωρίς να πάρει ιδιαίτερο τίτλο) καθήκοντα αντιβασιλέως, αφού υπό την εποπτεία του βρίσκονταν τα ασιατικά εδάφη της αυτοκρατορίας και οι δύο βασιλείς, ο διανοητικά ανίκανος Αρριδαίος και ο γιος του Αλεξάνδρου. Γρήγορα ο Περδίκκας, ο οποίος πίστευε στην ενότητα της αυτοκρατορίας, ήλθε σε ρήξη με τους άλλους στρατηγούς.
Μετά από αποτυχημένη επιχείρηση στην Αίγυπτο, δολοφονήθηκε ύστερα από υποκίνηση του Πτολεμαίου από δυσαρεστημένους αξιωματικούς του, το 321 π.Χ.

Πολυπέρχων

Μακεδών στρατηγός του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το 324 π.Χ. γύρισε με τον Κράτερο στην Ελλάδα, πήρε μέρος στον Λαμιακό Πόλεμο και, μετέπειτα, συγκρούστηκε με τον Κάσσανδρο. Το 317 π.Χ. διώχθηκε από την Μακεδονία και, έκτοτε, οι πληροφορίες γι’ αυτόν σπανίζουν. Φαίνεται ότι επιχείρησε να ιδρύσει κάποιο κράτος στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Πιθανολογείται ότι πέθανε το 303 π.Χ. στην Λοκρίδα.

Πτολεμαίος Α’ ο Λάγου ή Σωτήρ

Μακεδών στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου και αργότερα ηγεμόνας της Αιγύπτου, ιδρυτής της Δυναστείας των Πτολεμαίων ή Λαγιδών, του μακροβιότερου όλων των ελληνιστικών κρατών (367/366 ή το 364 - 283/282 π.Χ.).

Σέλευκος Α’ ο Νικάτωρ

Αξιωματικός του μακεδονικού στρατού και ιδρυτής της Δυναστείας των Σελευκιδών. Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου του δόθηκε η σατραπεία της Βαβυλώνος. Προσπάθησε να ανασυστήσει την ασιατική αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου, αλλά οι αγώνες για την διαδοχή έστρεψαν την προσοχή του στην Δύση (358/354 - 281 π.Χ.).
Με τον θάνατό του το 281 π.Χ., τερματίζεται ουσιαστικά η Περίοδος των Διαδόχων και αρχίζει η Περίοδος των Επιγόνων.

 Ο Γόρδιος, πατέρας του Μίδα, είχε αφιερώσει στο Ιερόν του Διός στο Γόρδιον – πρωτεύουσα της Φρυγίας στις όχθες του ελληνικού Σαγγάριου –, μία άμαξα η οποία έγινε γνωστή για τον “άλυτον δεσμόν” της. Το 333 π.Χ., ο Μέγας Αλέξανδρος με συνοπτικές διαδικασίες, όπως θα λέγαμε σήμερα, «παίσας τῷ ξίφει διέκοψε τὸν δεσμὸν καὶ λελύσθαι ἔφη» – Αρριανού Φλαβίου Ξενοφώντος «Αλεξάνδρου Ανάβασις» Βιβλίον Β’ Κεφ. III παρ. 7. Σύμφωνα με μία άλλη άποψη, αφήρεσε τον πάσσαλο που συγκρατούσε το τιμόνι (ρυμό) της άμαξας στην θέση του ξεμπλέκοντας έτσι τον δεσμό, ο οποίος ήταν μπλεγμένος γύρω του. Και οι δύο απόψεις, αποδεικνύουν το αήττητον και αποφασιστικόν του χαρακτήρος του Μεγίστου των Ελλήνων. Είτε με την ισχύ των όπλων, είτε με την διπλωματία της εκ της πλαγίας οδού, ο Αλέξανδρος επίλυσε τα προβλήματα που αντιμετώπισε κατά την διάρκεια της εκστρατείας του στην Ασία

Μέσα σε έξι μόλις ημέρες, ο Αλέξανδρος Γ’ πέτυχε ό,τι δεν κατάφερε ο Ηρακλής με την εκστρατεία του στην Ασία : εκπόρθησε και κατέλαβε την “Άορνο Πέτρα”, ένα ισχυρότατο βραχώδες και απόκρημνο ύψωμα ύψους περίπου 2.500 μ., κοντά στον Ινδό ποταμό. Επιχωμάτωσε την χαράδρα που χώριζε την απρόσιτη θέση από τον διπλανό λόφο, αλλά απαιτήθηκε καταδρομική επιχείρηση για την κατάληψή της.

Ο Μέγιστος των Ελλήνων, μαζί με 700 από τους ικανότερους άνδρες του (σωματοφύλακες και υπασπιστές), αναρριχήθηκε πρώτος στο απόρθητο οχυρό : «…καὶ ἐν τούτῳ ἀναλαβὼν τῶν σωματοφυλάκων καὶ τῶν ὑπασπιστῶν ἐς ἑπτακοσίους κατὰ τὸ ἐκλελειμμένον τῆς πέτρας ἀνέρχεται ἐς αὐτὴν πρῶτος͵ καὶ οἱ Μακεδόνες ἄλλος ἄλλῃ ἀνιμῶντες ἀλλήλους ἀνῄεσαν» (Αρριανού Φλαβίου Ξενοφώντος : «Αλεξάνδρου Ανάβασις» Βιβλίον Δ’ Κεφ. XXX παρ. 3 σ. 4 - 8)

Η Άορνος Πέτρα από την Χουζάρα - von_James_Abbott 

… «χρὴ δὲ τὰ παραγγέλματα ἐθίζειν τὴν στρατιὰν ὀξέως δέχεσθαι͵ τὰ μὲν φωνῇ͵ τὰ δὲ ὁρατοῖς σημείοις͵ τὰ δὲ τῇ 27.2 σάλπιγγι. καὶ σαφέστερα μὲν τυγχάνει ὄντα τὰ λέξει δη λούμενα͵ ὅτι καὶ παντὸς τοῦ νοῦ ἡ δήλωσις οὕτω γίγνεται͵ οὐχὶ δὲ σύμβολόν τι αὐτοῦ μόνον ὁρᾶται ἢ ἀκούεται. 27.3 ἀλλ΄ ἐπειδὴ πολλὰ τὰ ἐξείργοντά ἐστιν ἐν ταῖς μάχαις πρὸς τὰς διὰ φωνῆς δηλώσεις͵ ὁ κτύπος τε ὁ ἐκ τῶν ὅπλων καὶ αἱ παρακελεύσεις ἀλλήλοις καὶ οἰμωγαὶ τιτρω σκομένων καὶ παριππασία δυνάμεως ἱππικῆς [ψόφος τε τῶν ὅπλων] 

καὶ χρεμετισμὸς τῶν ἵππων καὶ θόρυβος σκευοφόρων παριόντων͵ προσεθιστέον τὴν στρατιὰν καὶ 27.4 τοῖς ὁρατοῖς σημείοις. οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ πρὸς ταῦτα ἤδη ἄπορα ἔστιν ἃ γίγνεται͵ οἷον ὁμίχλη ἢ κονιορτὸς πολὺς ἄνω αἰρόμενος ἢ ἥλιος κατὰ προσώπου ἀντιλάμπων ἢ νιφετὸς ξυνεχὴς ἢ ὕδωρ λάβρον ἐξ οὐρανοῦ ἢ τόποι σύν δενδροι ἢ γήλοφοι ἀνεστηκότες͵ ὡς μὴ πάσῃ τῇ φάλαγγι 27.5 ὁρατὰ γίγνεσθαι τὰ σημεῖα. ὁπότε μὲν δὴ γήλοφοι δια κλείοιεν τὴν ὄψιν͵ πλείω τὰ ὁρατὰ σημεῖα ποιητέον• πρὸς δὲ τὰ ἐκ τοῦ ἀέρος ἐμπόδια ἡ σάλπιγξ ἀγαθὸν [ὠφέλιμος]». Αρριανού Φλαβίου Ξενοφώντος : «Αλεξάνδρου Ανάβασις» και «Τακτικά» (27.1.1 - 27.5.4).

Χρυσό μετάλλιο ρωμαϊκής εποχής από το Αμπουκίρ της Αιγύπτου. Πρόκειται για “Νικητήριον”, υπερμέγεθες νομισματόσημα – βραβείο στους πεντετηρικούς Αλεξάνδρειους Οικουμενικούς Αγώνες της Βεροίας στην Μακεδονία (μέσα 3ου αι. μ.Χ.), έδρα του Κοινού των Μακεδόνων, με θέμα από τον βίο και τα ανδραγαθήματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Απεικονίζεται ο Μέγιστος των Ελλήνων καταπονημένος, φέρων μεταλλικό θώρακα, δόρυ και ασπίδα

Οι Ελληνιστικές Δυναστείες

Βασιλείς Μακεδονίας

Κάσσανδρος : 316 - 298/297 π.Χ. - Φίλιππος Δ’ : 297 π.Χ. - Αλέξανδρος Ε’ & Αντίπατρος Α’ : 297 - 294 π.Χ.

Στους επόμενους πίνακες που ακολουθούν, αναφέρονται κατά χρονολογική τάξη οι Διάδοχοι και οι Επίγονοι που ηγεμόνευσαν στις τέσσερεις σημαντικότερες Επικράτειες που προήλθαν από την κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ήτοι οι βασιλείς της Μακεδονίας, των Ατταλιδών της Περγάμου, του κράτους των Σελευκιδών και της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου, καθώς και των Ελληνιστικών Βασιλείων της Ασίας.

Αντιγονίδες- Δυναστεία Ατταλιδών

Δυναστεία Σελευκιδών

Δυναστεία Πτολεμαίων

Βακτριανή

Βακτριανή : Δυτικό Βασίλειο - Βακτριανή : Ανατολικό Βασίλειο

Βιθυνία-Βόσπορος

Γαλατία-Ήπειρος-Ηράκλεια Ποντική-Καππαδοκία

Καρία-Κιλικία-Κομμαγηνή

Κύπρος

 

Πόντος (Βασίλειο του Πόντου και Βοσπόρου)

 Παφλαγονία-Πέργαμος (Βασίλειο των Ατταλιδών)-Σικελία (Βασιλείς και Τύραννοι)

Ελληνιστικής περιόδου  Νομισματοκοπία

Δημήτριος ο Πολιορκητής. Τετράδραχμο του Δημητρίου του Πολιορκητή (294 - 288 π.Χ.), ιδρυτή της μακεδονικής δυναστείας των Αντιγονιδών, με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Ικανότατος στρατιωτικός ηγέτης, ο Δημήτριος υπήρξε ένας από τους διαπρεπέστερους επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τον βίο του έγραψε ο Πλούταρχος, συγκρίνοντάς τον με τον βίο του ρωμαίου Αντωνίου

Πτολεμαίος Α’. Τετράδραχμο με παράσταση της κεφαλής του Πτολεμαίου Α’ του Λάγου ή Σωτήρος (305 - 285 π.Χ.). Υπήρξε ο ιδρυτής της πτολεμαϊκής δυναστείας, της μακροβιότερης από όλες τις δυναστείες που δημιουργήθηκαν μέσα στα όρια της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Μουσείο Καλών Τεχνών, Βοστώνη)

Σέλευκος Α’. Τετράδραχμο του Σελεύκου Α’ του Νικάτορος (312 - 281 π.Χ.). Υπήρξε ο ιδρυτής του βασιλείου των Σελευκιδών, το οποίο κατά την διάρκεια της βασιλείας του γνώρισε και την μέγιστη εξάπλωσή του καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος του ασιατικού τμήματος της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Staatliches Munzkabinett, Βερολίνο)

Αντίοχος Α’ ο Σωτήρ. Τετράδραχμο του Αντιόχου Α’ του Σωτήρος (281 - 261 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Η επωνυμία Σωτήρ του αποδόθηκε καθώς κατόρθωσε να εκδιώξει τα γαλατικά φύλα από την Μικρά Ασία (Staatliches Munzkabinett, Βερολίνο)

Αντίοχος Β’. Τετράδραχμο του Αντιόχου Β’ του Θεού (261 - 246 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Ο Αντίοχος Β’ διεξήγαγε μαζί με τον Αντίγονο Γονατά τον Β’ συριακό πόλεμο εναντίον του Πτολεμαίου Β’ (Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο)

Σέλευκος Β’. Χρυσός στατήρας του Σελεύκου Β’ του Καλλινίκου (246 - 225 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του ενεπλάκη σε πολέμους με τον αδελφό του Αντίοχο Ιέρακα και με τον Πτολεμαίο Γ’, που είχαν ως αποτέλεσμα την σημαντική συρρίκνωση των εδαφών του βασιλείου του

Πτολεμαίος Β’. Χρυσό οκτάδραχμο του Πτολεμαίου Β’ του Φιλάδελφου (285 - 246 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως και της αδελφής και συζύγου του Αρσινόης Β’. Ο Πτολεμαίος Β’ υπήρξε συνετός και φωτισμένος ηγεμόνας και η εποχή του είναι η περίοδος κορύφωσης του ελληνιστικού πολιτισμού (Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο)

Πτολεμαίος Γ’. Χρυσό οκτάδραχμο του Πτολεμαίου Γ’ του Ευεργέτη (246 - 221 π.Χ.), Με παράσταση προτομής του βασιλέως (Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο)

Πτολεμαίος Δ’. Χρυσό οκτάδραχμο του Πτολεμαίου Δ’ του Φιλοπάτορος (221 - 205 π.Χ.), με παράσταση προτομής του βασιλέως. Υπήρξε ηγέτης με περιορισμένες πολιτικές και στρατιωτικές ικανότητες, ενώ οι αρχαίοι συγγραφείς τον περιγράφουν ως χαρακτήρα έκλυτο και διεφθαρμένο (Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο)

Πτολεμαίος ΣΤ’. Οκτάδραχρο Πτολεμαίου ΣΤ’ του Φιλομήτορος (180 - 145 π.Χ.), με παράσταση προτομής του βασιλέως (Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο)

Αντίοχος Γ’ ο Μέγας. Τετράδραχμο του Αντιόχου Γ’ του Μεγάλου (223 - 187 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Ο Αντίοχος Γ’ έδιωξε τους Πτολεμαίους από την Φοινίκη και συγκρούστηκε με τους Ρωμαίους στην Ελλάδα και την Μικρά Ασία, από τους οποίους όμως ηττήθηκε

Αντίοχος Δ’. Χρυσός στατήρας του Αντιόχου Δ’ του Επιφανούς (175 - 164 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Ικανός ηγέτης, κατέλαβε την Αίγυπτο, την οποία όμως εγκατέλειψε έπειτα από αξίωση των ρωμαίων, ενώ η κατασταλτική πολιτική του απέναντι στους εβραίους, οδήγησε στην εξέγερση των Μακκαβαίων οι οποίοι απέσπασαν τελικά την Ιουδαία από τους Σελευκίδες (Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο)

Δημήτριος Α’. Τετράδραχμο του Δημητρίου Α’ του Σωτήρος (162 - 150 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Ο Δημήτριος Α’ ήλθε σε σύγκρουση με όλες τις γειτονικές δυνάμεις του βασιλείου του, οι οποίες, με την υποστήριξη των ρωμαίων, συνασπίστηκαν και νίκησαν τον στρατό του

Αλέξανδρος Βάλας. Τετράδραχμο του Αλεξάνδρου Βάλα (150 - 145 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Οι περιορισμένες ηγετικές ικανότητές του και η κακή του διακυβέρνηση είχαν ως αποτέλεσμα την σοβαρή αποδιοργάνωση του βασιλείου των Σελευκιδών (Staatliches Munzkabinett, Βερολίνο)

Αντίοχος ΣΤ’. Τετράδραχμο του αντιόχου ΣΤ’ του Επιφανούς (145 - 139 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Τον Αντίοχο ΣΤ’ προώθησε στον θρόνο σε μικρή ηλικία ο πρώην στρατηγός του Αλεξάνδρου Βάλα, Διόδοτος ο Τρύφων, ο οποίος και τον δολοφόνησε

Δημήτριος Β’. Τετράδραχμο του Δημητρίου Β’ του Νικάτορος (145 - 139 π.Χ. και 129 - 125 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Όλος ο βίος του ήταν ένας συνεχής αγώνας για την εξουσία

Αντίοχος Ζ’. Τετράδραχμο του Αντιόχου Ζ’ του Σιδήτη (139 - 129 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Αδελφός του Δημητρίου Β’ του Νικάτορος και ικανός στρατιωτικός ηγέτης, ανέκτησε την Παλαιστίνη και, για σύντομο χρονικό διάστημα, την Βαβυλώνα από την Παρθία (Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο)

Κλεοπάτρα η Θεά. Τετράδραχμο της Κλεοπάτρας της Θεάς (125 - 121 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής της βασίλισσας. Η Κλεοπάτρα η Θεά υπήρξε ιθύνων νους σκοτεινών συνωμοσιών γύρω από τον θρόνο των Σελευκιδών

Αντίοχος Η’. Τετράδραχμο του Αντιόχου Η’ του Γρυπού (125 - 115 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Παραγκώνισε την μητέρα του Κλεοπάτρα την Θεά για να εδραιωθεί στον θρόνο της Συρίας, και διεξήγαγε πολυετείς πολέμους με τον αδελφό του Αντίοχο Θ’

Αντίοχος Θ’. Τετράδραχμο του Αντιόχου Θ’ του Κυζικηνού (115 - 96 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Η σύγκρουσή του με τον αδελφό του Αντίοχο Η’ τον Γρυπό είχε ολέθρια αποτελέσματα για το μέλλον του βασιλείου των Σελευκιδών

Αντίοχος ΙΑ'. Τετράδραχμο με απεικόνιση του Αντιόχου ΙΑ’ του Φιλάδελφου (96 - 95 π.Χ.) και του αδελφού του Φιλίππου Α’ του Φιλάδελφου (96 - 83 π.Χ.). Δίδυμοι γιοι του Αντιόχου Η’ του Γρυπού, ο μεν Αντίοχος ΙΑ’ πέθανε μόλις έναν χρόνο μετά την άνοδό του στον θρόνο των Σελευκιδών, ο δε Φίλιππος, κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του, κατάφερε να εξασφαλίσει – αν και μόνο πρόσκαιρα – σχετικές συνθήκες σταθερότητας στο βασίλειό του

Δημήτριος Α’ Βακτριανής. Τετράδραχμο του Δημητρίου Α’ της Βακτριανής με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Γιος του Ευθυδήμου, επεξέτεινε σημαντικά την επικράτεια του βασιλείου του (Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο)

Φιλέταιρος. Τετράδραχμο του Ευμένους Α’ με παράσταση της κεφαλής του Φιλεταίρου (282 - 263 π.Χ.). Ιδρυτής της δυναστείας των Ατταλιδών, ο Φιλέταιρος υπήρξε ο εισηγητής της πολιτικής που ανέδειξε την Πέργαμο σε ηγετικά κέντρο του ελληνικού πολιτισμού στην ανατολή

Προυσίας Α’. Τετράδραχμο του Προυσία Α’ της Βιθυνίας (236 - 180 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Ο Προυσίας Α’ υποστήριξε την Ρώμη κατά του Αντιόχου Γ’

Προυσίας Β’. Τετράδραχμο του Προυσία Β’ της Βιθυνίας (180 - 149 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Υπήρξε για μεγάλο διάστημα κόλακας της Ρώμης και έπεσε θύμα δυναστικής αναταραχής (Βασιλική Βιβλιοθήκη Βελγίου, Βρυξέλλες)

Φίλιππος Ε’. Τετράδραχμο του Φιλίππου Ε’ της Μακεδονίας (221 - 179 π.Χ.), με παράσταση της κεφαλής του βασιλέως. Ηγέτης ικανός και συνετός εργάστηκε για να διαφυλάξει την μακεδονική ισχύ και να αποκρούσει την ογκούμενη ρωμαϊκή απειλή

Περσεύς. Τετράδραχμο του Περσέως της Μακεδονίας (179 - 168 π.Χ.), με παράσταση της μορφής του βασιλέως. Όπως και ο προκάτοχός του Φίλιππος Ε’, ο Περσεύς προσπάθησε να ανορθώσει την μακεδονική ισχύ, όμως η ήττα του από τους Ρωμαίους στην Πύδνα το 168 π.Χ. σήμανε το τέλος του μακεδονικού βασιλείου και έκρινε τις τύχες όχι μόνο της Ελλάδος αλλά και ολόκληρης της Εγγύς Ανατολής (Εθνική Βιβλιοθήκη, Παρίσι)

Κλεοπάτρα Ζ’. Τετράδραχμο με παράσταση της κεφαλής της Κλεοπάτρας Ζ’ (51 - 47 π.Χ. και 44 - 30 π.Χ.). Η Κλεοπάτρα Ζ’ υπήρξε μία από τις πλέον πολυσυζητημένες μορφές της αρχαίας ιστορίας. Ικανή και φιλόδοξη, σε συνδυασμό με την γοητεία της, επηρέασε αποφασιστικά την ρωμαϊκή πολιτική σε μια κρίσιμη περίοδο. Ο θάνατός της, το 30 π.Χ., σηματοδοτεί την πλήρη επικράτηση της ρωμαϊκής εξουσίας στον ελληνιστικό κόσμο (Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο).

Χρονολόγιον Ελληνιστικής Περιόδου

ΕΤΟΣ :
ΓΕΓΟΝΟΣ

325 - 300 π.Χ.
Ο Πυθέας της Μασσαλίας περιπλέει την Βρετανία.
323 π.Χ.
Θάνατος Αλεξάνδρου σε ηλικία 33 ετών.
323 - 322 π.Χ.
Λαμιακός πόλεμος. Προσπάθεια της Αθήνας να ελευθερωθεί από την Μακεδονία.
323 - 320 π.Χ.
Ο Περδίκκας ως αντιβασιλέας προσπαθεί να διατηρήσει την ενότητα της αυτοκρατορίας, αλλά σκοτώνεται στην Αίγυπτο.
322 π.Χ.
Θάνατος των Αριστοτέλη και Δημοσθένη.
320 - 305 π.Χ.
Ο Εκαταίος ο Αβδηρίτης γράφει την ιστορία του πολιτισμού της ελληνιστικής Αιγύπτου.
317 - 307 π.Χ.
Ο Δημήτριος ο Φαληρεύς (περιπατητικός φιλόσοφος) ορίζεται διοικητής της Αθήνας.
312 π.Χ.
Ο Σέλευκος καταλαμβάνει την Βαβυλώνα. Αρχή της κυριαρχίας των Σελευκιδών.
311 π.Χ.
Η ειρήνη μεταξύ των διαδόχων αναγνωρίζει κατ' ουσίαν την διαίρεση της επικράτειας του Μεγάλου Αλεξάνδρου• η Ασία στον Αντίγονο Μονόφθαλμο, η Μακεδονία / Ελλάδα στον Κάσσανδρο, η Θράκη στο Λυσίμαχο, η Αίγυπτος στον Πτολεμαίο και κατά παράλειψη οι ανατολικές σατραπείες στο Σέλευκο.
310 π.Χ.
Ο Ζήνων ο Κιτιεύς ιδρύει την στωική σχολή στην Ποικίλη Στοά των Αθηνών. Ρωμαϊκή επέλαση στην Ετρουρία.
307 π.Χ.
Ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, γιος του Αντίγονου, απελευθερώνει την Αθήνα. Ο Επίκουρος ιδρύει την φιλοσοφική σχολή του στην Αθήνα.
305 - 304 π.Χ.
Πολιορκία της Ρόδου από τον Δημήτριο.
301 π.Χ.
Μάχη στην Ιψό. Καταστροφή των στρατευμάτων του Αντίγονου και του Δημήτριου. Θάνατος του Αντίγονου.
300 π.Χ.
Ο Πτολεμαίος Α' ιδρύει το Μουσείον της Αλεξάνδρειας με παρότρυνση του Δημήτριου του Φαληρέα. Ο Ζηνόδοτος, ο βασιλικός παιδαγωγός, διορίζεται πρώτος διευθυντής της βιβλιοθήκης.
297 π.Χ.
Θάνατος του Κάσσανδρου, διοικητή της Μακεδονίας.
283 π.Χ.
Θάνατος του Δημήτριου Πολιορκητή. Θάνατος του Πτολεμαίου Α' Σωτήρος, τον οποίο διαδέχεται ο Πτολεμαίος Β' Φιλάδελφος.
281 π.Χ.
Μάχη στο Κορυπέδιο. Θάνατος του Λυσίμαχου. Δολοφονία του Σέλευκου, τον οποίο διαδέχεται ο γιος του Αντίοχος Α'. Ιδρύεται η Αχαϊκή Συμπολιτεία.
279 π.Χ.
Εισβολή των Γαλατών στην Μακεδονία και στην Ελλάδα.
276 π.Χ.
Ο Αντίγονος Γονατάς, γιος του Δημήτριου Πολιορκητή, νικά τους Γαλάτες και γίνεται βασιλιάς της Μακεδονίας.
274 - 271 π.Χ.
Α' Συριακός πόλεμος μεταξύ Πτολεμαίου Β' και Αντίοχου Α'.
270 π.Χ.
Ο Μανέθων, ιστορικός και ιερέας της Αιγύπτου, θεμελιώνει την αιγυπτιακή ιστορία. Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος προτείνει την ηλιοκεντρική θεωρία του σύμπαντος.
267 - 262 π.Χ.
Χρεμωνίδειος πόλεμος. Ο Πτολεμαίος υποστηρίζει χωρίς επιτυχία την ελληνική ανεξαρτησία από την Μακεδονία. Ο Αντίγονος Γονατάς εισέρχεται στην Αθήνα.
264 π.Χ.
Αρχίζει ο Α' Καρχηδονιακός πόλεμος με την επέμβαση του ρωμαϊκού στρατού στην Σικελία.
263 - 241 π.Χ.
Ο Ευμένης, διοικητής της Περγάμου, αρχίζει το πρόγραμμα ανοικοδόμησής της.
260 π.Χ.
Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος γράφει τα Αργοναυτικά (έπος). Ο Ερασίστρατος ο Κείος (ιατρός) κατανοεί την λειτουργία της καρδιάς και κάνει την διάκριση μεταξύ κινητικών και αισθητικών νεύρων.
260 - 253 π.Χ.
Β' Συριακός πόλεμος μεταξύ Πτολεμαίου Β' και Αντίοχου Β'.
260 - 212 π.Χ.
Γέννηση και θάνατος του Αρχιμήδη, μαθηματικού και εφευρέτη.
251 - 213 π.Χ.
Δράση του Άρατου του Σικυώνιου ως πολιτικού και στρατηγού της Αχαϊκής Συμπολιτείας.
246 π.Χ.
Ο Ερατοσθένης, φιλολογικός σχολιαστής και πρωτοπόρος της επιστημονικής γεωγραφίας, γίνεται διευθυντής της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας και υπολογίζει σωστά την περίμετρο γης.
246 - 241 π.Χ.
Γ΄ Συριακός πόλεμος μεταξύ Πτολεμαίου Γ' και Σελεύκου Β'.
244 - 241 π.Χ.
Ο Άγης Δ' επιχειρεί να εισάγει μεταρρυθμίσεις στην Σπάρτη και εκτελείται.
241 π.Χ.
Τέλος του Α' Καρχηδονιακού πολέμου με νίκη της Ρώμης στα νησιά του Αιγαίου.
239 π.Χ.
Πόλεμος μεταξύ της Μακεδονίας με τον συνασπισμό της Αχαϊκής και Αιτωλικής Συμπολιτείας.
239 - 130 π.Χ.
Ιδρύεται ανεξάρτητο ελληνικό βασίλειο στην Βακτριανή.

Έφιππος ήρωας, ακολουθείται από νεαρό υπηρέτη. Μουσείον Δήλου, 1ος αι. π.Χ.

Από τις αρχαιότατες ελληνικές φυλές ιπποειδών, τα άγρια άλογα της φυλής Ροδόπης αξιοποιήθηκαν από τους Θράκες ιππείς. Έχουν επιζήσει μέχρι και την εποχή μας στα ορεινά της οροσειράς από την οποία πήραν το όνομά τους

Η εκστρατεία στην Ασία ήταν ένα από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα του ελληνικού στρατού

238 - 227 π.Χ.
Πόλεμος του Αττάλου της Περγάμου εναντίον των Γαλατών.
235 - 222 π.Χ.
Ο Κλεομένης Γ', βασιλιάς της Σπάρτης, αναδιοργανώνει το σπαρτιατικό κράτος.
227 π.Χ.
Η Σικελία και η Σαρδηνία γίνονται επαρχίες της Ρώμης.
221 π.Χ.
Ο Φίλιππος Ε' ανέρχεται στο θρόνο του μακεδονικού βασιλείου.
219 - 217 π.Χ.
Δ' Συριακός πόλεμος μεταξύ Πτολεμαίου Δ' και Αντίοχου Γ'.
218 - 201 π.Χ.
Β' Καρχηδονιακός πόλεμος.
215 π.Χ.
Ο Φίλιππος Ε' συμμαχεί με την Καρχηδόνα.
214 - 205 π.Χ.
Α' Μακεδονικός πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Φιλίππου.
211 π.Χ.
Η Αιτωλική Συμπολιτεία συμμαχεί με την Ρώμη. Ο Αννίβας βαδίζει εναντίον της Ρώμης.
203 - 200 π.Χ.
Ε' Συριακός πόλεμος μεταξύ Αντίοχου Γ' και Πτολεμαίου Ε'.
202 π.Χ.
Η Καρχηδόνα υποτάσσεται στην Ρώμη.
200 π.Χ.
Ο Αριστοτέλης ο Βυζάντιος (φιλόλογος) γίνεται διευθυντής της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.
200 - 197 π.Χ.
Β' Μακεδονικός πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Φιλίππου.
194 π.Χ.
Οι Ρωμαίοι αποχωρούν από την Ελλάδα.
192 - 188 π.Χ.
Συριακός πόλεμος μεταξύ Αντίοχου Γ' και Ρώμης.
179 π.Χ.
Πεθαίνει ο Φίλιππος Ε' και τον διαδέχεται ο γιος του Περσέας.
175 π.Χ.
Ο Αντίοχος Δ' ο Επιφανής ανεβαίνει στο θρόνο του βασιλείου των Σελευκιδών.
171 - 167 π.Χ.
Γ΄ Μακεδονικός πόλεμος.
170 - 168 π.Χ.
Στ' Συριακός πόλεμος.
22/06/168 π.Χ.
Η μάχη της Πύδνας σημαίνει το τέλος του μακεδονικού βασιλείου. Η Ρώμη την διαιρεί σε τέσσερα τμήματα και κηρύσσει την Δήλο ελεύθερο λιμάνι. Καταργείται η άμεση φορολογία των ρωμαίων πολιτών. Ο ιστορικός Πολύβιος έρχεται στην Ρώμη.
166 - 159 π.Χ.
Στην Πέργαμο χτίζεται μεγαλοπρεπής βωμός του Διός και της Αθηνάς.
149 - 146 π.Χ.
Γ' Καρχηδονιακός πόλεμος.
148 π.Χ.
Δ' Μακεδονικός πόλεμος. Η Ρώμη εναντίον της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Η Μακεδονία γίνεται ρωμαϊκή επαρχία.
146 π.Χ.
Καταστροφή της Κορίνθου και της Καρχηδόνας από τους Ρωμαίους. Η Αφρική γίνεται επαρχία της Ρώμης.
133 π.Χ.
Ο Άτταλος Γ' της Περγάμου κληροδοτεί το βασίλειό του στην Ρώμη.
129 π.Χ.
Δημιουργείται η ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας.
88 - 85 π.Χ.
Α' Μιθριδατικός πόλεμος. Ο Μιθριδάτης Στ' από τον Πόντο εκτελεί ρωμαίους πολίτες στην Ασία και επιχειρεί να ελευθερώσει τους Έλληνες από την Ρώμη.
86 π.Χ.
Ο Σύλλας πολιορκεί την Αθήνα, την καταστρέφει και κατακτά την Ελλάδα.
83 - 82 π.Χ.
Β' Μιθριδατικός πόλεμος.
74 - 63 π.Χ.
Γ' Μιθριδατικός πόλεμος.
66 - 63 π.Χ.
Νίκη του Πομπήιου επί του Μιθριδάτη και αναδιοργάνωση της Ανατολής από τους Ρωμαίους. Η μοναρχία των Σελευκιδών σταματά να υφίσταται. Οργανώνονται οι ρωμαϊκές επαρχίες της Βιθυνίας, της Κιλικίας, της Συρίας και της Κρήτης.
60 - 30 π.Χ.
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης συνθέτει την Ιστορική Βιβλιοθήκη του.
60 π.Χ.
Ο Πομπήιος, ο Κράσσος και ο Καίσαρας σχηματίζουν την πρώτη Τριανδρία.
50 π.Χ.
Ο Ανδρόνικος ο Ρόδιος ανακαλύπτει και αρχίζει να εκδίδει τα χαμένα έργα του Αριστοτέλη.
49 π.Χ.
Εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Πομπήιου και Καίσαρα.
47 - 44 π.Χ.
Δικτατορία του Καίσαρα, που λήγει με την δολοφονία του.
44 π.Χ. - 21 μ.Χ.
Γέννηση και θάνατος του γεωγράφου και ιστορικού Στράβωνα.
31 π.Χ.
Ναυμαχία στο Άκτιο και νίκη του Οκταβιανού επί του Αντώνιου.

Τα τόξα κατά την αρχαιότητα κατασκευάζονταν είτε από μονοκόμματο ξύλο (αριστερά) είτε από ξύλο και κέρατα ζώων (κέντρο και δεξιά). Αυτός ο τύπος σύνθετου τόξου εκαλείτο από τους αρχαίους Έλληνες “παλίντονος”. Η περίφημη σκηνή από την Οδύσσεια του Ομήρου, όπου μόνο ο Οδυσσεύς και ο υιός του μπορούσαν να τεντώσουν το οικογενειακό τόξο, είναι μία σαφής αναφορά σε ένα τέτοιο σύνθετο όπλο.

Θεωρητικά, ένας καλός τοξότης μπορούσε να επιτύχει στόχους σε απόσταση 300 μέτρων. Στην πραγματικότητα, σημάδευε με ακρίβεια μέχρι τα 150 μέτρα. Μετά από μερικές βολές όμως κουράζονταν από την προσπάθεια και το δραστικό βεληνεκές του μειωνόταν. Έτσι, οι θωρακισμένοι οπλίτες που διέσχιζαν 150 - 200 μέτρα σε λιγότερο από τρία λεπτά, σπανίως αναχαιτίζονταν από τις βολές των τοξωτών…
Τα τόξα από μονοκόμματο ξύλο ήταν πιο άνετα στο τέντωμα και στην βολή σε σύγκριση με τα σύνθετα. Ήταν επίσης ανθεκτικότερα και είχαν φθηνότερο κόστος κατασκευής. Ωστόσο, τα σύνθετα τόξα είχαν πολύ ισχυρότερο τέντωμα και έστελναν τα βέλη σε απόσταση μεγαλύτερη των 270 μέτρων. Οι έμπειροι τοξότες είχαν μεγάλο βαθμό εκπαίδευσης, αλλά ήταν ουσιαστικά αβοήθητοι στο πεδίο της μάχης από την στιγμή που οι οπλίτες πλησίαζαν κοντά τους και έτσι δεν είχαν την ευκαιρία να βάλλουν ελεύθερα. Οι Έλληνες θαύμαζαν την αποτελεσματικότητα του τόξου και την ικανότητα των τοξωτών, αλλά πίστευαν ότι υστερούσαν σε θάρρος και είτε δεν ήθελαν είτε αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν τους οπλίτες σε μάχη σώμα με σώμα. Όταν όμως έκαναν μακρινές εκστρατείες εκτός Ελλάδος, οι Έλληνες εγκατέλειπαν παρόμοιους ιδεαλισμούς και προσλάμβαναν μισθοφόρους τοξότες από την Σκυθία, την Μακεδονία και την Κρήτη, ώστε να εξασφαλίζουν την διάβασή τους μέσα από τα ορεινά περάσματα

Οι Μηχανικοί του μακεδονικού στρατού συνήθως σχεδίαζαν επίθεση τριών επιπέδων : πάνω, μέσα και κάτω από τα τείχη. Στρατιώτες με κινητές σκάλες τραβούν την προσοχή των αμυνομένων, καθώς ένας πολιορκητικός κριός σύρεται μπροστά από την πύλη του οχυρού για να την παραβιάσει. Την ίδια στιγμή, κάτω από τα πόδια των πολέμιων, οι Υπονομευταί σκάβουν λαγούμι διείσδυσης κάτω από τα τείχη...

Γκραβούρα στην οποία απεικονίζεται ο Αλέξανδρος Γ’ κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Τύρου

Στρατιωτικές Τηλεπικοινωνίες

“Άγγαρον πυρ” (εκμαγείο)

Το “Άγγαρον πυρ”, η φωτιά που δεν σβήνει, αναπαρίσταται σε αυτό το γύψινο εκμαγείο του Τηλεπικοινωνιακού Μουσείου του ΟΤΕ. Η αναπαράσταση έχει φιλολογική μόνο τεκμηρίωση καθώς αναφέρεται από τον Αισχύλο στο έργο του «ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ» στ. 282/3 κ.έ. : «φρυκτὸς δὲ φρυκτὸν δεῦρ΄ ἀπ΄ ἀγγάρου πυρὸς ἔπεμπεν». Η είδηση για την πτώση της Τροίας εστάλη από τον Αγαμέμνονα στην γυναίκα του (Κλυταιμνήστρα) στο Άργος μέσα σε μία ημέρα, με το άναμμα πυρσών από το όρος Ίδη στο Ίλιον και με αναμετάδοση του μηνύματος μέσω φρυκτωριών. Το κείμενο του Αισχύλου αποτελεί την παλαιότερη αναφορά στην ιστορία των τηλεπικοινωνιών.

Σύστημα φρυκτωριών (εκμαγείο)

Στο γύψινο εκμαγείο του Τηλεπικοινωνιακού Μουσείου του ΟΤΕ, που αναπαριστά χάρτη της σύγχρονης Ελλάδος και των παραλίων της Μικράς Ασίας, έχουν συγκεντρωθεί τα πιο γνωστά τηλεπικοινωνιακά δίκτυα με φρυκτωρίες (πύργοι αναμεταδόσεως οπτικών σημάτων) της αρχαιότητος. Ο επισκέπτης της εκθέσεως, χρησιμοποιώντας έναν ηλεκτρονικό πίνακα, βλέπει την συγκεκριμένη διαδρομή να υλοποιείται στο εκμαγείο με το άναμμα μικρών λυχνιών για κάθε φρυκτωρία του δικτύου. Η ανακατασκευή στηρίζεται στις έρευνες που έχουν φέρει στο φως ίχνη πολλών φρυκτωριών.

Ακουστικός τηλέγραφος (εκμαγείο)

Το εκμαγείο του ΟΤΕ αναπαριστά τον “ακουστικό τηλέγραφο” που χρησιμοποιήθηκε στις εκστρατείες του Αλεξάνδρου Γ’ του Μεγίστου των Ελλήνων. Αποτελείτο από ένα τρίποδο ύψους τεσσάρων περίπου μέτρων, ενωμένο στην κορυφή, από την οποία ήταν κρεμασμένο με σχοινί ένα στρογγυλό κέρας μεγάλου μεγέθους. Η ανάρτηση ήταν τέτοια που επέτρεπε την περιστροφή του κέρατος, ώστε το σήμα να πηγαίνει προς όλες τις κατευθύνσεις. Η αναπαράσταση έχει φιλολογική μόνο τεκμηρίωση και βασίζεται στα έργα του Αρριανού Φλαβίου Ξενοφώντος : «Ανάβασις Αλεξάνδρου» και «ΤΑΚΤΙΚΑ» (27.1.1 έως και 27.5.4).

Υδραυλικός τηλέγραφος του Αινεία του Τακτικού (ανακατασκευή)

Περιγραφή του οργάνου αυτού υπήρχε στο βιβλίο του Αινεία του Τακτικού «ΠΟΛΙΟΡΚΗΤΙΚΑ» (4ος αι. π.Χ.), το οποίο απωλέσθη. Διασώθηκε η περιγραφή του από τον Πολύβιο («ΙΣΤΟΡΙΑΙ» κεφ. X, παρ. 44), αλλά την ονομασία του ως “υδραυλικός τηλέγραφος” την οφείλει στον ερευνητή Ευάγγελο Σταμάτη. Δεν διασώθηκε απεικόνισή του από την αρχαιότητα, παρά μόνο πολύ μεταγενέστερης περιόδου. Σε κυλινδρικό δοχείο με νερό, επέπλεε πλωτήρας με κατακόρυφο στέλεχος, το οποίο έφερε χαρακιές που αντιστοιχούσαν σε καθορισμένα μηνύματα. Στην βάση του δοχείου υπήρχε κρουνός με το άνοιγμα του οποίου το νερό άδειαζε και ο πλωτήρας με το στέλεχος κατέβαινε. Όταν το προς μετάδοσιν μήνυμα έφθανε σε ένα καθορισμένο σημείο, έκλεινε ο κρουνός και σταματούσε η ροή του νερού. Για να μεταδοθεί το μήνυμα ήταν απαραίτητοι δύο μηχανισμοί, οι οποίοι έπρεπε να συγχρονιστούν πριν από την χρήση τους με ανάμα και σβήσιμο ενός πυρσού, για το άνοιγμα και το κλείσιμο των δύο κρουνών αντίστοιχα. Με τον τρόπο αυτό, το μήνυμα του πέμποντος μηχανισμού θα συνέπιπτε με το μήνυμα του μηχανισμού λήψεως.

Υδραυλικός τηλέγραφος του Αινεία του Τακτικού (εκμαγείο)

Το γύψινο εκμαγείο του υδραυλικού τηλεγράφου κατασκευάστηκε από τον ΟΤΕ και αποτελεί, μαζί με τα άλλα τέσσερα εκμαγεία, μια σειρά απεικονίσεων σχετικών με τις αρχαίες ελληνικές τηλεπικοινωνίες. Βασίζεται δε σε γκραβούρα του 18ου αι. μ.Χ., η οποία με την σειρά της βασίστηκε στις περιγραφές του Πολύβιου («ΙΣΤΟΡΙΑΙ» κεφ. X, παρ. 44). Η ανάγκη της αποστολής κάποιων μηνυμάτων με συγκεκριμένο περιεχόμενο οδήγησε στην εφεύρεση του υδραυλικού τηλεγράφου. Το όλο σύστημα εξελίχθηκε και έφθασε σε αυτό που οι νεώτεροι ερευνητές αποκάλεσαν “πρώτη μορφή του συστήματος μορς”.

Οπτικός τηλέγραφος – “πυρσεία” (εκμαγείο)

Το εκμαγείο βασίζεται κυρίως στο κείμενο του Πολύβιου (4ος αι. π.Χ.), ο οποίος παραπέμπει σε χαμένο έργο του Αινεία του Τακτικού, και σε αναγεννησιακές απεικονίσεις. Σύμφωνα με τον Πολύβιο («ΙΣΤΟΡΙΑΙ» κεφ. X, παρ. 45 - 47), η “πυρσεία”, η οπτική αναμετάδοση σημάτων με αναμμένους πυρσούς, εφευρέθηκε από τους Κλεόξενο και Δημόκλειτο γύρω στο 150 π.Χ. Στηρίζονταν στον διαχωρισμό των γραμμάτων του ελληνικού αλφαβήτου σε ομάδες των πέντε γραμμάτων, κάθε μία από τις οποίες ήταν καταχωρημένη σε μία πινακίδα (η τελευταία πινακίδα είχε μόνο τέσσερα γράμματα). Το σύστημα αναμεταδόσεως περιελάμβανε δύο στοιχεία των πέντε πυρσών το καθένα. Σε κάθε πινακίδα αντιστοιχούσε ο αντίστοιχος αριθμός πυρσών του ενός στοιχείου, ενώ για κάθε γράμμα της πινακίδος αντιστοιχούσε ο αντίστοιχος αριθμός πυρσών του δεύτερου στοιχείου. Για παράδειγμα : οι δύο αναμμένοι πυρσοί του ενός στοιχείου αντιστοιχούσαν στην δεύτερη πινακίδα, ενώ οι τρεις αναμμένοι πυρσοί του δεύτερου στοιχείου αντιστοιχούσαν στο τρίτο γράμμα της. Σε βελτιωμένη παραλλαγή του συστήματος χρησιμοποιήθηκε ειδικό όργανο πρόδρομος της διόπτρας (που αναπαρίσταται στο εκμαγείο) με το οποίο διευκολύνετω η παρατήρηση της γειτονικής φρυκτωρίας. Παρόμοιο σύστημα “πυρσείας” χρησιμοποιούσε διακόσια χρόνια πριν και ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος (410 - 367 π.Χ.). Πάντως, χρειάστηκε να περάσουν 2.000 χρόνια, μέχρι την Γαλλική Επανάσταση, για να επαναεφευρεθούν οι επιστημονικές διαδικασίες διάδοσης μηνυμάτων από απόσταση και να εξελιχθεί περαιτέρω το ελληνικό αυτό σύστημα το οποίο θεωρείται πρόδρομος του τηλέγραφου. Μόλις το 1792 μ.Χ. (στις 22 Μαρτίου) ο μηχανικός Κλαούντιο Κάπε παρουσίασε στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση ένα σύστημα οπτικής τηλεγραφίας το οποίο χρησιμοποιούσε πύργους ενισχυμένους με βραχίονες. Τα γράμματα του αλφαβήτου απεικονίζονταν πάνω στους βραχίονες αυτούς, σε προκαθορισμένες θέσεις. Με την χρήση των τηλεσκοπίων που είχαν ήδη εφευρεθεί, ήταν δυνατό το διάβασμα του μηνύματος. Με τον τρόπο αυτό η γαλλική κυβέρνηση δημιούργησε ένα δίκτυο 5.000 χιλιομέτρων με 534 σταθμούς – πύργους, οι οποίοι συνέδεαν το Παρίσι με 29 αξιόλογες πόλεις.

Ο Στρατός του Δαρείου

Αντίθετα με τον στρατό του Αλεξάνδρου Γ’ του Μεγίστου των Ελλήνων, οι αριθμοί που αναφέρονται από τους αρχαίους συγγραφείς για τον στρατό του Δαρείου Γ’ του Κοδδομανού, του Μεγάλου Βασιλέως των Περσών, απέχουν σημαντικά μεταξύ τους. Συγκεκριμένα, όσον αφορά τα στρατεύματα της Ισσού, ο Διόδωρος κάνει λόγο για 500.000, ο Αρριανός για 600.000 και ο Κούρτιος Ρούφος για 300.000 άνδρες. Οι διαφορές είναι ακόμα μεγαλύτερες στα Γαυγάμηλα : ο Διόδωρος αναφέρει 200.000 ιππείς και 800.000 πεζούς, ο Αρριανός 40.000 ιππείς και 1.000.000 πεζούς και ο Κούρτιος Ρούφος 45.000 ιππείς και 200.000 πεζούς. Ο Πλούταρχος και ο Ιουστίνος μιλούν για 1.000.000 και 500.000 άνδρες αντίστοιχα, χωρίς να κάνουν διάκριση μεταξύ πεζών και ιππέων.

Εντυπωσιακή είναι η περιγραφή που δίνει ο Κούρτιος Ρούφος για την στρατιά που ξεκίνησε από την Βαβυλώνα με κατεύθυνση την Ισσό. Σύμφωνα με τον Ρωμαίο Ιστορικό, ο οποίος αντλεί τις πληροφορίες του και από περσικές πηγές, προηγούνταν του στρατεύματος οι ασημένιοι βωμοί με την Ιερή Πυρά των Ζωροαστρών, ακολουθούσαν οι Μάγοι και 365 άνδρες ντυμένοι με άλικους χιτώνες, συμβολίζοντας τις ημέρες του σεληνιακού ημερολογίου. Πίσω από αυτούς είχε τοποθετηθεί το άρμα του Αχούρα Μάζντα, το οποίο έσερναν λευκά άλογα και ένας τεράστιος ίππος «το Άλογο του Ηλίου».

Την πομπή έκλειναν δέκα άμαξες στολισμένες με χρυσό και ασήμι. Πίσω από αυτήν την περίεργη πομπή ακολουθούσε ο στρατός με πρώτους τους ιππείς ντυμένους με την στολή της περιοχής από την οποία προέρχονταν, και αμέσως μετά τους Αθανάτους. Οι τελευταίοι αριθμούσαν 10.000 και ήταν το εκλεκτότερο σώμα του περσικού στρατεύματος. Φορούσαν χρυσοποίκιλτα ρούχα και έφεραν δόρατα με χρυσά άκρα.


Αμέσως μετά έρχονταν 15.000 Ευγενείς ντυμένοι πολυτελώς (με γυναίκες τους παρομοιάζει ο Κούρτιος Ρούφος), όσοι ήταν υπεύθυνοι για την γκαρνταρόμπα του βασιλέως και τέλος ο Δαρείος πάνω στο άρμα του με 200 συγγενείς στα αριστερά και στα δεξιά του. Πίσω από τον Δαρείο είχαν λάβει θέση 10.000 λογχοφόροι, 30.000 πεζοί, και τα 400 βασιλικά άλογα, και αμέσως μετά οι άμαξες με την μητέρα, την σύζυγό του και την ακολουθία τους.

Στην συνέχεις ακολουθούσαν 15 άμαξες με τα παιδιά του Δαρείου, τις υπηρέτριες και τους ευνούχους. Ακολουθούσαν οι 360 παλλακίδες μαζί με τα 600 μουλάρια και τις 300 καμήλες που μετέφεραν τους θησαυρούς του Μεγάλου Βασιλέως των Περσών. Έπονταν οι γυναίκες των ευγενών, οι υπηρέτες, οι μηχανικοί, οι τεχνίτες και, τέλος, πλήθος πεζικάριων με ελαφρύ οπλισμό.

Όπως μπορεί κανείς να συμπεράνει, το περσικό στράτευμα έμοιαζε περισσότερο με μία τελετουργική πομπή παρά με έναν στρατό με την συνήθη έννοια. Η εξήγηση βρίσκεται στην διαφορετική άποψη για τον πόλεμο που είχαν οι Πέρσες. Σκοπός τους ήταν περισσότερο να εντυπωσιάσουν τον αντίπαλο με την πολυτέλεια και το πλήθος του στρατεύματος, ώστε να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις, παρά να πολεμήσουν. Αυτήν την φορά, όμως, είχε να αντιμετωπίσει έναν στρατό που είχε ως σκοπό του την μάχη και όχι τις διαπραγματεύσεις. Άλλωστε, ο Μέγιστος των Ελλήνων είχε απορρίψει παλαιότερη προσφορά του Δαρείου λέγοντας ότι δεν μπορούσε να του προσφέρει ότι ήταν ήδη δικό του..!

Εάν οι διαπραγματεύσεις αποτύγχαναν, το κύριο βάρος της μάχης έπεφτε στο Σώμα των Αθανάτων και στους Ευγενείς οι οποίοι φαίνεται ότι ήταν πολύ καλύτερα εκπαιδευμένοι από τον υπόλοιπο στρατό. Στόχος τους ήταν να δώσουν τέλος στην μάχη εξουδετερώνοντας τον αντίπαλο αρχηγό (όπως έγινε στην μάχη στα Κούναξα το 401 π.Χ.). Αντίθετα, λοιπόν, με την κατά φάλαγγα μάχη των Ελλήνων, οι Πέρσες επιδίωκαν έναν πόλεμο ευγενών, σύμφωνα με ένα αριστοκρατικό πολεμικό πρότυπο το οποίο ήταν ήδη παρελθόν στην Ελλάδα αιώνες πριν την σύρραξη που θα έκρινε το μέλλον των δύο κόσμων… Απόδειξη τις αποτυχίας της υιοθέτησης αυτού του προτύπου είναι ο θάνατος πολλών εκ των Ευγενών και στις τρεις μάχες με τον στρατό του Αλεξάνδρου. Ξέροντας αυτό ακριβώς το “αδύνατο” σημείο στην στρατηγική σχεδίαση του αντιπάλου, ο Αλέξανδρος επιδίωκε πάντα να χτυπά το αντίπαλο κέντρο, χωρίς να συγκεντρώνει γύρω του τους εκλεκτούς του δικού του στρατεύματος, αλλά χρησιμοποιώντας Σώματα που είχαν εκπαιδευτεί να ενεργούν ως σύνολα, όπως η Εταιρική Ίππος και η Φάλαγγα των Πεζέταιρων.

Θα ήταν λάθος να υποστηρίξει κανείς ότι απουσίαζαν τελείως τα εκπαιδευμένα Σώματα από τον περσικό στρατό. Οι κατάφρακτοι ιππείς και οι Κάρδακες ήταν δύο από αυτά. Οι πρώτοι ήταν ιππείς με βαριά πανοπλία, ενώ οι δεύτεροι, οι οποίοι στρατεύονταν ως πεζικάριοι, κατοικούσαν σε ξεχωριστούς οικισμούς και είχαν ως μόνη ενασχόλησή τους την στρατιωτική εκπαίδευση. Παραδοσιακό περσικό σώμα ήταν και οι τοξότες, ενώ στα Γαυγάμηλα χρησιμοποιήθηκαν ως έσχατο όπλο τα φοβερά δρεπανηφόρα άρματα και οι πολεμικοί ελέφαντες από τις εσχατιές του Περσικού Βασιλείου. Στα επίλεκτα Σώματα θα πρέπει να προστεθούν και οι Έλληνες μισθοφόροι οι οποίοι έδρασαν στον Γρανικό και στην Ισσό. Όσον αφορά τον στόλο των Περσών, αυτός αποτελείτο από 400 πλοία προερχόμενα κυρίως από την Ιωνία, την Κύπρο και την Φοινίκη. Διαλύθηκε με την κατάληψη της Μικράς Ασίας και της Συροπαλαιστίνης από τον Αλέξανδρο, καθώς και με την προσχώρηση στο ελληνικό στρατόπεδο των βασιλέων της Κύπρου.

Το “Ανάγλυφο Κίτζι”, από το οποίο έγινε το διπλανό σχέδιο, είναι ένα μικρό κίτρινο μαρμάρινο πλαίσιο διαστάσεων περίπου 14 x 9 εκατοστών. Χρονολογείται μεταξύ 14 - 37 μ.Χ., την εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τιβέριου. Ανακαλύφθηκε από τον πρίγκιπα Κίτζι το 1780 και εκτίθεται σήμερα στο Μέγαρο Κίτζι στην Ρώμη. Η ελληνική επιγραφή στο μέσον του ανάγλυφου εξηγεί ότι το στρογγυλό μετάλλιο στο επάνω μέρος απεικονίζει την μάχη μεταξύ του ελληνικού και του περσικού ιππικού στα Γαυγάμηλα (ΕΝ ΑΡΒΗΛΟΙΣ). Στο κάτω μέρος της πλάκας απεικονίζεται βωμός αφιερωμένος στο Αλέξανδρο Γ’. Οι δύο γυναικείες μορφές εκατέρωθεν του βωμού αντιπροσωπεύουν την Ευρώπη (αριστερά) και την Ασία (δεξιά) και συμβολίζουν την αυτοκρατορία του Μεγίστου των Ελλήνων, η οποία ένωσε τις δύο ηπείρους

Εν κατακλείδι, η περιορισμένη συνοχή, η παρωχημένη στρατιωτική τακτική, ο περιορισμένος αριθμός καλά εκπαιδευμένων σωμάτων και η ανομοιογένεια, ήταν βασικοί παράγοντες για τις ολέθριες ήττες που υπέστη ο περσικός στρατός. Την διαφορά ΔΕΝ την έκανε η ποσοτική αλλά η ποιοτική υπεροχή, και αυτή ήταν με την πλευρά του Αλεξάνδρου Γ’, του Μεγίστου των Ελλήνων.

ΠΗΓΕΣ  κειμένων, πινάκων, σχεδίων και φωτογραφιών :

ΙΩΑΝΝΗΣ Ν. ΚΑΛΟΣΤΥΠΗΣ : «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – ΗΤΟΙ ΜΕΛΕΤΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΙΚΗ, ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ» εν Αθήναις 1886 – ΛΕΣΧΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ,
«ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ» εκδόσεις ΣΤΡΑΤΙΚΗ – Αθήνα 1984,
«Μακεδονία – πάντα και για πάντα Ελλάδα» εκδόσεις ΣΤΡΑΤΙΚΗ – Αθήνα 1992,
ROY BURRELL : «Οι Έλληνες» (απόδοση στα ελληνικά : Σόνια Γελαδάκη) – ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ε. ΡΩΣΣΗ – Αθήνα 1993,
PETER CONNOLY : «Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ι. ΣΙΔΕΡΗΣ,
ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ : «ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ & ΠΟΙΟΤΗΤΑ – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΥΛΙΚΩΝ ΠΟΥ ΣΗΜΑΔΕΨΑΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΙΟΛΟΣ – ΑΘΗΝΑ 1996,
κατάλογος της εκθέσεως “ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ – ΚΡΥΠΤΟΣΤΟΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΓΟΡΑΣ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 21 Αυγ. - 22 Σεπτ. 1997” με χρηματοδότηση του Οργανισμού “ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ : ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1997” – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1997,
«ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ : ΠΡΑΚΤΙΚΑ – 1ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ – ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, Σεπτέμβριος 1997» με χρηματοδότηση του Οργανισμού Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης “ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1997” – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ,
ΓΙΑΝΝΗ ΤΖΑΝΗ : «ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ», εκδοτικός Οίκος ΜΠΙΜΠΗΣ Θεσσαλονίκη 1997,
ΧΡΗΣΤΟΣ Δ. ΛΑΖΟΣ : «ΥΔΡΑΥΛΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ» εκδόσεις ΑΙΟΛΟΣ,
ΧΡΗΣΤΟΣ Δ. ΛΑΖΟΣ : «ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» εκδόσεις ΑΙΟΛΟΣ,
ΧΡΗΣΤΟΣ Δ. ΛΑΖΟΣ : «Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ» εκδόσεις ΑΙΟΛΟΣ,
ΧΡΗΣΤΟΣ Δ. ΛΑΖΟΣ : «ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ – Ι. ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ, ΟΡΓΑΝΑ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» εκδόσεις ΑΙΟΛΟΣ,
κατάλογος της εκθέσεως “ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ – ΚΡΥΠΤΟΣΤΟΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΓΟΡΑΣ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 21 Αυγ. - 22 Σεπτ. 1997” με χρηματοδότηση του Οργανισμού “ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ : ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1997” – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1997,
«ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ» εκδόσεις ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ,
«ΕΛΛΑΣ – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΑΡΧΕΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ» του Εκδοτικού Οίκου ΠΑΠΥΡΟΣ – 1997 – Ελλάς – Τόμος ΠΡΩΤΟΣ,
«VITRUVIUS : ΔΕΚΑ ΒΙΒΛΙΑ» Απόδοση – επιμέλεια : Στέλιος Χ. Ζερεφός, εκδόσεις «παρατηρητής» δεύτερη έκδοσις – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1998,
ΛΑΜΠΡΟΣ Σ. ΒΡΕΤΤΟΣ : «ΛΕΞΙΚΟ ΤΕΛΕΤΩΝ, ΕΟΡΤΩΝ & ΑΓΩΝΩΝ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» εκδόσεις ΚΟΝΙΔΑΡΗ 1999,
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΕΛΛΑΣ – ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΟΠΩΝΥΜΙΩΝ» εκδόσεις Aldebaran 1999,
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ Α' : ΕΥΡΩΠΗ» εκδ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ : «ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ Β’ : ΑΣΙΑ – ΑΦΡΙΚΗ – ΑΜΕΡΙΚΗ – ΩΚΕΑΝΙΑ» εκδ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ 1999,
Δρ ΜΑΝΟΥΣΟΣ ΕΜΜ. ΚΑΜΠΟΥΡΗΣ : «ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ : Όπλα – Τακτικές – Οργάνωση στην Κλασσική Ελλάδα» εκδόσεις ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ 2000,
Δρ ΜΠΕΤΙΝΑ ΤΣΙΓΑΡΙΔΑ & ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΙΓΝΑΤΙΑΔΟΥ : «Ο ΧΡΥΣΟΣ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ» Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης – Υπουργείο Πολιτισμού – ΤΑΠΑ 2000,
«ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ» έκδοση με την ευκαιρία της παγκοσμίου εκθέσεως “EXPO 2000” με την υποστήριξη της ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2000,
ΑΛΙΚΗ ΣΑΜΑΡΑ – ΚΑΟΥΦΜΑΝ : «ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟΥ ΛΟΥΒΡΟΥ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΔΑΜ – ΑΘΗΝΑ 2001,
«ΟΔΗΓΟΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΝΟΜΙΣΜΑΤΩΝ» ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ – ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – Β’ έκδοσις 2001,
«DIE TECHNOLOGIE DER ALTEN GRIECHEN – HELLENISTISCHE PERIODE» δίγλωσσο ενημερωτικό έντυπο (Αγγλικά & Γερμανικά) του ΤΕΧΝΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ με την ευκαιρία της Διεθνούς Εκθέσεως Βιβλίου στην Φρανκφούρτη το 2001,
ΑΡΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ : «ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ – 17.800 ονόματα» εκδ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ (Ιούλ. 2001),
«ΤΕΧΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» ενημερωτικό έντυπο του ΤΕΧΝΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2002,
«ΤΑ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ» εκδόσεις ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ – ΑΘΗΝΑΙ 2002,
ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ : «ΚΑΤΑΠΕΛΤΕΣ – ΕΦΗΡΜΟΣΜΕΝΗ ΒΛΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΪΚΟ ΚΟΣΜΟ» εκδόσεις ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ 2002,
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΑΛΙΑΝΗΣ & ΠΑΝΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ : «ΓΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ» – 7η έκδοσις – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΠΙΟ (http://www.topio.gr/),
A. M. SNODGRASS : «Τα επιθετικά και αμυντικά όπλα των αρχαίων Ελλήνων» σε επιμέλεια Παναγιώτη Β. Φάκλαρη και μετάφραση Βασιλικής Γ. Σταματοπούλου – UNIVERSITY STUDIO PRESS – Πρώτη Έκδοσις ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2003,
ΚΩΣΤΑΣ ΔΟΥΚΑΣ : «11.000 ΧΡΟΝΙΑ ΘΑΛΑΣΣΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ – ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2003,
ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΤΑ : «100 ΑΙΩΝΕΣ ΘΑΛΑΣΣΑ – Η πορεία της ναυτιλίας και η εξέλιξη των πλοίων στην Ελλάδα από το 8.000 π.Χ. έως σήμερα» ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ – ΜΥΚΟΝΟΣ 2003,
ΣΙΜΟΝΗ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΥ : «ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ – 2300 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΛΗΤΟΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΚΥΠΡΟΥ – ΑΘΗΝΑ 2003,
ΑΡΡΙΑΝΟΥ : «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ» Τόμος Β’ – μετάφρασις υπό Ν. Δ. ΓΚΡΙΤΖΑΛΗ – εκδόσεις ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ “ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ” – ΑΘΗΝΑΙ 2003,
«Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας : Τί, Γιατί, Ποιός, Πού, Πότε» ενημερωτικό φυλλάδιο του ΤΕΧΝΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Οκτώβριος 2003,
«ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ & ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ» ενημερωτικό φυλλάδιο του Κέντρου Διάδοσης Επιστημών & Μουσείου Τεχνολογίας – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2004,
ΝΤΟΡΑ ΜΗΝΑΪΔΗ, ΜΑΡΙΑ ΦΑΚΙΔΗ : «αρχαία σημάδια μέσα στο τοπίο τους» κείμενα Μαρία Μπελογιάννη – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ – Πρώτη έκδοση : Αθήνα, Απρίλιος 2004,
ANTHONY LIVESEY : «ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΡΑΤΗΓΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΙΚΗΦΟΡΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΟΥΣ» επιμέλεια Δημήτρης Γεδεών – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΒΒΑΛΑΣ – ΑΘΗΝΑ 2005,
«ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΜΑΧΗΣ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΚΟΣΜΟ : 3.000 π.Χ. - 500 μ.Χ.» επιμέλεια Δημήτρης Γεδεών (ΥΠΤΓΟΣ ε.α.) – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΒΒΑΛΑΣ – ΑΘΗΝΑ 2005,
VICTOR DAVIS HANSON : «ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΝΑΛΙΟΣ – ΑΘΗΝΑ 2005,
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΡΥΚΑΣ : «ΑΡΧΑΙΩΝ ΤΕΧΝΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ : 6.000 - 146 π.Χ.» στην σειρά «ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΜΟΝΟΓΡΑΦΙΕΣ» τ. 32,
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΡΥΚΑΣ : «ΜΥΣΤΙΚΑ ΟΠΛΑ ΕΛΛΗΝΩΝ : ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΦΕΝΔΟΝΗ ΣΤΟ ΥΓΡΟ ΠΥΡ» στην σειρά «ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΜΟΝΟΓΡΑΦΙΕΣ» τ. 38,
«ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ: Τ. 3ος – ΚΛΑΣΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΗ – ΑΘΗΝΑ 2006, σελ. 227 και Τ. 4ος σελ. 42,
ΤΑΣΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ : «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ» στο «ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑ» (διμηνιαία έκδοσις του περιοδικού «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ») φ. 3 (Αυγ. - Σεπτ. 2002),
άρθρο του Κωνσταντίνου Παπαδημητρίου στο περιοδικό «ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ» τ. 47 (Ιουλ. 2000) σελ. 14,
άρθρο του Δημήτριου Ν. Γαρουφαλή (Αρχαιολόγος) στο περιοδικό «CORPUS» τ. 22 (Δεκ. 2000) σελ. 16 και τ. 32 (Νοέμ. 2001) σελ. 84,
άρθρο του Θ. Π. Τάσιου (Καθ. Ε.Μ.Π. – Πρόεδρος ΕΜΑΕΤ) στο περιοδικό «CORPUS» τ. 40 (Ιούλ. 2002) σελ. 82,
άρθρο του Σταύρου Πρωτόπαπα (Δρ Χημικός, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Επιστημονικός Συνεργάτης ΤΕΙ Αθήνας) στο περιοδικό «CORPUS» τ. 41 (Αυγ. - Σεπτ. 2002) σελ. 80,

«Ηλεκτρονικό Λεξικό : ΑΡΧΑΙΑ – ΝΕΑ , ΝΕΑ – ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ» της MAGENTA LTD,
Σύμπακτος Δίσκος (PC/MAC CD-ROM) : «ΑΥΤΟΜΑΤΟΠΟΙΗΤΙΚΗ – Ήρωνα του Αλεξανδρινού» ® 1998 εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ inter@ctive»,
Σύμπακτος Δίσκος : «TLG CD-ROM» (TLG Workplace 8.0 - 2/11/00),
http ://www.tmth.edu.gr (Διαδικτυακή Διεύθυνσις του ΚΕΝΤΡΟΥ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ & ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ),
http://www.cityofathens.gr/portal/site/AthensPortal (Διαδικτυακή Σελίς του Βιομηχανικού Μουσείου “ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ” του Δήμου Αθηναίων),
http://portal.tee.gr/portal/page/portal/emaet/SYNEDRIO (Διαδικτυακή Σελίς της Εταιρείας Μελέτης της Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας) και
http://www.fhw.gr/chronos/06/gr/chronology/index.html (Διαδικτυακή Παρουσίαση της Ελληνιστικής Περιόδου από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού).

Ευχαριστώ την Πέννυ Σακελλάρη του ΚΕΝΤΡΟΥ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ & ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (πρώην ΤΕΧΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ) για την αποστολή ενημερωτικού υλικού (φυλλάδια και αφίσες) από την «Έκθεση Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας».

ΝΙΚΟΛΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ 

EK TOY -ΔΗΜΟΘΟΙΝΙΑ  www.fourakis-kea.com

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ

Οικόσημα και Ονόματα Ελλήνων Ευγενών – Η Τέχνη της Εραλδικής στην Ελλάδα

Υπήρξαν ευγενείς στην Ελλάδα; Αριστοκρατικές οικογένειες με οικόσημα, φέουδα και γενεαλογία που φτάνει στα βάθη του χρόνου; Μα φυσικά! Δεν κατάγονται όλοι οι Έλληνες από ταπεινούς χωρικούς, καλοκάγαθους νησιώτες και πλούσιους, στην καλύτερη περίπτωση, μεγαλοαστούς. Το ελληνικό αρχοντολόι υπήρχε για αιώνες (από το Βυζάντιο ήδη), ακόμα και στα τετρακόσια χρόνια του οθωμανικού ζυγού, και εξαλείφθηκε μετά την επανάσταση του 1821 και τη δημιουργία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

Εκείνη την περίοδο ο θεσμός της φεουδαρχίας καταργήθηκε και πλέον, σύμφωνα με το άρθρο 3§3 του ελληνικού συντάγματος: » Είς πολίτας Έλληνας τίτλοι ευγενείας ή διακρίσεως ούτε απονέμονται ,ούτε αναγνωρίζονται «. Μπορεί η λήθη του χρόνου και μια κακώς εννοούμενη εθνικιστική προσέγγιση της ιστορίας μας, που απορρίπτει συλλήβδην τις δυτικές επιρροές, να κυριαρχούν σήμερα στην αντίληψη του Νεοέλληνα, παρόλα αυτά αρκετοί φέρουν επίθετα που μαρτυρούν τη γαλαζοαίματη καταγωγή τους και δηλώνουν τον αριστοκρατικό οίκο από τον οποίο προέρχονται.

Οίκος Πιερτζοβάλη
Οι γνήσιες ελληνικές οικογένειες με οικόσημα ανήκουν συνήθως σε παλαιοβυζαντινούς αρχοντικούς οίκους (πχ. Κομνηνοί, Παλαιολόγοι, Κεφαλάδες, Χρυσολοράδες, Αγαλλιανοί κοκ). Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας ή Λατινοκρατίας (1204-1566), όπου η Ελλάδα ήταν χωρισμένη σε πριγκιπάτα, δουκάτα και βαρονίες πολλοί Έλληνες φεουδάρχες διατήρησαν τη γη, τους δουλοπάροικους και τους τίτλους τους και αναγορεύθηκαν από τους Φράγκους κατακτητές σε ιππότες.

Το ίδιο συνέβη και κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας στην Κρήτη και στα νησιά του Ιονίου, όπου μάλιστα υπήρχαν και τα λεγόμενα «Libro D’ Oro», κατάλογοι κατά τα ενετικά πρότυπα δηλαδή των αριστοκρατικών οικογενειών. Μαζί με τους ντόπιους Έλληνες φεουδάρχες, βλέπουμε συχνά ιταλικές αρχοντικές οικογένειες, φραγκολεβαντίνους όπως τους ονομάζει ο λαός μας, (πχ. Αλιμπράντης, Ζηνόβιο, Καρούζο, Δελλαπόρτα, κοκ) εγκατεστημένες στα νησιά αυτά, όπως και πλούσιες οικογένειες που ανέβηκαν στις αριστοκρατικές τάξεις λόγω των χρηματικών κυρίως υπηρεσιών που προσέφεραν στους κατακτητές και στο δημόσιο ταμείο. Έτσι, το 1542 δημιουργήθηκε η Χρυσή Βίβλος της Ζακύνθου και το 1593 η νέα Χρυσή Βίβλος της Κεφαλονιάς και της Κέρκυρας.

Οίκος Κεφαλά

Το 1797, με το τέλος της Ενετοκρατίας στην Ελλάδα, οι κατάλογοι αυτοί κάηκαν από τους Γάλλους στρατιώτες του Ναπολέοντα. Την ανασύσταση τους προσπάθησε να κάνει ο Ευγένιος Ραγκαβής με τη συγγραφή του έργου του «Η Χρυσή Βίβλος των Ιονίων Νήσων». Παρόλα αυτά τα ανάγλυφα οικόσημα στις οικίες, τις εκκλησίες και τους τάφους των εν λόγω οικογενειών, όπως και οι τίτλοι(πχ. Κόντε Ρώμας, Βαρώνος Σινάς κλπ) διατηρήθηκαν μέχρι και τις αρχές του εικοστού αι. Στις αριστοκρατικές αυτές οικογένειες, πρέπει να σημειώσουμε, δεν ανήκουν όλα τα επίθετα φραγκολεβαντίνικης προέλευσης, καθώς κάποια είναι δηλωτικά συνήθως τόπου καταγωγής, τα λεγόμενα πατριδωνύμια (πχ. Πρίντεζης, αυτός που προέρχεται από το Printezi της Ιταλίας) ή επαγγέλματος-ιδιότητας (π.χ. Αλιφιέρης ή Αλιφέρης ή Αλφέρης που σημαίνει σημαιοφόρος). Επίσης με την έλευση του Όθωνα ήρθαν αρκετοί Βαυαροί ευγενείς στην Ελλάδα, όπως και πλήθος Γερμανών στρατιωτών, που δε μπορούμε όμως να τους κατατάξουμε στην παλαιά ελληνική αριστοκρατία.

Οίκος ΜαταξάΗ επιστήμη της οικοσημολογίας, δηλαδή η συλλογή, καταγραφή, μελέτη και ανάλυση των εμβλημάτων που αποτελούν τους θυρεούς-οικόσημα, όχι μόνο των αριστοκρατικών οικογενειών αλλά και των εθνικών και εκκλησιαστικών ταγμάτων, ονομάζεται εραλδική. Στην Ελλάδα με την επιστήμη αυτή ασχολείται η Εραλδική & Γενεαλογική Εταιρεία Ελλάδος (ΕΓΕΕ). Στα αρχεία της και στα επιστημονικά δελτία που κατά καιρούς εκδίδει μπορεί κανείς να βρει σημαντικές ιστορικές πληροφορίες για τους ευγενείς της Ελλάδας. Η εταιρεία επίσης έχει πραγματοποιήσει τέσσερα σημαντικά επιστημονικά συνέδρια.

Τα οικόσημα συνήθως φέρουν σύμβολα και χρώματα που χαρακτηρίζουν την ιστορία και τα επιτεύγματα του εκάστοτε οίκου. Μπορεί να είναι απλά, σε αυτά ανήκουν τα ομιλούντα ή φανερά οικόσημα (πχ. Οίκος Κλαδά, φέρει ένα κλαδί, Οίκος Κεφαλά, δείχνει μια κεφαλή ανδρός, Οίκος Καλογερά, αναπαριστά έναν καλόγερο, ο Οίκος Σολωμού, το ψάρι σολωμός κοκ) ή πιο πολύπλοκα. Τα χρώματα επίσης είναι σημαντικά (πχ. κόκκινο, δηλωτικό αιματοχυσίας και κατά συνέπεια ανδρείας στη μάχη, γαλάζιο, δηλωτικό αγνότητας και ήθους κοκ) όπως και τα στέμματα στο άνω τμήμα που οι εξοχές τους δηλώνουν το βαθμό ευγενείας(πέντε εξοχές βαρώνος, δικέφαλος αετός, βυζαντινός αυτοκράτορας κοκ). Στην Ελλάδα ο μοναδικός εικαστικός καλλιτέχνης που αναλαμβάνει με αρτιότητα και επαγγελματισμό την έρευνα και ανασύσταση οικοσήμων είναι οΙωάννης Π. Βλαζάκης.

Ακολουθεί ένας πλήρης κατάλογος των αριστοκρατικών ελληνικών οικογενειώνσύμφωνα με τα γνωστά ιστορικά αρχεία και τις πηγές που έχουν διασωθεί:

Α: Αβάσταγος, Αβούρης, Αβρ(α)άμη, Αγαλλιανού, Αγγέλου, Αγέλαστου, Αγκούρου, Αγιαποστολίτης, Αγουστόνης, Ακουίλα, Αλαμάνου, Αληπούτζα, Aλιμπράντης, Αλισάφη, Αλμπέρτο, Αλταβίλλα, Αλλαγκατέλα, Αλλαμάνου, Αλμπάνα, Αμοιραλή, Αναπλιώτη, Αναστάζη, Ανδρουτσέλη, Ανδρούτσος-Τρομπέττας, Ανεσίνη, Αννίνου, Ανκούσολ, Αντονάτο, Αντρηόλας, Αντρίζης, Αντίοχου, Αντρούτσος, Αντύπας, Αρακλιότης, Αργέντη, Αργυρόπουλος, Αργυρόπουλου, Αργυρού, Αρκούδη, Αρκουλή, Αρλιώτη, Αρταβάνη, Αρχολέου, Α(σ)σάνη, Ασημοπούλου, Ασπρουλιανού, Αυγερικού , Αυλωνίτη.
Β: Βαζαΐος, Βαλαρέτζος, Βάλβης, Βαλιέρ, Βαλλιάρη, Βαλσαμάκη, Βάλσαμος, Βαμβάτη, Βαρβάτη, Βαρβαρήγος, Βαρβιάνης, Βαρδάνης, Βάρδας, Βάρθη, Βαρζός, Βαρούχα, Βασάλλου, Βασιλάτου, Βατατζή, Βέγια, Βελέττης, Βέμπο, Βενάρδος, Βενετάντο, Βενέτος, Βενιέρ/Βενιέρη, Βεντούρας, Βεντουρής, Βεντραμίν, Βερβιτσιώτη, Βεργής, Βερίκιος, Βιδάλε, Βιτζαρά, Βιτούρης, Β(ου)ιτσαρά, Βλάσση, Βλασόπουλος-Βλασσόπουλου, Βλαστός/Βλαστού, Βολεντιέρας, Βονδιλάγκη, Βορήσης, Βουγλέσση, Βούλγαρης, Βούλτσος, Βούρου, Βραχλιώτη, Βροχίνη.
Γ: Γαβαλα, Γαήτας , Γαλάτη, Γαλέτος, Γαλιάτζας, Γάμπαρας, Γαμπριέλ, Γαρδέλης, Γαρζώνης, Γερακάρης, Γεράκη, Γερομεριάτη, Γεροπετρή, Γεωργάνος, Γιαλέλου, Γιαλινά, Γιαννόπουλος, Γιαργυρόπουλος, Γιράρδη, Γκαγκάδη, Γκαλιέλλο, Γκαζολίν, Γκαφίν, Γκεντιλίνη, Γκίκα, Γκίζης Γ(κ)λιοπούλου, Γκράντος, Γκοζαντίνων, Γκύλη, Γουσίδου, Γουλιανού, Γραμματικόπουλου, Γρατενίγος, Γκριμάνης, Γονέμη, Γράψα, Γριμάλδη(ι), Γρίτη, Γρυπάρης.
Δ: Δαβερώνα, Δάλλε, Δαμαλά, Δαμουλάτη, Δαμουλή, Δαμύλλου, Δάνδολος – Δανδόλου, Δαράτζου, Δαρίβας, Δαρέζης, Δαρμένου, Δελαζάρης, Δελλαγραμμάτη, Δελλαδέτσιμα, Δελλαπόρτα, Δελλα Ρόκκα, Δελέντα, Δενάζης, Δελιγότη, Δερώσσης, Δεσύλλας – Σιγούρος, Δετζώρτη, Διγότη, Δικόπουλος, Διπλοβατάτζη, Δόνδη, Δονάτος, Δομενεγίτης, Δοξαρά, Δούκα, Δουσμάνη, Δραγουμάνου, Δραμιτινού, Δώρια.
Ε: Επάρχου, Εβρετόπουλου.
Ζ: Ζαγκαρόλ, Ζάκκου Ζαμπέλης, Ζαχαριά, Ζερβού, Ζίφου, Ζουλάτη, Ζυγομαλά, Ζωγράφος, Ζωΐτσης, Ζωναράς.
Η: –
Θ: Θεοτόκη, Θερειανός.
Ι: Ιατρού, Ιγγλέση, Ιουστινιάνη, Ισιγόνης.
Κ: Καβαλάρη, Καβάλλης, Καβάσιλα, Καζανόβα, Κακαβέλλα, Κακοψόφη, Κακούρης, Καλανδρηνός, Καλάργας, Καλβοκορέση, Κάλβος, Καλέκας, Καλέτζης, Καλλέργης, Καλλιμάχη, Καλογερά, Καλοθέτη, Καλόφωνος, Καλουτά, Καλούτσικο, Καμάλη, Καμύλος, Καμινάρης, Κανάλ, Κανάλε, Καναλιώτη, Κανδήλας, Καντακουζηνού, Καντούνης, Καοτόρτα, Καούτζης, Καπαδόχα, Κάπαρη, Καπέλλος-Καπέλλου, Καπνίσης, Καποδίστρια, Καραβέλα, Καραβία, Καράλη, Καραντινός-Καραντινού, Καρατζά, Καρβελάς, Καριώτη, Κάρμπουρη, Καρούσου Καρρέρ, Καρτάνου, Κάρτσερη, Καρύδη, Καρυοφύλλη, Καστέλλη, Κάστρι, Κατελάνος, Κατήφορος, Κατσαϊτη, Καψάς, Καψοκέφαλος, Κεφαλά-Κεφαλάς, Κεφαλληνός/Μαλατέστας, Κερκυραίου, Κερκόφιλου, Κιγάλα, Κλαδά, Κλάδης, Κοκκίνη- Κοκκίνης, Κόκκος, Κόλας, Κολίβα, Κολλήτα, Κομνηνός-Κομνηνού, Κομούτος, Κομποθέρκα, Κονδοκάλη, Κονδύλη, Κόνταρης, Κονταράτος, Κονταρίνης, Κοντονής, Κοντοσταύλου, Κοντούτζης, Κονσόλα, Κόντη, Κόππο, Κοραής, Κορνάρος, Κορνέρ/Κορρέρ, Κορέση, Κορονέλλου, Κουαρτάνου-Καρτιάνου-Καρτάνου, Κουβαρά, Κουερίνης, Κουιρίνη, Κουκουλομάτης, Κουμπή, Κουλούρη, Κουρκουμέλλη, Κουρούμαλλος, Κούρσαρη, Κούρτζολάς, Κούτζης, Κουτούβαλης, Κρίσπη-Κρίσπο, Κροκίδα, Κυβετός, Κυρίαρχου, Κυπριανός-Κυπριανού.
Λ: Λάβαρο, Λαμπέτης, Λάνδου, Λάντζα, Λατούρο, Λάσκαρη, Λεκατσάς, Λεντεσούρη, Λεονταράρχη, Λεοντάρη, Λευκαδίτης, Λευκοκοίλου, Λεπενιώτη, Λιβάνης, Λίβιος, Λιβρίνα, Λισγάρα, Λοβέρδου, Λογοθέτης, Λο(ν)γκοβίτη, Λοκατέλλης, Λορενταν(ο) (Λούρδα), Λούζη, Λουκάνη, Λουμπάρδης, Λούντζης, Λουπίνα. Λούρου, Λούβρου, Λύδη.
Μ: Μαγδαληνός, Μαζαράκη, Μακέντο, Μακρής, Μαλατέστα, Μαλιπιέρος, Μαμωνά -Μαμωνάς, Μανδρικάρδης, Μάνεσης, Μανιατάκης, Μάνιος Μανολέτσος, Μάνου, Μανούσος, Μαντιγκούστι, Μαρίνης, Μαξίμου, Μερκάτης, Μαρίνου, Μαρκέτου, Μαρκορά, Μάρμορα, Μαρντίτος, Μάρουλλι, Μαρσέλλος, Μαρτελάος, Μαρτινέγκας, Μασακίτη, Μασάρης, Μάσου, Μάστη, Μάστρακα, Μάτεσης, Μάτζα, Ματσολένη, Μαύρου, Μαυρογένους, Μαυροκέφαλος, Μαυροκορδάτου, Μαυρομμάτη, Μαυρουδή, Μαυρογένη, Μαύρου, Μελισσηνός-Μελισσηνος, Μελισσουργός, Μελκή, Μέμο, Μεταξά, Μέτζο, Μιάνης, Μιδέη, Μικέλης, Μικέλι, Μιλίκης, Μίνιος- Μίνιου , Μινώτος, Μιστόρης, Μιχαλίτζης, Μοάτζος-Μοάτσο-Μουδάτσο-Μουντάτσο, Μοθωναίος, Μολίν, Μομφερράτου, Μονδίνος, Μόντε, Μορέλλης, Μοριωνά, Μοροζίνης, Μόρμορης, Μόρο, Μόστο, Μοστράτου, Μοσχοβίτης, Μόσχου, Μότας, Μοτσανέγα, Μοντζενίγος, Μουδάτζου, Μουλάς, Μουτζάν, Μουρούζη, Μουσελίμη, Μουστοξύδι, Μπαζέου, Μπαζιάνι-Μπαζιάνας, Μπάκου, Μπαρμπαρίγου, Μπάρμπαρο, Μπαρότσης-Μπαρότσι, Μπαρότσι, Μπασάν, Μπάφος- Μπάφου, Μπελάντα, Μπελόνια, Μπενεβίτη, Μπιζάς-Μπιζάνο, Μπλέσσα, Μπολάνης, Μπολντού, Μπόνο, Μποντιμιέρ, Μποριέζης, Μπόρσας Μπουζιάνης, Μπραγκαντίν, Μπουά.
Ν: Ναδάλ, Ναυπλιώτη, Νεγρεπόντη, Νέγρης, Νεόφυτου, Νεράτζης, Νερούλης-Νερουλού, Νικόπουλος, Νομικός, Νούτσιο, Ντα Κορώνια, Ντακουζάν, Νταμουσός, Ντάντολος, Ντε Λαστικ, Ντιέντο, Ντονάτος.
Ξ: Ξανθόπουλος.
Ο: Ογκλέζος, Οναβάλ, Οφιομάχου.
Π: Παίδης, Παδοβά, Πάγκαλη, Παλαιολόγος-Παλαιολόγου, Παλατιανού, Παλατσόλη, Παλατσουόλ, Παλλαδάς, Πανά, Παντίν, Πανιάλη, Πανιπέρη, Παντουβέρης, Παπαδάτος-Παπαδάτου, Παπαδοπόλη, Παπαδημητρίουλο, Παραμάνη, Παραστάθη Παρούτας, Πασκαλίγος, Πασπάτη, Παρένιο, Πεκατόρι, Πενδαμόντη, Περδικάρης, Πατέριου Πετρέτη, Πετροκόκκινου, Πήλικα, Πιενέρο. Πιέρη, Πιερτζοβάλη, Πινιατώρου, Πιτσαμάνου , Πλανούδη, Ποκατέρα, Πολίτη, Πολυλά, Πολλάρε, Πόθου, Πραματευτή, Πρασακάκη, Πρατούνα. Προσσαλένδη-Προσσαλέντης, Πούμπλια.
Ρ: Ραγγαβή, Ράλλη, Ραμαντάση, Ραμνίτου, Ραρτούρου, Ρεγγίνη-Ρεγγίνα, Ρέγκουλο. Ρεκανέζη, Ρέντη, Ρεσελέττη, Ρίζου, Ρίκκη, Ριμαντορο, Ρισικάρη, Ροδοκανάκη, Ροδοκέφαλου, Ροδοστάμου, Ροδίτη, Ρομανού, Ροσολύμου, Ρούσος, Ροίδη, Ρωμιού, Ρωσσέτη.
Σ: Σα(γ)κρέντο, Σαλβάγη, Σανούδος, Σαραντάρης, Σαραντηνού, Σαρρή, Σαχλίκη, Σγούτα, Σδρίν, Σεβαστόπουλου, Σεκιάρη, Σεριοποτάνου, Σιγάλα, Σιφάνδου, Σκαναβή, Σκαραμαγκά, Σκιάβων, Σκιαδά, Σκιριώτη, Σκορδίλη, Σκούρα, Σκούταρη, Σκυλίτση, Σολ(ω)ομού, Σομμαρίπα, Σορδίνα, Σουβλάκη, Σούτζου, Σοφιανός-Σοφιανού, Σπαδάς, Σπαδουλίνου, Σπανόπουλου, Σπαταφόρα, Σπεκιέρη, Σπέκου, Σπινέλλη, Σπρίτζη, Σπίρη, Σπ(ι)υρίδου, Σταμίτσα, Στατιέρι, Στέλλα, Στεφανόπουλος-Στεφανόπουλου, Στιάρχου, Στρατηγού, Συβάτη, Συνοδινού, Σφενδόνη, Σχινά.
Τ: Τζουλάτη, Τουρλίνι. Τριαντάφυλλου, Τριβόλη, Τριούλ(λ)ι, Τροίλου, Τρυφερού, Τσερούλη, Τσιγώνια, Τσιμάρα, Τσιτσίνια, Τυπάλδου.
Υ: Υψηλάντη.
Φ: Φόρτσα, Φ(ω)όσκολος, Φέστα, Φίντεου, Φίλιου, Φλώρος-Φλώρου, Φορσίγου, Φόρτιου, Φραγγίδου, Φραγκιάδη, Φραγκοπούλου, Φρά(ν)γκου, Φραντζή, Φωκά.
Χ: Χαρβούρη, Χαντζέρη, Χαντζηκομνηνού, Χέλμη, Χοϊδά, Χρυσοβελόνη, Χρυσολωράς, Χρυσοσκουλέου, Χωραφά.
Ψ:-
Ω:-

Το σχολείο της Νέας Τάξης ως εργαλείο αντικατάστασης του γηγενούς πληθυσμού – Το παράδειγμα της Γαλλίας

ΚΟ: Δυνατό άρθρο κόντρα στην καθεστωτική προπαγάνδα – το οποίο άμεσα σχετίζεται με αυτά που εξελίσσονται στην πατρίδα μας. - Πως λειτουργούν δύο εκπαιδευτικά συστήματα στην χώρα. - Πως ρέει το χρήμα για τα σχολεία όπου η πλειοψηφία είναι παιδιά μεταναστών. - Πως «χτίζεται» μια ελίτ «διαφορετικότητας». - Πως η διδασκαλία της «νέας» ιστορίας αποτελεί το δηλητηριασμένο μπλε χάπι της Νέας Τάξης. - Πως οι Λευκοί Γάλλοι διδάσκονται ότι η ιστορία τους είναι επαίσχυντη και ότι η φυλετική ανάμειξη και η εξαφάνιση των ευρωπαϊκών λαών είναι «πρόοδος». - Πως Δεξιά και Αριστερά δεν έχουν καμία διαφορά στο οργανωμένο σχέδιο αντικατάστασης του γηγενούς πληθυσμού.
- Πως τα δήθεν «παραμελημένα» προάστια που μένουν μετανάστες είναι ανεπτυγμένες και οικονομικά ενεργές ζώνες, ενώ αντίθετα εγκαταλείπεται από το κράτος η περιφέρεια, όπου εξακολουθεί να ζει η πλειοψηφία του γηγενούς λευκού πληθυσμού. - Πως η παγκοσμιοποιημένη ολιγαρχία ετοιμάζει τη νέα μπουρζουαζία της «διαφορετικότητας» και τον εξοβελισμό του γηγενούς πληθυσμού και ΠΟΙΟΙ (δεν πάει το μυαλό σας) είναι οι «σατανικοί» συνεργάτες σε αυτό.

Του Charles Jansen (Radix Jurnal) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ(πρωτότυπος τίτλος: Evil Synergies)
Στην σημερινή Γαλλία υπάρχουν δύο αντικρουόμενες τάσεις.
Πρώτα, μια συνεχώς αυξανόμενη συνειδητοποίηση του γηγενούς λευκού πληθυσμού που απειλείται από τη μαζική μετανάστευση. Η είσοδος του υποψηφίου του Εθνικού Μετώπου (NF) Ζαν-Μαρί Λεπέν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2002, αποτέλεσε έναν σεισμό για την mainstream πολιτική τάξη. Για εβδομάδες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έριχναν πάνω στους Γάλλους έναν καταιγισμό αναφορών στο «ναζισμό», στις «πιο σκοτεινές ώρες της ιστορία μας» και άλλα μεταπολιτικά μιμίδια. Ο Λεπέν ηττήθηκε από τον Σιράκ, ο οποίος κέρδισε με πάνω από 82% των ψήφων. Παρ’ όλα αυτά, η παρουσία του Λεπέν στο δεύτερο γύρο και ο πλήρης πανικός ως αντίδραση από το σύστημα σηματοδότησε μια σημαντική ημερομηνία.
Μετά το 2002, η αποχή αυξήθηκε, νέες "νεολαιίστικες" κινήσεις, όπως το ‘Bloc Identitaire’ και οι ‘Jeunesses Identitaires’ (Ταυτοτική Νεολαία) εμφανίστηκαν. Ομάδες προβληματισμού, όπως η ‘Polémia’, ενημερωτικές ιστοσελίδες όπως η ‘Fdesouche’, που επικεντρώνονται σε θέματα σχετικά με τη μετανάστευση, την οικονομία, τη δημογραφία και την μεταπολιτική και συμβολικές δημόσιες εκδηλώσεις, όπως μια συνάντηση το 2012 κατά της ισλαμοποίησης ή η κατάληψη της κορυφής του - υπό ανέγερση - Τζαμιού στο Πουατιέ, υποδηλώνουν μια βαθύτερη τάση αφύπνισης του λευκού πληθυσμού.
Πράγματι, από τότε που η κόρη του Λεπέν, Marine, πήρε τα ηνία του κόμματος, τα εκλογικά του αποτελέσματα συνεχώς αυξάνονται σταθερά. Οι τελευταίες εκλογές του 2014 και του 2015 έφεραν το Εθνικό Μέτωπο πρώτο κόμμα στη Γαλλίας βάσει του μεγάλου αριθμού ψήφων. Περισσότεροι από πέντε εκατομμύρια ψηφοφόροι υποστήριξαν τους υποψηφίους του Μετώπου. Μόνο ένα παιχνίδι συμμαχιών ανάμεσα στην mainstream Δεξιά, η λεγόμενη ‘Unionde la droite’ που δημιουργήθηκε για τη διατήρηση του συστήματος δικομματισμού με κάθε κόστος, ήταν σε θέση να εμποδίσει τους υποψηφίους του Μετώπου από το να εκλεγούν.
Δεύτερον, ενώ η τάση αυτή γίνεται ορατή και παρουσιάζεταιαρνητικά από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, υπάρχει μια άλλη στο παρασκήνιο. Δηλαδή, μια συνεχής προσπάθεια ενδυνάμωσης των ανθρώπων της «διαφορετικότητας», με το να τους παρέχεται ένας συνεχώς αυξανόμενος αριθμός προνομίων, από το να προτιμούνται στην απασχόληση, μέχρι το ηθικό έρεισμα του «καταπιεσμένου» - σε βάρος του γηγενούς πληθυσμού. Οι άνθρωποι της "διαφορετικότητας" κανακεύονται και λατρεύονται από το σύστημα, ενώ οι νεαροί λευκοί Γάλλοι φεύγουν από το σχολείο χωρίς δίπλωμα της προκοπής, χωρίς αίσθηση εσωτερικής ταυτότητας, χωρίς καμία αίσθηση του ανήκειν.
Κατά ειρωνικό τρόπο, η φιλο-Λευκή τάση είναι η μόνη που θα μπορούσε πραγματικά να χαρακτηριστεί ως «οργανική» (φυσική). Η άλλη φέρει όλα τα σημάδια ενός κατασκευάσματος από «τα πάνω προς τα κάτω»: Χρηματοδοτείται από τον εταιρικό κόσμο, εξαπλώνεται από τα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης, και παράγεται από δυνατά δίκτυα. Αναπαύσου εν ειρήνη, κ Γκράμσι.

Ένα πρόσφατο βιβλίο, ρίχνει φως στο πώς η δεύτερη τάση ήσυχα κατασκευάζεται. Σύμφωνα με την Claude Meunier-Berthelot, συνταξιούχο δασκάλα, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ένα, αλλά δύο χρηματοδοτούμενα από το κράτος εκπαιδευτικά συστήματα στη Γαλλία.Και τα δύο εργάζονται σε συνέργεια και η σύνδεσή τους είναι πιθανό να φέρει δραματικές συνέπειες.

Φωτογραφία: στην άκρη αριστερά: απόσπασμα από κλιπ των‘Magic System’. Οι ‘Magic System’ είναι μπάντα Αφρικανών που ζουν στην Γαλλία. Είναι διάσημοι και προβάλλονται στη Γαλλία από το 2002. Το κλιπ τους "Mamadou", του 2014, δείχνει τον ηγέτη της μπάντας να σπρώχνει έναν λευκό τύπο και μετά να παίρνει ένα λευκό κορίτσι. Στο κέντρο: απόσπασμα από κλιπ του ‘Kaaris’, ράπερ από την Ακτή Ελεφαντοστού, ο οποίος έχει γαλλικό διαβατήριο. Το τραγούδι του “By Gucci Mane”, του 2014, έχει πολλές σκηνές όπου δείχνει μια υπεροχή πάνω στη Γαλλία και τους Γάλλους, παρά το γεγονός ότι ο γαλλικός στρατός του έσωσε τη ζωή με το να τον επαναπατρίσει από την Ακτή Ελεφαντοστού που σπαράσσονταν από πόλεμο μεταξύ του 2002 και του 2007. Τόσο οι ‘Magic System’ όσο και ο ‘Kaaris’ είναι mainstream μουσικοί, που τους προβάλλουν συνεχώς. Στα δεξιά: ΟChristophe Guilluy, ένας λαμπρός γεωγράφος που έδειξε σε πολλά βιβλία ότι τα λεγόμενα παραμελημένα προάστια της Γαλλίας, που ως επί το πλείστον ανήκουν σε Μαύρους και Βορειοαφρικανούς, αναπτύχθηκαν και είναι οικονομικά ενεργές ζώνες, σε αντίθεση με την εγκαταλελειμμένη περιφέρεια όπου η πλειοψηφία του γηγενούς γαλλικού πληθυσμού εξακολουθεί να ζει.
Τα σχολεία ως εργαλείο για την αντικατάσταση μας
Το βιβλίο της Meunier-Berthelot έχει πάρει το όνομά “C'estl'identité française qu'on assasine” (περίπου, ‘Η δολοφονία της γαλλικής ταυτότητας’), αλλά θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «η υποδούλωση των παιδιών της Γαλλίας». Εντός του δημοσίου εκπαιδευτικού συστήματος, κάποια σχολεία χρηματοδοτούνται περισσότερο από τα άλλα: κατηγοριοποιούνται ως «Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας» (στα γαλλικά, ZEP). Τα περισσότερα από αυτά ανήκουν σε προάστια όπου τα παιδιά Μαύρων και Βορειοαφρικανών μεταναστών είναι ήδη μια μεγάλη πλειοψηφία. Τα Zeps είναι η εμπροσθοφυλακή της «θετικής δράσης»(“affirmative action”, αλά ΗΠΑ) και η αντικατάσταση του λαού μας. Τους παρέχονται αφειδώς κεφάλαια, προσωπική φροντίδα, νέο υλικό, αν και οι περισσότεροι Λευκοί νέοι εκπαιδευτικοί που εργάζονται εκεί γρήγορα χάνουν το κίνητρο.

«Το πρώτο σύστημα, σχεδιασμένο ως το κοινό δίκαιο της Εθνικής Παιδείας, συνίσταται σε μια "αναμόρφωση" των σχολείων, όπου τάξεις εξαφανίζονται ταυτόχρονα. Το σύστημα αυτό περιλαμβάνει όλα τα σχολεία, από το δημοτικό έως τη διδασκαλία στο κολέγιο ... Έχει γίνει για τα παιδιά μας, τα παιδιά μας. Το άλλο, που ορίζεται ως "εκπαίδευση προτεραιότητας", έχει σχεδιαστεί ειδικά για τις "Περιοχές Εκπαίδευσης Προτεραιότητας", δηλαδή για τα προάστια. Αυτοί οι πληθυσμοί, όπου η πλειοψηφία είναι μετανάστες, επωφελούνται από μια δομημένη διδασκαλία, με "αποτελεσματικές" (sic) παιδαγωγικές μεθόδους, εξατομικευμένη παρακολούθηση τακτικό έλεγχο της εργασίας τους και διευθετημένες απαιτήσεις. Το δεύτερο σύστημα τροφοδοτείται από τεράστιους πόρους. Τα χρήματα από τους φόρους μας ρέουν για "ειδική εκπαίδευση" και σύστημα κοινωνικής πρόνοιας. Σταδιακά δημιουργείται μια αλλοδαπή ελίτ, ενώ τα παιδιά μας μετατρέπονται στους λακέδες του μέλλοντος» - ClaudeMeunier-Berthelot.
Από την άλλη πλευρά, τα κανονικά σχολεία, όπου το ποσοστό των λευκών παιδιών εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλότερο-αναμορφώνονται στο ακριβώς αντίθετο μοντέλο. Το επίπεδο του εκπαιδευτικού προγράμματος πέφτει, οι βαθμοί και η επίσημη αξιολόγηση σχεδιάζονται να αφαιρεθούν. Φυσικά, η χρηματοδότηση είναι πάρα πολύ μειωμένη. Τα μυαλά των νεαρών λευκών διαμορφώνονται ώστε να μην αναπτύξουν τις δυνατότητές τους, να παραμείνουν σε άγνοια της σκληρής δουλειάς και της επιτυχίας, ενώ οι μαύροι και Βορειοαφρικανοί ομόλογοί τους ναεπωφεληθούν από την αυξημένη χρηματοδότηση, την επιείκεια και την θετική προσοχή.
Μια πρόσφατη μεταρρύθμιση της διδακτέας ύλης της ιστορίας προκύπτει σαφώς αυτό το σχέδιο. Η μελέτη των βασιλέων Clovisκαι Καρλομάγνου, του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Βοναπάρτη,αφαιρούνται. Είναι ενδιαφέρον ότι, η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός αφαιρούνται καθώς - σύμφωνα με ένα περίεργο χαρακτηρισμό από το επίσημο κείμενο – θέλουν να δώσουν έμφαση στην «προβληματική που απαιτείται για τη διαμόρφωση των νέων πολιτών». Η μελέτη του Ισλάμ και ορισμένων αφρικανικών «αυτοκρατοριών» είναι υποχρεωτική. Ο Μεσαιωνικός Χριστιανισμός είναι μια επιλογή που ο δάσκαλος μπορεί να επιλέξει, ωστόσο, θα πρέπει να τον αντιμετωπίσει από μια θέση δυσφήμησής του, ενόψει της «θέσης που έχει η Εκκλησία στο μυαλό των ανθρώπων της υπαίθρου». Το σημερινό αναλυτικό πρόγραμμα ιστορίας παρουσιάζει φευγαλέες στιγμές, χωρίς μια συνολική θεώρηση, αλλά μόνο ένα υπόγειο μήνυμα για τις ρίζες "μας" που προέρχονται από το Ισλάμ της Μέσης Ανατολής και την υποσαχάρια Αφρική! Η Γαλλία και η Ευρώπη δεν έχουν καμία ένδοξη ιστορία. Η Γαλλία και η Ευρώπη θα πρέπει να αναφέρονται μόνο ως ένα καταπιεστικό, επαίσχυντο παρελθόν. Με λίγα λόγια, τα μαθήματα ιστορίας δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά μια καθημερινή διατροφή δηλητηριασμένων μπλε χαπιών.
Αυτή η εκπαιδευτική πολιτική δεν είναι απλώς η παραγωγή μιας σεκταριστικής Αριστεράς. Έχει προωθηθεί και από mainstreamδεξιά κυβερνήσεις. Ο πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί έκανε λόγο για "Kärcher" (σκούπα) θέλοντας να πει ότι θα ‘καθαρίσει’ τα προάστια, και υποσχέθηκε να αποκαταστήσει την αξία της εργασίας και να υποστηρίξει μια «επιλεγμένη μετανάστευση». Μετά την εκλογή του όμως, τοποθέτησε προσωπικότητες της πολιτιστικής Αριστεράς, όπως ο (εβραϊκής καταγωγής)πρώην υπουργός Πολιτισμού Τζακ Λανγκ, σε κυβερνητικές θέσεις υψηλής ευθύνης. Ήταν επίσης φίλος του περίφημου RichardDescoings, διευθυντή της κύριας σχολής πολιτικής επιστήμης της Γαλλίας και εμπνευστή των πολιτικών της «θετικής δράσης» για τη δημιουργία ποσοστώσεων «διαφορετικότητα». (Ο Descoings, ο οποίος ήταν φανερός ομοφυλόφιλος, βρέθηκε νεκρός, τον Απρίλιο του 2012, σε λουξ ξενοδοχείο του Μανχάταν, «υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες»).
Όπου η πολιτική «αναμόρφωση των σχολείων» για όλους τονίζει πόσο το σχολείο είναι απλά ένα μέρος για να ζεις, τα κείμενα βασισμένα στην πολιτική «αναμόρφωσης της εκπαιδευτικής προτεραιότητας» (ZEP), τονίζουν τη σημασία της «δομημένης διδασκαλίας», της «κανονικής εργασίας» και της «αναλυτικής διδαχής της γνώσης». Τουλάχιστον ως προς τις προθέσεις, αυτή η ειδική διδασκαλία στηρίζεται στην μετάδοση της γνώσης και αναζητεί την αριστεία, και επικεντρώνεται αποκλειστικά σε κατοίκους προαστίων που κατοικούν μετανάστες.

Αυτή η φωτογραφία είναι από την σελίδα του Υπουργείου Παιδείας τηςΜοζαμβίκης Γαλλίας στο facebook - χωρίς λόγια..
Ο στόχος είναι σαφής, ειδικά όταν πρόκειται να χαλαρώσουν τα προσόντα εξέτασης για την είσοδο στα καλύτερα σχολεία: δώστε σε έναν αυξανόμενο αριθμό μελών «ορατών μειονοτήτων» να έχουν πρόσβαση σε θέσεις εργασίας υψηλής ευθύνης στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στις διοικήσεις, τον επιχειρηματικό κόσμο, μέσω προνομιακών μεθόδων. Η πολιτική αυτή συνίσταται στην προετοιμασία της μεγάλης αντικατάσταση των ελίτ ... σε βάρος του γηγενούς γαλλικού πληθυσμού που ζει υποβιβασμένος σε απομακρυσμένες προαστιακές περιοχές.
Αυτός είναι ο ακριβής μηχανισμός που περιγράφει ο γεωγράφοςChristophe Guilluy: μια σιδερένια συμμαχία μεταξύ τηςπαγκοσμιοποιημένης ολιγαρχίας που ζει στα αστικά κέντρα και στα προάστια των μεταναστών ενάντια στις γαλλικές μεσαίες πόλεις της περιφέρειας, τις αστικοποιημένες αγροτικές περιοχές και τις επαρχίες. - Jean-Yves Le Gallou.

Δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά μεταξύ των ελίτ τηςmainstream Δεξιάς και της ηγεμονεύουσας Αριστεράς. Η πρώτη διατηρεί την πολιτική της τελευταίας. Πριν τον Σαρκοζί, οΖακ Σιράκ είχε αναφέρει «το θόρυβο και τη μυρωδιά» από μεγάλες οικογένειες μεταναστών που ζουν κοντά σε Γάλλους εργαζόμενους. Επίσης, μιλούσε συνεχώς για το θέμα της «ανασφάλειας» προκειμένου να επανεκλεγεί. Και αφού επανεκλέχθηκε, τι έκανε; Τα ίδια ακριβώς πράγματα που έκαναν οι πρώτες και οι έσχατες κυβερνήσεις, τουλάχιστον από το 1976, όταν ο πρόεδρος Ζισκάρ ντ' Εστένδιέταξε ένα διάταγμα που επέτρεπε στις οικογένειες μεταναστών εργαζόμενων να έρθουν και να μείνουν στην χώρα. Από εκείνη τη χρονιά, η τάση παρέμεινε πάντοτε η ίδια. Αντίστοιχα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ο δημόσιος διάλογος όλα αυτά τα εξορθολογίζουν με το να επιτίθενται συνεχώς κατά της "ξενοφοβίας", του "προνομίου των Λευκών" και άλλα μεταπολιτική μιμίδια που ουσιαστικά σφυρηλατήθηκαν από την Αριστερά.
Ένας σιωπηλός πόλεμος
Ένα τόσο διαρκές, αυστηρά τηρούμενο πολιτικό σύστημα δεν μπορεί παρά να είναι το αποτέλεσμα βαθιών προθέσεων μόνο. Είναι βαθιά η πολιτική τους πραγματικά, όπως και ο πόλεμός τους εναντίον μας, εναντίον του λευκού ανθρώπου, ειδικά εκείνου της γενιάς του Millennium, όπου πολλοί από εμάς πορεύονται στο δρόμο προς την κοινωνική περιθωριοποίηση. Ως σύνολο, είμαστε η γενιά που θυσιάστηκε πιο πολύ από κάθε άλλη, μετά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Εμάς δεν μας έστειλαν κατευθείαν στο θάνατο στα πεδία της μάχης, αλλά μας στέρησαν όλα αυτά για τα οποία οι γονείς μας και οι πρόγονοί μας εργάστηκαν.

Με βάση τις μελέτες IQ, την ιστορική πορεία και την καθημερινή εμπειρία, θα μπορούσε κανείς να δει σε αυτή τη μνημειώδη αλλά απόκρυφη πολιτική μια ανηφορική μάχη ενάντια στη φύση. Όπως λένε, δεν μπορείς να κάνεις ένα περιστέρι αετό, ούτε μπορείς να κάνεις έναν άντρα με 70 IQ, τον επόμενο Αϊνστάιν. Ωστόσο, μπορείς να κάνεις έναν αετό, περιστέρι. Όπως έγραψε ο Πλάτων(Δημοκρατία, 377c), «μιλήστε στα παιδιά και έτσι διαμορφώστε τις ψυχές τους» με επιλεγμένες ιστορίες, προκειμένου να τους δώσετε τη νοοτροπία που θέλετε. Και έτσι μπορείτε να κάνετε ένα παιδί να υποστηρίζει ένα έργο. Επίσης, λειτουργεί και από την ανάποδη. Ευφυή, πολιτισμένα παιδιά μπορούν να γίνουν «χαζά», προσφέροντάς τους συνεχώς μια αρνητική άποψη για τον εαυτό τους, μια απίστευτα σκοτεινή εκδοχή της ιστορίας των προγόνων τους, και στη συνέχεια τα αφήνεις ελεύθερα δύσμοιρα μέσα σε ένα ανώνυμο, υποβαθμισμένο πλήθος.
Το Γαλλο-Αμερικανικό Ίδρυμα (FAF), μια διακριτή ΜΚΟ που εργάζεται με το αμερικανικό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων(Council of Foreign Relations), έχει ξοδέψει χρόνια δικτύωσης για να βρει "τους ηγέτες του αύριο". Πολλά υποσχόμενοι νεαροί Γάλλοι έχουν προσληφθεί σε ένα πρόγραμμα που λέγεται "YoungLeaders" και στέλνονται στις ΗΠΑ, με όλα τα έξοδα πληρωμένα, για συνεδρίες δικτύωσης. Ο σημερινός Γάλλος ΠρόεδροςΦρανσουά Ολάντ και ο πρώην Νικολά Σαρκοζί είναι μέλη τηςFAF. Αυτά τα τελευταία χρόνια, η FAF αφιέρωσε σημαντικές προσπάθειες για τα προάστια που κατοικούνται από μετανάστες δείχνοντας πόσο θεωρούνται σημαντικοί και ελπιδοφόροι για το μέλλον. Φυσικά, υπάρχουν και κάποιοι Λευκοί εκεί -και είναι πιθανό ότι θα είναι πάντα εκεί- αλλά αυτοί οι άνθρωποι θα είναι μέρος του συστήματος και εργάζονται σε υψηλότερα επίπεδα. Αυτοί οι λίγοι Λευκοί μπορεί να επωφεληθούν για κάποιο χρονικό διάστημα, εις βάρος όλων των άλλων Λευκών. Μόνο για κάποιο χρονικό διάστημα, διότι ακόμη και αν ανήκουν στην καρδιά του συστήματος, είναι ένας σημαντικός στόχος για μιααναπτυσσόμενη παρασιτική τάξη.

Ο Jacques Attali (φώτο), ένας σημαντικός εβραϊκή καταγωγής σύμβουλος,υποστήριξε κατά τη συνεδρίαση του 2014 του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου (Jewish Global Congress) ότι πρέπει να δημιουργηθεί η Δυτική«μουσουλμανική αστική τάξη». Οι μουσουλμάνοι δεν έχουν σοβαρούς ηγέτες, είπε ο Attaliκαι η εβραϊκή κοινότητα πρέπει να τους βοηθήσει:«στην Αγγλία, η εβραϊκή αστική τάξη χρηματοδοτεί ήδη ιμάμηδες».
Είναι αυτό αλτρουισμός; Ναι, υπό τον όρο ότι αποδεχόμαστε τον ορισμό που ο Attali δίνει στον αλτρουισμό: "Ευφυής εγωισμός". Προφανώς ηφιλο-μουσουλμανική στρατηγική του στοχεύει στο να τους θέσει κάτω από την υψηλότερη αιγίδα της οργανωμένης εβραϊκής κοινότητας και να αποφευχθούν βίαιες αντι-σημιτικές ανατροπές από αυτούς. Ο Attali, όπως πιθανότατα κι όλοι οι άλλοι στο παγκόσμιο εβραϊκό κογκρέσο- δεν νοιάζονται καθόλου για την ακεραιότητα των ευρωπαϊκών χωρών – νοιάζονται και φροντίζουν για τη δημιουργία μιας ισορροπίας δυνάμεων, όπου θα έχουν το πάνω χέρι. Η στρατηγική αυτή περιλαμβάνει την εγκατάλειψη της πλειοψηφίας των νεαρών λευκών από την κοινωνία των πολιτών. Η οργανωμένη κοινότητα δεν ενδιαφέρεται καθόλου ή μάλλον αισθάνεται κάποια ικανοποίηση, βλέποντας το αποτέλεσμα της πολιτικής τους.
Η στρατηγική της δημιουργίας μιας αλλοδαπής ελίτ "διαφορετικότητας"φαίνεται να συνδυάζει δύο χαρακτηριστικά: τη δημιουργία μιας νέας ισορροπίας δυνάμεων, με την πολυπολιτισμικότητα να διαιρεί τους κατοίκους των δυτικών χωρών, και μια βαθιά εκδίκηση εναντίον του Ευρωπαίου που τόλμησε να επαναστατήσει εναντίον του περίλαμπρου περιούσιου λαού.
Ο Attali δημιούργησε επίσης μια εταιρία μικροχρηματοδότησης που σχεδιάστηκε για να χορηγεί δάνεια με ευνοϊκούς όρους στους μετανάστες. Ένας από τους διαχειριστές αυτής της εταιρίας είναι ένας νεαρός επιχειρηματίας από την Βόρεια Αφρική, οYounes Bourimech (φώτο). Ως επιχειρηματίας και Βορειοαφρικανός, οBourimech έχει το τέλειο προφίλ, με την προσθήκη ενός συγκεκριμένου προνομίου: κατέχει μετοχές τηςTherapy Music, της εταιρείας που βρίσκεται πίσω από τον gangsta-ράπερ Kaaris. Δεν είμαι σίγουρος ότι το gangsta-rap είναι το καλύτερο μέσο για τη διατήρηση μιας σταθερής ισορροπίας δυνάμεων, εκείνης που ευνοεί τους Εβραίους. Παρ’ όλα αυτά, ως μεταπολιτικό εργαλείο εκδίκησης, είναι τέλειο: ρομαντικοποιει το έγκλημα, τη βία, και γενικά το lifestyle των κακοποιών, το οποίο συνήθως, ακολουθούν Μαύροι και Άραβες, και μερικοί whiggers(Λευκοί που μιμούνται το στυλ των Μαύρων) εναντίον των Λευκών.
Πολλοί νεαροί λευκοί έχουν συνηθίσει να ζουν στα προάστια. Έχουν ζήσει σε ένα μικτό φυλετικό περιβάλλον από τότε που γεννήθηκαν. Πολλοί από αυτούς δεν φαντάζονται να γυρνούν πίσω σε μια κατάσταση φυλετικής και πολιτισμικής ομοιογένειας. Άλλωστε, τους έχουν πει στο σχολείο ότι η ιστορία τους ήτανσκοτεινή και επαίσχυντη, ότι η φυλετική ανάμειξη και η εξαφάνιση των ευρωπαϊκών λαών είναι «πρόοδος».

Οι περισσότεροι από τους ελίτ Εβραίους στη Γαλλία είναιΣεφαραδίτες. Προερχόμενοι από τη Βόρεια Αφρική, που ποτέ δεν "υπέφεραν" από τους Γερμανούς, καθώς δεν ήταν στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτοί οι άνθρωποι έχουν ζήσει πάντα σε έναφυλετικό ποικιλόμορφο περιβάλλον. Θυμάμαι ότι διάβασα για έναν Σεφαρδίτη που επέστρεψε στη Γαλλία μετά την εγκατάλειψη της Αλγερίας: ήταν σοκαρισμένος που οι σχολικές τάξεις ήταν ομοιόμορφα λευκές. Ωστόσο, ακριβώς όπως και οι άλλοι Εβραίοι, οι Σεφαραδίτες έχουν μιαισχυρή αίσθηση πολιτισμικής και εθνικής ταυτότητας, σε πλήρη αντίθεση με τους ανίδεους Λευκούς που υπερασπίζονται βλακωδώς τον «αντιρατσισμό» και κατηγορούν τους συνειδητοποιημένους συνομηλίκους τους, ακόμη και αν αυτό σημαίνει την δική τους εκτόπιση.
Τι κάνουμε;
Μέχρι στιγμής, η έλλειψη ταυτότητας και θετικών απόψεων μεταξύ των Λευκών έχει ανοίξει το δρόμο για μια σατανική συνέργεια μεταξύ της οργανωμένης εβραϊκής κοινότητας και των φιλόδοξων και «αγανακτισμένων» μεταναστών και μιας ελάχιστης μειοψηφίας λευκών αστών που δεν πάσχουν πολύ από τη νέα κατάσταση. Αυτή η σατανική συνέργεια είναι χτισμένη πάνω στις πλάτες μας. Έχει αρχίσει με λευκά αφεντικά που ευνοούν το φθηνό εργατικό δυναμικό αντί να προσλαμβάνουν δικούς τους και έχει επιδεινωθεί αφότου η Αριστερά σταμάτησε να υπερασπίζεται την Λευκή εργατική τάξη, χάριν των μεταναστών και ορισμένων αστικών μειονοτήτων όπως οι ΛΟΑΤ.
Για πολλούς νέους Γάλλους, η μόνη λύση για ένα ουσιαστικό μέλλον, είναι η ξενιτιά. Δεν υπάρχει τίποτα για μας στην ίδια την χώρα των προγόνων μας, εκτός αν ενταχθούμε σε ένα σύστημα αλλοτρίωσης και αποδεχθούμε την προδοσία των δικών μας για τα χρήματα ή την ελπίδα για μια καριέρα. Ακόμη και τότε, πολλοί από εμάς αντιμετωπίζουμε ένα ζοφερό μέλλον με έργα που μας αφήνουν φτωχότερους από τους γονείς μας, μια ζωή ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας πίσω από επιθετικούς μετανάστες, μια αλλοδαπή πολιτική τάξη, δημόσιο χρέος, και έναν καθημερινό πόλεμο εναντίον μας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Η δημόσια παρουσία του Εθνικού Μετώπου (NF) από το 2002 υπήρξε ένα μεταπολιτικό πλήγμα. Ενώ δεν μπορεί να θεωρηθεί (τοNF ) ως ο σωτήρας του Ευρωπαίου ανθρώπου, είναι ένα αγκάθι στο πόδι των ελίτ. Αν ηMarine Le Pen εκλεγόταν πρόεδρος, θα ήταν ένα άλλο μεταπολιτικό πλήγμα, ανεξάρτητα από το τι θα κάνει στην πραγματικότητα. Η εκλογική επιτυχία του NF είναι καλή είδηση ​​πέρα ​​από κάθε αμφιβολία. Πράγματι, ένας σημαντικός δείκτης της ανόδου είναι η άφιξη καριερίστων και Μασόνων στο κίνημά της Marine - με άλλα λόγια, ένα σοβαρό στοίχημα για το μέλλον του κόμματος. Η Marine έχει επίσης υποκύψει μπροστά στην οργανωμένη εβραϊκή κοινότητα με τον ισχυρισμό ότι «το NF είναι η καλύτερη ασπίδα για τους Γάλλους Εβραίους».
Αλλά ακόμα και έτσι, η περίφημη B'nai Brith διατηρεί μια αντι-NF "Δημοκρατική" συμφωνία με τα mainstream πολιτικά κόμματα: δεν επιτρέπονται συμμαχίες με το NF, κάθε είδους συμμαχία επιτρέπεται εναντίον του. Έτσι, έχουμε δει ένα παιχνίδι συμμαχίας μεταξύ των mainstream ηθοποιών της Δεξιάς. Όχι, τοNF δεν αποτελεί μέρος της "Δημοκρατίας" ή τουmainstream.Υπάρχει μια συνεχώς αυξανόμενη τάση φιλο-NFψηφοφόρων και αφύπνισης των Λευκών, αλλά η ελίτ συνεχίζει τον πόλεμο εναντίον του με τους δικούς της συνέργειες.

Υπάρχει βέβαια, και μια λιγότερο πολιτική πλευρά, αυτή από τον δοκιμιογράφο Alain Soral (φώτο) και το think-tank του ‘Égalité &Réconciliation’. Το εγχείρημά του έχει ως στόχο να συμφιλιώσει τους Γάλλους γηγενείς με τους μουσουλμάνους εναντίον του «Σιωνισμού». Ο Soral τονίζει πως ένα έργο σαν του Attaliπατρονάρει τους μουσουλμάνους, οδηγώντας τους να «αντικαταστήσουν τον Αλλάχ με τον Μαμωνά» και να ακολουθήσουν ιμάμηδες που προτείνουν οι Εβραίοι. Αντ’ αυτού, το δικό του σχέδιο είναι ένα είδος «μετώπου αντι-παγκοσμιοποίησης από τα κάτω». Το think-tank του Soralάσκησε κάποια επιρροή στη διάδοση μια κριτικής ματιάς για την εβραϊκή εξουσία και επιρροή. Παρόλα αυτά, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ως βιώσιμη λύση μακροπρόθεσμα. Είναι μια λύση προσαρμοσμένη στο να αγωνίζονται κατά της παγκοσμιοποίησης, μια συμμαχία μεταξύ ξένων, αλλά η φιλο-μουσουλμανική θεώρηση του Soral είναι ντροπή, όταν συγκρίνει κανείς τον πλούτο του πολιτισμού μας έναντιεκείνου (;) των μουσουλμάνων και όταν περιφρονείται ο ευρωπαϊκός πολιτισμός. Πάντως, η συνέργεια Λευκών – μουσουλμάνων του ‘Égalité & Réconciliation’ μπορεί να είναι ασταθής, αλλά εξακολουθεί να είναι μια ενδιαφέρουσα αντι-συνέργεια, προσαρμοσμένη για μας - σε κάποιο βαθμό, και εναντίον του αντιπάλου μας.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Γερμανικός τύπος "Ο Τσίπρας και οι φραγκοφονιάδες της πρώην τρόικας"

Ο Τσίπρας ενώπιον μερικής νίκης

Σύμφωνα με ρεπορτάζ των Financial Times που επικαλείται η γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung, βάση της κοινής θέσης που φαίνεται να συντάχθηκε χθες στην καγκελαρία αποτελεί ένα κείμενο της Κομισιόν, όπου γίνεται αναλυτική αναφορά στα σημεία που για τους δανειστές είναι σημαντικά προκειμένου να καταλήξουν οι διαπραγματεύσεις σε συμφωνία. 

Σε κάθε περίπτωση η επισφράγιση του γεγονότος ότι η διαχείριση της ελληνικής κρίσης έχει περάσει πλέον σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο αποτελεί μια ουσιαστική μερική αποτυχία του Αλέξη Τσίπρα, όπως παρατηρεί ο σχολιαστής της εφημερίδας. Και εξηγεί το γιατί:

«Διότι η διένεξη έφτασε εκεί που πάντα ήθελε ο ίδιος να φτάσει, σε επίπεδο ηγετών. Πάντα διατύπωνε την αναγκαιότητα μια πολιτικής λύσης, ενός συμβιβασμού, του οποίου οι λεπτομέρειες δεν έχουν και τόση σημασία. 

 Οι φραγκοφονιάδες της πρώην τρόικας και ιδιαίτερα του ΔΝΤ έσπαγαν τα νεύρα του Τσίπρα απαιτώντας μεταρρυθμίσεις και αριθμούς για δημοσιονομικούς στόχους. Οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών του ευρώ συνήθως ακολουθούσαν αυτήν τη ξερή οικονομική επιχειρηματολογία συνδέοντας όρους για την χορήγηση νέας οικονομικής βοήθειας προ μεγάλη οργή των Αθηνών. 

 Έτσι από την πλευρά του Τσίπρα είναι καλό που υπάρχουν πολιτικοί στην ευρωζώνη αυτού του διαμετρήματος, όπως η Μέρκελ, ο Ολάντ και ο Γιούνκερ. Δεν ήταν και δεν είναι τόσο μικρόψυχοι και επιδιώκουν την άνευ όρων παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ. Δεν είναι να απορεί κανείς που ο Τσίπρας προτιμά να συνομιλεί μαζί τους», σημειώνει η εφημερίδα.

«Σε πιο ισχυρή διαπραγματευτική θέση οι Έλληνες»

Σε ευνοικότερη διαπραγματευτική θέση οι Έλληνες

Ο σχολιαστής του Spiegel δεν ασχολείται τόσο με την έκβαση της νέας και τελευταίας κατά τα φαινόμενα προσπάθειας των θεσμών σε πολιτικό επίπεδο, γιατί κατά την άποψή του με το τέλος των διαπραγματεύσεων θα ξεκινήσουν άλλες, εφόσον η Ελλάδα χρειαστεί κι άλλα χρήματα για να εξυπηρετήσει το χρέος της. 

 Παρόλα αυτά, οι Έλληνες παρά την ασθενέστερη οικονομική τους θέση, σε διαπραγματευτικό επίπεδο βρίσκονται αναλογικά σε πιο ισχυρή θέση, επειδή έχουν κάνει σαφές ότι εν ανάγκη θα εγκαταλείψουν το ευρώ.

  «Θα προτιμούσαν ένα ντιλ, που θα τους επιτρέψει να παραμείνουν, αλλά αν δεν γίνεται τότε είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν τις επιπτώσεις» σημειώνει.
 «Σε ακριβώς αυτό το σημείο διαφέρει η νυν κυβέρνηση από τις προηγούμενες.

 Οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά απέκλειαν κατηγορηματικά μονομερή διαγραφή χρέους και ένα Grexit. Έτσι οι δανειστές μπορούσαν να τους υπαγορεύουν όρους και έτσι και έκαναν. Όμως η κυβέρνηση Τσίπρα έχει άλλο σκαρί. Και ο οικονομολόγος Χανς Βέρνερ Ζιν, έχει απόλυτο δίκαιο όταν υποστηρίζει ότι η διαπραγματευτική τακτική του Γιάνη Βαρουφάκη είναι πολύ πιο έξυπνη από όσο νομίζει κανείς».

Ειρήνη Αναστασοπούλου dw.de

Δημοσιεύτηκε 24 minutes ago από τον χρήστη kinisienergoipolites@gmail.com

Ξένοι ακαδημαϊκοί: «Η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας δεν είναι η παγκοσμιοποίηση, αλλά ο Ελληνισμός!»

Τρεις ξένοι ακαδημαϊκοί μας θυμίζουν όσα έχουμε ξεχάσει ή μάλλον καλύτερα όσο προσπαθούν κάποιοι να μας «αναγκάσουν» να ξεχάσουμε: To μεγαλείο του Ελληνισμού!

Σύμφωνα με τους Simone Le Baron (Γαλλίδα) καθηγήτρια γαλλικών, γλωσσολόγος, συγγραφέας, Arsam Momeni (Ιρανός) διδάκτωρ Αρχιτεκτονικής, συγγραφέας και Sam Chekwas (Νιγηριανός) οδοντίατρος, εκδότης και συγγραφέας, η λύση στα προβλήματα μας δεν είναι η παγκοσμιοποίηση, που με νύχια και με δόντια προσπαθούν να επιβάλλουν οι παγκοσμιοποιητές της Δύσης, αλλά ο Ελληνισμός!

Οι φιλέλληνες ακαδημαϊκοί καταγγέλλουν το σκοταδιστικό «πολυπολιτισμό της Νέας Τάξης Πραγμάτων» και τους «ανθέλληνες πολιτικούς» που επιδιώκουν να τον επιβάλλουν, δημιουργώντας «μία ράτσα χωρίς ρίζες και ιστορία για να σβήσουν την Ελλάδα», ενώ παράλληλα προσπαθούν να μας πείσουν να αγαπήσουμε τις ρίζες μας και να γίνουμε εφαλτήριο παγκόσμιας ανατροπής σε συνεργασία με τους απανταχού φιλέλληνες του πλανήτη.

«Ο Ελληνισμός είναι το αντίβαρο στην ανελευθερία. Κι άλλες φορές προσπάθησαν να τον σβήσουν και σε όλες απέτυχαν. Και να είστε σίγουροι ότι, άσχετα με τον ρου των γεγονότων, οι απανταχού Έλληνες όχι απλά θα ξαναδώσουν τα φώτα, αλλά και θα τα αλλάξουν σε αυτούς που ταλανίζουν την οικουμένη. Αυτό, ακόμα και αν γελάσετε, κρατήστε το κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σας…», τονίζουν χαρακτηριστικά, συγκινώντας το πολυπληθές ακροατήριο.

Μάλιστα, όπως δηλώνει ο Ιρανός καθηγητής, δεν προτείνουν τον Ελληνισμό χάριν κάποιων Ελλήνων φίλων, αλλά γιατί αποτελεί «το οξυγόνο της ανθρωπότητας», ενώ ο ομογενής Σαμ Τσέκουας μιλάει για Ελλάδα εκτός Ελλάδας, με απούσα την Ελλάδα…

Πόσο λυπηρό πάντως, μόνο οι «ξένοι» να μιλάνε έτσι για την πατρίδα μας…

Δείτε τα συγκλονιστικά βίντεο:

Πόσο μεγάλη η πίκρα όταν αντί για αυτούς τους ανθρώπους, εμείς έχουμε να μας οδηγούν στην γενοκτονία οι κυβερνώντες πολιτικές και ένστολες πνευματικές αμοιβάδες…

Τι άφησε το ΔΝΤ στη Γουατεμάλα. Μια ματιά στο μέλλον μας!

Η Γουατεμάλα, στην Κεντρική Αμερική, έχει πληθυσμό και έκταση περίπου όση η Ελλάδα. Μακροοικονομικά, είναι η χώρα των χιλίων θαυμάτων! 

Εμφανίζεται ως μια από τις πιο σταθερές και αναπτυσσόμενες οικονομίες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Ο πληθωρισμός της είναι ελάχιστος, η νομισματική της ισοτιμία συνεχώς σταθερή, η ανεργία βρίσκεται κάτω απ’ το 3% και οι εξαγωγές της ανθίζουν.

«Η Γουατεμάλα έχει κάνει ρεκόρ. Παρουσιάζει ένα ιστορικό συμμόρφωσης και εκπλήρωσης υποχρεώσεων ιδιαίτερα ικανοποιητικό. Έχει επιδείξει αξιέπαινη φορολογική πολιτική και έχει επιτύχει σε όλα τα επίπεδα με τον πιο ικανοποιητικό τρόπο!». Τα τελευταία εφτά χρόνια, η Γουατεμάλα εμφανίζει εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη που θα ζήλευαν πολλές ανεπτυγμένες χώρες. Ο μέσος όρος αγγίζει το 4%!

Όμως, κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις, και κάποια άλλα στοιχεία έρχονται να μετριάσουν τον ενθουσιασμό. «Είμαστε η χώρα της Κεντρικής Αμερικής με τον υψηλότερο δείκτη χρόνιου υποσιτισμού. Έχουμε περισσότερο από το μισό πληθυσμό μας να ζει σε συνθήκες φτώχειας, με λιγότερο από 2 δολάρια τη μέρα. Υπάρχουν τεράστιες ανισότητες και μεγάλες αντιφάσεις, που παρά τη μεγάλη παραγωγή πλούτου, και παρόλο που η χώρα μας είναι παραγωγός τροφίμων, το 49% των παιδιών μας κάτω των 5 ετών υφίστανται χρόνιο υποσιτισμό», σημειώνει ο Χόρχε Σάντος, συντονιστής του Κέντρου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Σύμφωνα με έρευνα που εξέδωσε η UNICEF το 2009, από τα 1200 παιδιά που γεννιούνται καθημερινά, τα 599 πρόκειται να ζήσουν υποσιτισμένα. Λόγω και του υποσιτισμού της μητέρας, τρία παιδιά θα πεθάνουν την πρώτη μέρα της γέννησής τους, πριν κλείσουν μια εβδομάδα ζωής, τέσσερα πριν κλείσουν ένα μήνα, και 64 μωρά θα πεθάνουν πριν γίνουν 5 ετών. Ο χρόνιος παιδικός υποσιτισμός είναι η εθνική τραγωδία της Γουατεμάλα, μια σιωπηλή γενοκτονία που διεξάγεται υπό την ευημερία των αριθμών…

«Έχουμε ένα τόσο μεγάλο ποσοστό υποσιτισμένων και την ίδια στιγμή έχουμε τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πλούτου σε όλη την Κ. Αμερική. Σε αυτή την κατάσταση έφτασε η χώρα μας μετά τις συμφωνίες με το ΔΝΤ!», λέει θυμωμένα ο Τζιάκομπο Ομάρ Τζερόνιμο, συνδικαλιστής της οργάνωσης αγροτών Platforma Agraria.

Μέχρι το 1980, αν και τότε υπέφερε ακόμα τον αιματηρότερο εμφύλιο πόλεμο όλης της αμερικανικής ηπείρου, η Γουατεμάλα ήταν μια χώρα αυτάρκης σε παραγωγή τροφίμων. Το 1984, η αιμοσταγής δικτατορία προχώρησε σε συμφωνία με το ΔΝΤ, ξεκινώντας μια άγρια οικονομική πολιτική, η οποία συνεχίστηκε από όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις, στρατιωτικές ή δημοκρατικές. Μέσα σε σκάνδαλα διαφθοράς για τα οποία ποτέ κανείς δεν τιμωρήθηκε, οι κρατικές επιχειρήσεις ιδιωτικοποιήθηκαν, οι φυσικοί πόροι πουλήθηκαν σε ξένες πολυεθνικές, το κράτος συρρικνώθηκε, οι μισθοί και τα εργασιακά δικαιώματα περικόπηκαν. Σήμερα, η χώρα παράγει μόνο το 50% των τροφίμων που χρειάζεται, και τα υπόλοιπα είναι εισαγόμενα. Κι όμως, υπολογίζεται ότι με τις εκτάσεις γης που έχει, η Γουατεμάλα θα μπορούσε να παράγει τρόφιμα για όλη την Κ. Αμερική!

Στα νοσοκομεία, οι γονείς αγωνιούν για τη ζωή των παιδιών τους. «Τα λεφτά δε φτάνουν για να αγοράσεις τα απαραίτητα για τα παιδιά. Ούτε μια λίβρα ζάχαρη δε μπορείς να αγοράσεις. Υπάρχουν μέρες που σε πιάνει απόγνωση και θλίψη, γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα!», λέει η Μαρία Λεονόρα και η Κωνσταντίνα συμπληρώνει: «Η Κυβέρνηση στέλνει ανθρώπους να ζυγίσουν τα παιδιά, αλλά ποτέ δεν στέλνει κάτι για τα παιδιά. Έρχονται να τα ζυγίσουν, λένε ότι είναι υποσιτισμένα και ότι πρέπει να παχύνουν. Αλλά πώς θα παχύνουν, αφού δεν στέλνουν τίποτα! Στέλνουν μόνο ανθρώπους για να τα ζυγίσουν!».

Ο σοσιαλδημοκράτης Πρόεδρος Άλβαρο Κολόμ κέρδισε τις εκλογές το 2008, υποσχόμενος διατροφική ασφάλεια για τους φτωχούς. Το 2009 κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε μια προσπάθεια να βρει διεθνή χρηματοδότηση, για να αντιμετωπίσει την επισιτιστική κρίση που πλήττει τη χώρα του. Επί των ημερών του, οι τιμές που ήδη είχαν εκτιναχθεί στα ύψη αυξήθηκαν και πάλι, αυτή τη φορά κατά 83%! Σχεδόν ο μισός πληθυσμός αποκλείστηκε από βασικά είδη τροφίμων.

«Διαχρονικά, αυτό οφείλεται στις πολιτικές της υποτιθέμενης απελευθέρωσης του εμπορίου, γιατί τελικά δεν απελευθερώνεται. Δεν έχουμε καν ελεύθερη Αγορά! Στην πραγματικότητα αυτό που έχουμε είναι νομοθεσίες χωρίς τέλος, που ωφελούν τις μεγάλες εταιρίες κι αφήνουν σε μειονεκτική θέση τους μικροκαλλιεργητές!», επιχειρηματολογεί ο συνδικαλιστής αγρότης Τζερόνιμο. Στη Γουατεμάλα, το 97% της παραγωγικής γης βρίσκεται στα χέρια του 3% του πληθυσμού. Η κατοχή γης είναι άπιαστο όνειρο για το μεγαλύτερο –και φτωχότερο- τμήμα του πληθυσμού.

Μόνο ένας επιχειρηματικός όμιλος ελέγχει το 50% του σιταριού, ένας άλλος το 60% του ρυζιού, και ένας τρίτος το 80% του καλαμποκιού. Στα πιο εύφορα εδάφη δεν καλλιεργούνται πλέον τρόφιμα. Καλλιεργούνται μπανάνες, καφές, ζαχαροκάλαμα, καουτσούκ και βιοκαύσιμα, σε τεράστιες φυτείες που ανήκουν σε εταιρείες. Κι όπως λένε οι αγρότες πικρά: «Σήμερα στη Γουατεμάλα τα παραγωγικά εδάφη του Πολοτσίκ χρησιμοποιούνται για τον αφρικανικό φοίνικα. Ο αφρικανικός φοίνικας παράγει λάδι, που τελικά θα καταλήξει στο ντεπόζιτο των αυτοκινήτων, και όχι στην κοιλιά των φτωχών!».

Τα τελευταία εφτά χρόνια η χώρα εμφανίζει εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη που θα ζήλευαν πολλά ανεπτυγμένα κράτη. Ο μέσος όρος αγγίζει το 4%! Ωστόσο, την ίδια στιγμή, το 1 στα 2 παιδιά κάτω των 5 ετών υποφέρει από την πείνα και τον υποσιτισμό.

Ένα ντοκιμαντέρ συγκλονιστικών αντιφάσεων, όπου τα υπέροχα οικονομικά στοιχεία δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική ζωή.

«Ο πλούτος μας πάντα δημιουργούσε την πείνα μας και έθρεφε την ευημερία των άλλων. Στην αποικιοκρατική και νεο-αποικιοκρατική αλχημεία, ο χρυσός μετατρέπεται για εμάς σε σκουριασμένη λαμαρίνα και η τροφή σε δηλητήριο».

Εδουάρδο Γκαλεάνο - Συγγραφέας και φιλόσοφος

exandasdocumentaries

από lefterianews.wordpress.com

Ρόθτσαιλντ: Το μόνο που μας φοβίζει είναι μήπως και ξυπνήσετε ... Διαψεύστε τον ! Τον κερατά

… είμαι ο επικεφαλής μιας δυναστείας που εδώ και αιώνες σταθερά και με απόλυτη μυστικότητα σχεδιάζει να αποκτήσει απόλυτη κυριαρχία πάνω στην ανθρωπότητα …


… είμαι αρχηγός της λέσχης Μπίλντεμπεργκ που μαζί με έξι μεγιστάνες Τραπεζίτες και πέντε βασιλικές οικογένειες το 1953 σχεδιάσαμε την δημιουργία της Ευρωπαικής Ένωσης για να ελέγχουμε τα έθνη της Ευρώπης και στο τέλος να τα καταργήσουμε με το να κατασκευάζουμε και να ελέγχουμε τους πολιτικούς σας σε κάθε πολιτικό κόμμα άσχετα από ιδεολογίες. 

… κάποιοι μας συνδέουν με τους Μασώνους, τους Ιλουμινάτι και άλλες μυστικές και πανίσχυρες οργανώσεις … δεν ξέρουν πως όλες αυτές οι οργανώσεις αποτέλεσαν εξελικτικούς κρίκους στην διαδρομή μας για κυριαρχία επί της ανθρωπότητας. 

… ελέγχουμε το χρήμα έχοντας βάλει τις κυβερνήσεις να περάσουν νόμους που δίνουν σε εμάς αποκλειστικά το δικαίωμα να τυπώνουμε χρήμα … σχεδόν κάθε κεντρική Τράπεζα στον πλανήτη είναι ιδιοκτησία μας ενώ έχουμε καταφέρει να πιστεύετε πως αυτές ελέγχονται από τις κυβερνήσεις σας … τυπώνουμε χαρτιά χρήμα δηλαδή αέρα κοπανιστό και μετά το δανείζουμε σε εσάς, τις επιχειρήσεις σας και τις κυβερνήσεις σας και παίρνουμε τόκους από το τίποτα ενώ εσείς δουλεύετε για σας φορολογούν οι κυβερνήσεις σας και να τα παίρνουμε εμείς …

… βάζουμε τις κυβερνήσεις σας να κάνουν πολέμους και μετά δανείζουμε με αέρα κοπανιστό και τις δύο πλευρές σε κάθε πόλεμο από την εποχή του Ναπολέοντα … με αυτό τον τρόπο μαζέψαμε όλο τον χρυσό του πλανήτη … 

… χρηματοδοτούμε κάθε πολιτική οργάνωση και ιδεολογία αρκεί να μας υπηρετεί διχάζοντας τους λαούς σας, τρέφοντας τον φόβο, την αντιπαλότητα, τον φανατισμό … μας αρκεί να στρέφουμε την προσοχή των ανθρώπων στα προβλήματα και στα συμπτώματα της δράσης μας, μας αρκεί να μην αποκαλύπτεται το σχέδιο υποδούλωσης και κυριαρχίας που εφαρμόζουμε … ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι, ο Μάρξ και ο Λένιν δέχθηκαν χρήματα από εμάς για να προωθήσουν το έργο τους … Ελέγχουμε τις αγορές και έτσι αποφασίζουμε που πάει ο πλούτος … 

Ελέγχουμε τις Τράπεζες και έτσι σας υποδουλώνουμε τυπώνοντας αέρα …

Ελέγχουμε τους οίκους αξιολόγησης και έτσι καταστρέφουμε τις χώρες σας και τις επιχειρήσεις σας ενώ δίνουμε αξία στις δικές μας πολυεθνικές …

Ελέγχουμε όλες τις πολυεθνικές του πλανήτη …



Ελέγχουμε τις περισσότερες κυβερνήσεις του πλανήτη … Ελέγχουμε όλα σχεδόν τα ΜΜΕ του πλανήτη και εσείς πιστεύετε ότι σας λέμε και μας αφήνετε ήσυχους να ολοκληρώσουμε τα σχέδια μας … Ελέγχουμε τους διεθνής οργανισμούς από την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ ως τον ΟΗΕ και την UNICEF …

Εξαγοράζουμε ή καταστρέφουμε όποιον σταθεί στον δρόμο μας …

Καταστρέφουμε τον πλανήτη αφού είναι αναγκαίο για να κυριαρχήσουμε … άλλωστε εμείς θα επιβιώσουμε σε βάρος των δισεκατομμυρίων ανθρώπων που θα χαθούν … … είμαστε σχεδόν έτοιμοι να πετύχουμε τον στόχο μας και να ανακηρύξουμε το Παγκόσμιο Νόμισμα και την Παγκόσμια Κυβέρνηση και τότε θα είμαστε και φανερά οι αυτοκράτορες του πλανήτη … 

… το μόνο που μένει είναι να ξεχάσετε τα περί δημοκρατίας, ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων … να συνηθίσετε να είσαστε και φανερά οι σκλάβοι μας …

… θα το πετύχουμε αφού καταφέραμε να σας κάνουμε μέχρι τώρα να πιστεύετε πως είχατε δημοκρατία και πως είσασταν ελεύθεροι …

… θα το πετύχουμε αφού εθιστήκατε και γίνατε δέσμιοι της ύλης και του πλούτου που εμείς πλέον ελέγχουμε …

… θα το πετύχουμε αφού ο πλούτος του λαού σας, της χώρας σας περνά στα δικά μας χέρια, αφού μας “χρωστάτε” και δεν θα μπορέσετε να “ξεχρεώσετε” ποτέ … 

… θα το πετύχουμε αφού εσείς πληρώνετε για να σας εξοντώνουμε με νόμους που εμείς περνάμε και με στρατούς και ένοπλες δυνάμεις καταστολής που δεν θα σας αφήσουν να σηκώσετε κεφάλι …

… θα το πετύχουμε αφού η τροφή σας και το νερό σας σε λίγο καιρό θα βρίσκεται υπό τον δικό μας απόλυτο έλεγχο …

… θα το πετύχουμε αφού δίχως εμάς δεν θα μπορείτε να επιβιώσετε !!!!!!

Ήρθε η ώρα να συστηθούμε ! Γεια σας ! Είμαι ο λόρδος Ιάκωβος Ρόθτσαιλντ.

Υ.Γ. Το μόνο που μας φοβίζει είναι μήπως και ξυπνήσετε, μήπως παρατήσετε το παιχνίδι που σας βάλαμε να παίξετε, μη τυχόν και αποφασίσετε να πάψετε να αναγνωρίζετε το χρήμα μας, τις κυβερνήσεις μας, τα κόμματα και τις ιδεολογίες που σας πλασάραμε … μη τυχόν και πάρετε τις ζωές σας στα δικά σας χέρια …

… αυτό όμως είναι σχεδόν αδύνατο … έχουμε κατορθώσει να μετατρέψει τους περισσότερους από εσάς σε ανθρωπόμορφα δίχως συνείδηση, δίχως γνώση, δίχως σκέψη, δίχως αξιοπρέπεια, δίχως πίστη, δίχως θάρρος … είστε ήδη νεκροί και μας ανήκετε …

… είναι σχεδόν αδύνατο αφού για να ξεφύγετε από εμάς πρέπει να γίνετε άνθρωποι! 

Έσκασε τώρα:Βόμβα πολλών μεγατόνων από τον πρόεδρο του ΕΘΝ.Ο.Σ. Γιατί κύριε Τσίπρα...

Στις 27/12/1945 η Ελλάδα καταβάλει ως ιδρυτικό μέλος το αστρονομικό ποσό για την εποχή εκείνη των σαράντα εκατομμυρίων δολαρίων.
Είναι δηλαδή ανάμεσα στις σαράντα χώρες που ιδρύουν με την συμφωνία του Bretton woods την παγκόσμια τράπεζα και το Δ.Ν.Τ για να υπάρχει νομισματική σταθερότητα διά του αντικρύσματος σε αξία νομιμασμάτων και σε χρυσό .
Στις 2/4/1966 η χώρα μας καταβάλει επίσης αλλά σαράντα εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να ενισχύσει τα κέρδη της. Το μεγαλύτερο μέρος του ποσού καταβάλλεται σε χρυσό κάτι που αυξάνει κατακόρυφα την αξία του ποσού που δώσαμε διότι από τότε μέχρι σήμερα η αξία του χρυσού πολλαπλασιάστηκε.
Σκοπός αυτής της δημιουργίας είναι ο δανεισμός των χωρών με επιτόκιο 0.15 οπότε έχουν ανάγκη για να αποφύγουν έτσι τα ληστρικά επιτόκια των τραπεζών.
Να σημειωθεί ότι η χώρα μας ήταν ανάμεσα στις σαράντα χώρες ενώ σήμερα οι χώρες έχουν γίνει 180.
Άρα ο δανεισμός της χώρας μας με το ληστρικο επιτόκιο 2.20 ανά έτος είναι παράνομος βάσει της συμφωνίας.
Αυτά τα χρήματα μας τι έγινα κύριε πρωθυπουργέ και κύριε υπουργέ των οικονομικών;
Μπορείτε να μας απαντήσετε; Εσείς με τον Διοικητή της τράπεζας της Ελλάδος γνωρίζετε τους αριθμόυς λογαριασμών της χώρας μας στο Δ.Ν.Τ αλλα και πόσα χρήματα δικά μας υπάρχουν εκεί οπότε κάθε μέρα που περνά και δεν κάνετε κάτι ειναι εναντίον της χώρας μας.Αυτό το αναφέρουμε διότι τα 700 εκατομύρια που δήθεν βρέθηκαν σε ξεχασμένο λογαριασμό και εξ αυτών πληρώθηκε η τελευταία δόση στο Δ.Ν.Τ μάθαμε ότι ήταν από τόκους και τα κέρδη από τα κεφάλαια μας τα οποία λειτούργησαν ως μηχανισμός ασφαλείας σε περίπτωση που δεν μπορούσαμε να αποπληρώσουμε το χρέος μας.
Γιατί κύριε πρωθυπουργέ δε έχετε κάνει προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο ακόμα για τα παράνομα επιτόκια;
Γιατί δεν λέτε την αλήθεια στον Ελληνικό λαό; Τι σας δεσμεύει; Γιατί δεν ζητάτε από το Δ.Ν.Τ να μας επιστραφεί το ποσό που τους δώσαμε με τους νόμιμους τόκους από το 1945 μέχρι και σήμερα;